Po raz kolejny widać ogromną siłę polskiej diaspory na świecie. Z Polakami musi liczyć się prezydent USA, zaczynają też odgrywać oni rolę polityczną w krajach Unii Europejskiej, a nawet na wschodzie Europy. Za oceanem stanowią tak ważną grupę, gdyż jest tam najwięcej naszych rodaków mających obywatelstwo kraju emigracji.
Może państwo niemieckie nie chce zapłacić Polsce odszkodowań za II wojnę światową, ale niemiecka opinia publiczna sprawę potraktowała poważnie. Dziennikarze i intelektualiści zaczęli przypominać, że okupacja niemiecka w Polsce to nie tylko Holokaust. W tym tygodniu choćby na łamach „Frankfurter Allgemeine Zeitung” pojawił się obszerny tekst Jochena Boehlera, który bada od lat okupację niemiecką w Polsce.
Z punktu widzenia Polski kibicowanie katalońskim separatystom jest pomysłem zgoła samobójczym. Warszawa powinna stać na straży zasady niezmienności granic w Europie, gdyż najgroźniejsze zmiany mogą zaistnieć w jej najbliższym otoczeniu (Ukraina).
Jedną z kluczowych obietnic wyborczych Prawa i Sprawiedliwości było podwyższenie kwoty wolnej od podatku do 8 tys. zł rocznie. Niestety, trzeba przyznać, że spełnienie akurat tej obietnicy, przeciwnie niż np. 500+, idzie obecnej władzy wyjątkowo opornie. Od tego roku została ona podwyższona do 6,6 tys. zł rocznie, ale tylko dla najuboższych Polaków, którzy w całym roku nie zarobią netto więcej niż 11 tys. zł.
Obejrzałem w sieci jeden z ostatnich odcinków „Ucha prezesa”. Przypadkiem, bo po zakodowaniu kolejnych odcinków straciłem zainteresowanie nimi, zapewne jak większość internautów. A tu wielkie zmiany: znika wątek prezydenta Dudy – wiecznego petenta w przedsionku gabinetu szefa PiS. Czyżby dlatego, że PAD jest już OK, bo się „usamodzielnił”? A tymczasem ostrze kabaretowej satyry kierowane jest teraz na Antoniego Macierewicza.
Uff, odetchnął Jean-Claude Juncker, włączając sobie ulubioną stację telewizyjną. Może i tam w Katalonii nie jest najlepiej. Może tam pałują i ciągają kobiety za włosy po bruku, ale przecież w Polsce jest gorzej. Prawdziwa tragedia, sądząc po słowach, rozsądnego przecież, Janusza Lewandowskiego, który mówił, że Komisja Europejska powinna się zajmować Polską, a nie tam jakimś pogrążonym w wojnie Aleppo.
Nie lubię określenia „oni”. Nosi w sobie bardzo groźny potencjał dystynkcji. Używane w obrębie jednej wspólnoty politycznej, błyskawicznie doprowadza do jej zniszczenia, rozbicia fundamentu tego, co polityczne, czyli zrozumienia, że istniejemy „my” przy wszystkich naszych konfliktach i problemach.
„1 października 2017 roku zaczął się w Polsce faszyzm! Weszła w życie pierwsza represyjna ustawa odpowiedzialności zbiorowej” – ogłosił na swoim twitterowym profilu płk Adam Mazguła. Zaskoczył tym na pewno wielu swoich zwolenników przekonanych, że polski faszyzm zaczął się o wiele wcześniej.
W europejskiej polityce dominuje liberalno-lewicowy, lub inaczej globalistyczny, kartel partyjny. Coraz silniejsze są też partie nowego nurtu. Kartel, oczywiście, ostro temu przeciwdziała, wykorzystując swoją uprzywilejowaną pozycję.
Jak wiadomo, reformą polskiego sądownictwa najmniej zainteresowani są sami prawnicy. Zgodnie zresztą z zasadą, że im lepiej ustosunkowani wśród swoich kolegów, tym mniej widzą konieczność dokonywania jakichkolwiek zmian.
„Może zechciałby pan opowiedzieć o pańskim wypadku, który spowodował pan pod wpływem alkoholu i zasłaniał się immunitetem poselskim?” – pytał poseł Platformy Obywatelskiej kandydata na ambasadora w Chorwacji.
Będzie lokalnie, ale temat dotyczy Polski. Jest sobie w Krakowie plac, który od lat pełni rolę parkingu. Plac to może za dużo powiedziane – to niezagospodarowany teren w centrum miasta, przy ulicy Karmelickiej, tuż obok historycznego centrum.
III Zjazd Klubów „Gazety Polskiej” z Europy Zachodniej, który odbył się w La Ferté-sous-Jouarre pod Paryżem, można bez przesady nazwać przełomowym. Jeszcze rok temu rozmowy koncentrowały się wokół zaniedbań poprzedniego rządu, który w ogóle nie przejmował się losem dwudziestu milionów Polaków mieszkających poza granicami Polski.
Berlin, Paryż, Londyn, Rzym, Madryt, Bruksela, Sztokholm – co łączy te miasta? Do niedawna były to ostoje europejskiej zamożności, dla wielu ludzi też wymarzone miejsca do spokojnego życia. Dzisiaj łączy je to, że w ostatnich latach islamiści dokonali tam wielu mniej lub bardziej krwawych aktów terroryzmu.
Centralne Biuro Śledcze jest coraz skuteczniejsze w walce z mafią. Ostatnie zatrzymania pokazują, że ta policyjna specformacja bezkompromisowo walczy ze zorganizowaną przestępczością.
Obowiązująca od wczoraj ustawa dezubekizacyjna przywraca minimum normalności i sprawiedliwości. Nie można bowiem godzić się na to, by członkowie komunistycznego aparatu terroru korzystali z nadzwyczajnych „apanaży”, które zapewniła im jeszcze komunistyczna władza.
Oczywiście nic nie mówią na temat preferencji wyborczych. One mają je kształtować. To wiemy, ale sondaże spełniają jeszcze dwie ważne funkcje w demokracji fasadowej. Pierwszą jest prowokacja.
12 dni po objęciu funkcji dyrektora gabinetu Pawła Solocha politruk Mirosław Wiklik reprezentował prezydenta w czasie odsłaniania pomnika rotmistrza Pileckiego. Na komunistach z BBN-u wymuszono czczenie pamięci wroga, ale zwalnianie ich kolegów z wojska to było za dużo.