Od kilku tygodni dowiadujemy się o kolejnych osobach zgłaszających się do prokuratury, CBA oraz dziennikarzy, które twierdzą, że dały łapówkę obecnemu marszałkowi Senatu za podjęcie czynności medycznych. Łapówki w służbie zdrowia to jedna z najbardziej ohydnych pozostałości PRL i pierwszej dekady epoki postkomunistycznej.
Nie wiem, kto ma czas czytać gazetę w Wigilię, żeby zaś w święta odrywać ludzi od rodzin, stołów, telewizorów oraz choinek i męczyć ich polityką, trzeba nie mieć sumienia. Albo być publicystą, który teksty na wtorek pisze (jak ja) w nocy z niedzieli na poniedziałek. Choć choinki i lampki wraz z innymi ozdobami już cieszą oczy, wciąż głowę zaprzątają marszałek Grodzki, nowelizacja ustawy o sądach, nieudane protesty opozycji i kolejne prezydenckie sondaże. A i święta czasem mogą, w zderzeniu z polityką, wzbudzić refleksje mniej wesołe, niżby się chciało.
Porozumienie Organizacji Kombatanckich i Niepodległościowych w Krakowie oczekuje od władz Rzeczypospolitej Polskiej ostrej reakcji na wypowiedź prezydenta Federacji Rosyjskiej Władimira Putina, który określił ambasadora II Rzeczypospolitej Józefa Lipskiego „bydlakiem i antysemicką świnią”.
Wigilia zastanie dziś wielu naszych rodaków nad ciepłymi morzami – chyba na uboczu żywych chrześcijańskich wspólnot, które na zachodniej czy wschodniej półkuli świętują Narodzenie Chrystusa. Zarazem wielu obcokrajowców – albo osób ze świeżo nabytym polskim obywatelstwem – przygląda się z nostalgią naszemu świętowaniu lub też przyłącza się do naszego łamania się opłatkiem i zasiadania całą wielopokoleniową rodziną do postnej wieczerzy przy stole zaścielonym śnieżnobiałym obrusem.
Na świecie istnieją dwa porządki. Od momentu, gdy nasz gatunek dostał od Boga sumienie, odwrócona została hierarchia wartości. Najwyżej jest nie moc, lecz miłość, nie władza, lecz służba. Wszystkie cywilizacje pogańskie, a nawet te wywiedzione z Księgi, przedkładają nad wszystko dominację. Cuius regio, eius religio, czyja władza, tego religia – nawet w protestantyzmie i prawosławiu książę, car, cesarz mają władzę wyższą od papieskiej i biskupiej.
Już za kilka godzin będziemy wypatrywali pierwszej gwiazdki na niebie, która zgodnie z tradycją da początek wieczerzy wigilijnej. Wigilia Bożego Narodzenia to wyjątkowy i najbardziej rodzinny dzień w roku, a stałym elementem wieczerzy oprócz przełamywania się opłatkiem i składania sobie życzeń jest zostawienie dodatkowego miejsca przy wspólnym stole.
Fenomen polskich kolęd jest zagadką. Nie wiemy, dlaczego właśnie na obszarze dawnej Rzeczypospolitej wykształciła się tak imponująca tradycja bożonarodzeniowa. Żadna inna kultura katolicka – ani Włosi, ani Irlandczycy, ani Portugalczycy nie stworzyli porównywalnego bogactwa kolęd, kantyczek i pastorałek. W żadnym innym kraju nie cieszyły się takim powodzeniem jasełka i chodzenie po kolędzie z turoniem. W polskiej tradycji świąt splatają się wątki religijne, ludowe, narodowe i uniwersalne.
Zagonieni i obojętni wobec siebie. Sformalizowane stosunki w pracy. Wrogość w polityce. Pozorne więzi i pseudobliskość w sferze wirtualnej. Oddaleni od samych siebie, od innych osób i od Boga. Zagubiony w codzienności sens. Czar Wigilii i świąt Bożego Narodzenia polega na tym, że zostajemy w tym czasie obdarowani w czytelny sposób sensem, miłością, bliskością i czułością przez Tego, który jest najważniejszy.
Chrześcijaninem, katolikiem jest się nie tylko w życiu prywatnym, w zaciszu domu czy świątyni, ale też w życiu publicznym, politycznym, społecznym.
Dzisiaj Wigilia Bożego Narodzenia, więc bez życzeń się nie obejdzie. A zatem – naszemu rządowi życzę samych trafnych decyzji, bezwzględnego działania pro publico bono, bez oglądania się na dobro swoich kieszeni, broń Boże. Wielu udanych inwestycji i pamiętania, że nic nie jest dane raz na zawsze.
Na pokładzie samolotu do Ad-Dauhy minister spraw zagranicznych Jacek Czaputowicz pożycza mi lekturę. Zagłębiam się w „Księgi Jakubowe”. Mówię naszemu szefowi MSZ, że Józef Piłsudski zaczął czytać „Kapitał” Marksa i zakończył lekturę na... szóstej stronie. Ale oczywiście to inna historia. Wielki tom Olgi Tokarczuk wciąga. Minister przygotowuje się do swojego wystąpienia na tradycyjnym Doha Forum, na które lecę i ja.
Protesty w „obronie sądów” i związane z nimi wydarzenia odsłoniły prawdziwe intencje ich organizatorów i części uczestników. Nie chodzi o żadną obronę sądów, lecz o utrzymanie przywilejów nadzwyczajnej kasty. A jeżeli nie będzie ustępstw ze strony ustawodawcy – spodziewajmy się anarchii i destrukcji wymiaru sprawiedliwości.
Pół internetu wybuchło śmiechem, gdy wyciekły fragmenty książki Tuska. Pomijając już sam tytuł „Szczerze” – na tej samej zasadzie Lech Wałęsa mógłby napisać książkę „Skromnie” – największą radość wzbudzały niesłychanie pretensjonalne cytaty. Zwłaszcza jeden. „Siedzę w słońcu na tarasie, oglądam reprodukcje obrazów Kokoschki, a z telefonu puszczam V symfonię Mahlera. Popijam powoli malwazję. Dawno nie czułem się tak szczęśliwy”.
Szanowny Panie Prokuratorze! Funkcjonariuszki i funkcjonariusze Centralnego Biura Antykorupcyjnego! Wysoki Sądzie, który mnie słusznie uniewinni, o ile sam nie otrzyma zarzutów dyscyplinarnych! Gruba koperto! Chudzi pacjenci! Zrzuto rodzinna! Fundacjo zaprzyjaźniona!
Święta tuż-tuż. Wyciszają się rozgorączkowani politycy i medialni bojownicy opozycji. Pewnie już opadają z sił – po ostatniej akcji protestacyjnej zobaczyli, że Polacy bynajmniej nie są po ich stronie.
Sprawa ewentualnego przyjmowania kopert przez prof. Tomasza Grodzkiego, dziś marszałka Senatu, ma dwie warstwy. Na płaszczyźnie prawa karnego trudne zadanie spoczywa na organach ścigania. Trudne, bo łapówkarstwo z natury rzeczy odbywa się w czterech ścianach i niełatwo je udowodnić.
Tuż po przejęciu władzy w Senacie opozycja postanowiła przedstawić jeden ze swoich pierwszych projektów politycznych. Chodzi o ustawę, która miałaby zrekompensować samorządom rzekome straty, jakie miałyby wynikać z obniżenia podatku dochodowego od osób fizycznych, czyli PIT. Debatę nad taką ustawą zapowiedzieli po spotkaniu z marszałkiem Tomaszem Grodzkim samorządowcy związani z PO, wśród nich Hanna Zdanowska, Rafał Trzaskowski oraz Jacek Karnowski.
Jak represjonowani mają być sędziowie? Będą musieli podać – do publicznej wiadomości – czy byli członkami partii politycznych, w jakich działają stowarzyszeniach, pod jakimi pseudonimami są aktywni w mediach społecznościowych, czyli w przestrzeni publicznej.