Wraz ze zwycięstwem Andrzeja Dudy kończy się maraton, jaki w Polsce wyznaczyły kolejne cykle wyborów samorządowych, europarlamentarnych, parlamentarnych oraz prezydenckich. Zakończona kampania była z pewnością najtrudniejszą, najbardziej brutalną i najbardziej bezwzględną z tych, które odbyły się w Polsce od 1989 roku.
Tresura pedagogiką wstydu, propagandą politycznej poprawności okazała się znacznie mniej skuteczna, niż przez lata zakładali jej twórcy. To niezwykle krzepiąca wiadomość, która pozwala także z nadzieją spojrzeć w przyszłość. Ideowość oraz związana z nią wiarygodność ma kluczowe znaczenie dla rzesz Polaków.
Środowisko PO w swoim stylu reaguje na zatrzymanie, postawienie zarzutów i nałożenie trzymiesięcznego aresztu na jednego ze swoich. Zupełnie klasycznie, jak w przypadku Beaty Sawickiej czy Stanisława Gawłowskiego – i według kanonu zachowań tej części swoich wyborców, która biła rekordy oddanych na nią głosów w aresztach śledczych i więzieniach – idą w zaparte i usiłują pracę prokuratorów i policji zdezawuować.
Albo wybierzemy normalność wyznaczoną Dekalogiem, albo czeka nas zagłada cywilizacji. Teraz widać to jak nigdy dotąd – jeżeli środowiska konserwatywne cofną się pod naporem agresywnego islamu oraz mniejszości neomarksistowskiej szturmującej z tęczowymi flagami, naszą cywilizację, jaką znamy, czeka zagłada.
Marek Migalski, politolog, ogłosił: „Od 2015 UE jest bezsilna wobec PiS. Przegrała wszystkie bitwy. Po czterokrotnym zwycięstwie PiS w maratonie wyborczym 2018–2020 już wie, że większość Polaków popiera władzę. Dlatego będzie się układać z PiS, a nie z nim walczyć. Ratunek dla polskiej demokracji nie przyjdzie z Brukseli”. Politolog twierdzi, że ratowanie demokracji polega na tym, że ktoś z zewnątrz zakwestionuje wyniki czterech wyborów.
Polska stoi przed niesamowitą szansą, by przez pandemię przejść z jak najmniejszymi stratami ekonomicznymi. Wskazuje na to wiele wskaźników, dotyczących zarówno przemysłu, jak i zainteresowania inwestorów naszym krajem.
Słusznie wielu polityków mówi o minionej, zwycięskiej dla prezydenta Andrzeja Dudy kampanii, że charakteryzowała się drastycznym zaburzeniem równowagi sił. Że w tej rywalizacji jeden kandydat był na mocniejszej pozycji, mając ogromne wsparcie machiny medialnej. Że w gruncie rzeczy – przez tę znaczącą nierówność w zasobie sił – kampania nie była w pełni uczciwa.
Zawarte w bólach porozumienie co do sposobu podziału środków finansowych mających zapobiec popandemicznej zapaści gospodarczej w krajach UE spotkało się z zażartym sprzeciwem Parlamentu Europejskiego.
Rząd PiS coraz poważniej mówi o wypowiedzeniu konwencji stambulskiej, w teorii dotyczącej zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej, w praktyce – dokumentu szkodliwego i niebezpiecznego.
Dla sztabowców Trzaskowskiego obecność agentki SB, Jolanty Lange vel Gontarczyk, w otoczeniu kandydata na prezydenta nie była problemem. Najwyraźniej mogli liczyć na historyczny analfabetyzm elektoratu. Media wielokrotnie przypominały sprawę tajemniczej śmierci ks. Franciszka Blachnickiego.
Są takie miejsca, które mają znaczenie nawet dla tych, którzy nigdy tam nie byli. Są takie dni, kiedy trudno nie odczuwać smutku i żałoby. Takim dniem był piątek, gdy Hagia Sophia, jedna z najważniejszych świątyń chrześcijaństwa, w pewnym sensie Kościół matka dla wschodnich chrześcijan, stała się ponownie meczetem.
Polska jest trzecią siłą w UE, jeśli chodzi o liczbę zatrudnionych w przemyśle. Mamy 4 mln pracowników przemysłowych – a np. Francja ma ich tylko 2,9, Hiszpania – 2,2. Wyprzedzają nas tylko Niemcy, to zrozumiałe – 8,3 mln, oraz minimalnie Włochy – 4,3 mln. To, że jesteśmy przemysłową potęgą, wielu się nie podoba. Stąd próby ograniczenia konkurencyjności Polski, naszego przemysłu poprzez unijną tzw. Nową Politykę Klimatyczną i tzw. Zielony Ład.
A szerzej – Polacy na niegdysiejszych Kresach I Rzeczypospolitej, w odrodzonej II RP mocno już skurczonych? Obawiam się, że to pytanie nie zajmuje wiele miejsca w myśleniu przeciętnego Polaka, a nawet rządzących nami polityków. Kresy istnieją jedynie w sentymentalno-tragicznych wspomnieniach ich niegdysiejszych, coraz mniej licznych mieszkańców i ich następców. Czasem są wyciągane do użytku albo w celach propagandowego zachwytu nad świetnością I RP – rocznice unii lubelskiej czy bitwy pod Grunwaldem z okazji polepszenia stosunków z Litwą albo w celu dowalenia wschodnim sąsiadom – Białorusi, a zwłaszcza Ukrainie przez wypominanie krwawych zaszłości.
Wśród komentarzy, których pełno po zwycięstwie Andrzeja Dudy, można dostrzec niepokojący trend. Rodzaj pomieszania paternalizmu i bagatelizacji wyrażany przez kolejnych publicystów komentujących ogromną lawinę hejtu, jaką politycy PO wypuścili wobec zwolenników Andrzeja Dudy.
Po ostatnim szczycie europejskim panuje dość powszechna opinia, że Unia musiała się „ugiąć” pod żądaniami Polski i Węgier. Mateusz Morawiecki i Viktor Orbán zostali uznani za największych wygranych szczytu. Nie dość, że wynegocjowali dla swoich krajów duże środki pieniężne, to jeszcze zdobyli prawo weta w kwestii powiązania środków unijnych z praworządnością.
Warto było posłuchać debaty po wystąpieniu premiera Mateusza Morawieckiego, który przedstawił w Sejmie informację ze szczytu UE w Brukseli. Po słowach: „Polska wraca ze szczytu UE jako wielki zwycięzca. Jesteśmy największym beneficjentem Funduszu Spójności, a budżet UE oznacza, że szansa dla Polski na złotą dekadę jest znacząco wyższa”, premier zwrócił się do opozycji: „Droga opozycjo, myślę, że dzisiaj jest taki czas, że trzeba się uśmiechnąć do sukcesu, który odnieśliśmy”.
Afera Sławomira N. obnaża sedno systemu III RP. Jeden z najbardziej prominentnych polityków rządzącego przez osiem lat obozu doprowadził do tego, że zmarnowano dziesiątki, jeśli nie setki, miliardów złotych na budowę dróg i kolei w Polsce. Robiono tak kontrowersyjne zakupy, jak pendolino bez wi-fi, oraz tak wykańczano autostrady, jak A1 pod Łodzią, gdzie rozpada się wiadukt.
Przed nami ponad trzy lata bez żadnych wyborów, do jesieni 2023 r., gdy w Polsce mają się odbyć wybory samorządowe i do parlamentu. Takiej sytuacji nie było w Polsce od 2011 r., kiedy po październikowych wyborach parlamentarnych, zakończonych drugą z rzędu wygraną PO i powstaniem drugiego rządu koalicji PO-PSL, Polska czekała na kolejne wybory – do Parlamentu Europejskiego w maju 2014 r. – niemal trzy lata.