Prawdopodobnie Rosja niedługo wyprzedzi Hiszpanię pod względem liczby zarażeń koronawirusem (prawie ćwierć miliona), tym bardziej że w Hiszpanii sytuacja się uspokaja, a w Rosji liczba nowych zakażeń wynosi 10–11 tys. dziennie. Przypadków śmierci jest stosunkowo niewiele (ok. 2100), ale czy można dowierzać tym danym? Tymczasem panika ogarnęła rosyjską służbę zdrowia.
„Złapał Kozak Tatarzyna, a Tatarzyn za łeb trzyma” – mawiał imć Onufry Zagłoba w „Potopie”. Przypomniało mi się to, gdy naczytałem się, jak wygląda obstrukcja w wykonaniu elity prawniczej Najjaśniejszej Rzeczypospolitej. Zeszliśmy już do poziomu, kiedy to kpt. Józef Iwulski będzie zębami trzymał się stołka i żeby go od niego oderwać, trzeba będzie ciągnąć z całych sił. Taki to już mamy klimat.
Czy wyobrażamy sobie zamach stanu przeprowadzany przez Michała Kamińskiego z Borysem Budką i Kidawą-Błońską? A jednak w szeregach opozycji taki plan się narodził.
Dopiero co byłem w górach. Pogoda niezbyt łaskawa, ale pod Tatrami to i zmarznąć warto. Jest spokojniej, ciszej – cieszyłoby to bardziej, gdyby nie myśl, że dla wielu polskich rodzin, także tych żyjących z turystów, to trudny czas. Urlopy w Polsce, w naszych ośrodkach wczasowych, powinny jednak pomóc rodzimej branży turystycznej.
Premier Walery Sławek miał racje, gdy mówił, że nikt nie jest w stanie zastąpić Piłsudskiego, bo nikt nie ma i mieć nie będzie jego moralnego autorytetu. Dzisiaj 85 lat po śmierci marszałka Józefa Piłsudskiego te słowa są wciąż aktualne. Oczywiście pamiętam o Janie Pawle II, ale jego autorytet to nie był autorytet polityka tylko Duchowego Ojca Narodu, a to się jednak od autorytetu polityka i lidera kraju nieco różni. Po dziś dzień nazwisko marszałka jak żadnego innego polskiego polityka przewija się w różnych, dyskusjach, porównaniach, próbuje się szukać analogii czasów bieżących do czasów w których żył i działał Piłsudski. Truizmem jest stwierdzenie, że Józef Piłsudski był niepowtarzalny i ponadczasowy.
9 maja był Dniem Europy, tego dnia przypadała też 70. rocznica zainicjowania deklaracją Schumana Wspólnoty Węgla i Stali. Czasy się zmieniły. Węgiel i stal znalazły się niemal na czarnej liście UE, a wspólnota z gospodarczej stała się projektem ideologicznym.
Jeszcze tydzień temu opozycja zgodnie grzmiała, że wybory prezydenckie nie mogą się odbyć 10 maja. Wszelkimi sposobami, za nic mając Konstytucję RP, próbowała je zablokować. Opozycyjni samorządowcy ogłosili ich bojkot, a Senat pod przewodnictwem marszałka Grodzkiego przeprowadził absolutną obstrukcję procesu legislacyjnego.
W kulminacyjnym momencie epidemii – związanym z koniecznością uruchamiania gospodarki, z obowiązkiem przeprowadzenia w terminie konstytucyjnym wyborów prezydenckich oraz ciągłego ograniczania transmisji choroby – totalna opozycja uznała, iż nadszedł czas na zorganizowanie Polakom totalnej jatki. Polityka ma – wedle ich planu – ociekać pogardą, manipulacjami i odstręczać.
Bilans weekendu. Były prezydent Bronisław Komorowski radzi Jarosławowi Gowinowi, aby uważał i oglądał się za siebie w ciemnych zaułkach. Owładnięty antypisowską manią publicysta Waldemar Kuczyński, minister przekształceń własnościowych w latach 1990–1991, grozi rządzącym, żeby uważali, bo zostaną „powywieszani na placu Konstytucji”.
Do opozycji dociera fakt, że kolejne próby obalenia rządów Zjednoczonej Prawicy są skazane na niepowodzenie. Ci, którzy od lat stoją za tymi działaniami, a którym kolejne miliardy nie wpływają na konta bankowe na Kajmanach, wpadli w panikę i zaczęli działać irracjonalnie.
„Policzymy się na uniwersytecie” – usłyszał tymczasowy Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego profesor Kamil Zaradkiewicz od innego sędziego profesora Krzysztofa Rączki podczas piątkowych obrad SN. Jeśli wykluczymy tezę, że chodziło o pożyczkę, którą sędzia Rączka chciał rozliczyć w miejscu pracy obu panów, to zabrzmiało to groźnie.
Orzeczenie Federalnego Trybunału Konstytucyjnego odnoszące się do programu skupu aktywów publicznych (secondary markets public sector asset purchase programme – PSPP) przez Europejski Bank Centralny na rynku wtórnym wywołało niemałe zamieszanie. FTK orzekł bowiem inaczej niż Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, i uznał decyzję Europejskiego Banku Centralnego o uruchomieniu PSPP za niezgodną zarówno z niemiecką konstytucją jak i prawem Unii Europejskiej.
Epokowa zmiana na Ukrainie, jaką jest otwarcie rynku ziemi w tym kraju, nie wywołała w Polsce szerokiej dyskusji. A przecież to, co dzieje się u naszego wschodniego sąsiada, wpływa na nas bardziej niż szeroko komentowane wydarzenia w Ameryce czy na Bliskim Wschodzie.
„Prawdziwy zamiar przyjaciół Konstytucji, by zrobić Polskę niepodległą i rządną” – pisał Hugo Kołłątaj. Możemy jako naród być dumni, że to nasza ojczyzna przyjęła pierwszą w Europie i drugą na świecie, po amerykańskiej, konstytucję. Ówczesny papież Pius VI tak zwrócił się po jej przyjęciu do polskiego króla Stanisława Augusta Poniatowskiego: „Trudno zaiste uwierzyć, z jaką radością przyjęta od nas ta wiadomość i jak wielką stąd czynimy sobie otuchę, że naród polski, naród od nas tak mocno ulubiony, z tych tak znakomitych dobrze ułożonego rządu pierwiastków, wkrótce najokazalszy w powszechnej szczęśliwości wzrost obiecuje”.
Niemiecki Trybunał Konstytucyjny we wtorkowym orzeczeniu kolejny raz potwierdził, że krajowe trybunały konstytucyjne są sądami ostatniego słowa, stwierdzając, że decyzje Europejskiego Banku Centralnego przekraczają kompetencje UE, tym samym zmieniając orzeczenie TSUE.
Dziś ważny dzień dla wyborców Zjednoczonej Prawicy. Głosowanie w sprawie uchwały Senatu blokującej wybory prezydenckie będzie testem nie tylko na lojalność członków klubu parlamentarnego PiS wobec wyborców, lecz także egzaminem ze zmysłu państwowego. Media spekulują, że część posłów Porozumienia, którzy weszli do Sejmu z list PiS, ma zamiar wraz z opozycją zablokować przeprowadzenie wyborów.
Służby specjalne alarmują, że w mediach społecznościowych trwa kampania mająca zdyskredytować opracowaną przez Ministerstwo Cyfryzacji aplikację ProteGo Safe.
Trudno odmawiać komukolwiek prawa do wyrażania emocji na swój sposób, ale gdy czyni to publicznie kandydat na prezydenta w spocie wyborczym, do tego popłakuje nad konstytucją, należy zapytać o sens sceny niczym z taniego melodramatu. Niektórzy mówią o chęci zwrócenia na siebie uwagi, inni podkreślają niestabilność emocjonalną kandydata, jeszcze inni wzruszają się jego wzruszeniem.