Stany Zjednoczone podjęły decyzję o natychmiastowej modernizacji swojego arsenału nuklearnego w Europie. Chodzi o wcześniejsze rozmieszczenie precyzyjniejszej wersji głównej bomby atomowej (B61-12) w bazach NATO. Być może przy tej okazji dojdzie do debaty na temat poszerzenia liczby miejsc stacjonowania tej broni – bliżej potencjalnego agresora.
Minister agresji Rosji (zwany dla niepoznaki ministrem obrony) Siergiej Szojgu wydzwaniał ostatnio do ministrów obrony Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Francji oraz Turcji, żeby grozić użyciem brudnej bomby na Ukrainie.
Od kilku lat Kampania Przeciw Homofobii organizuje w polskich szkołach „tęczowy piątek”. Jak dotąd efekty są dość mizerne.
Donald Tusk zapytany o program, z jakim idzie do wyborów, odparł, że z programem anty-PiS, który jest „najbardziej pozytywnym programem”.
Rząd jak najszybciej powinien wprowadzić obowiązek ujawniania źródeł finansowania organizacji ekologicznych oraz osób zasiadających we władzach takich podmiotów.
Wraz z nową falą ataków na cywilów i infrastrukturę cywilną na Ukrainie narasta poczucie goryczy, jeśli nie gniewu, Ukraińców wobec Białorusinów. Mają pretensje, że liderka białoruskiej opozycji Swiatłana Cichanouska i jej emigracyjny obóz robią za mało, że Białorusini nie buntują się tak jak w 2020 r. Podejrzewają nawet, że Białorusini tak naprawdę popierają ruski mir i jego ludobójstwo.
Przedstawiciele opozycji do dziś nie mogą wybaczyć PiS zerwanego kontraktu na caracale. Choć dziś nie chcą latać nimi nawet sami Francuzi, przeciwnicy naszego rządu najchętniej zamieniliby za kilka nielotów wszystkie amerykańskie i koreańskie zakupy ministra Błaszczaka.
Los jedynego okupowanego dużego miasta ukraińskiego, Chersonia, chyba jest przesądzony. 24 października Moskale zdjęli z postumentów pomniki dwóch wybitnych wodzów, znanego rzeźnika Pragi feldmarszałka Suworowa i „ruskiego Nelsona”, admirała Uszakowa.
Wielka Brytania ma trzeciego premiera w ciągu trzech miesięcy. To rekord. Jest to też najmłodszy premier Jego Królewskiej Mości od dwóch wieków. Oraz pierwszy lokator 10 Downing Street, którego rodzina pochodzi z dawnych kolonii brytyjskich – rodzice jego (i jego żony też) to Hindusi. Rodzina Sunaka wyemigrowała z Indii do Afryki Wschodniej, a potem do Zjednoczonego Królestwa.
Okazało się, że są dowody na to, iż firma Marcina W. dokonała wpłat na konto Stowarzyszenia Harfa Dzieciom, które miało być związane z Grzegorzem Napieralskim. Czy to oznacza, że polityk Koalicji Obywatelskiej jest spalony i rzeczywiście załatwiał sprawy przedsiębiorcy? Niekoniecznie. Tutaj ocena będzie zależała od tego, jak ocenia się wiarygodność Grzegorza Napieralskiego.
Od lat w naszej dyskusji o polityce funkcjonują takie określenia, jak „państwo z dykty” czy „państwo z kartonu”, czasem używane przez słusznie zmartwionych kondycją instytucji, czasem zaś przez wszystko wiedzących publicystycznych krewnych smerfa Ważniaka. Mamy jeszcze „państwo, które istnieje tylko teoretycznie”, zwrot znany nam z uwiecznionych na taśmach rozmów Bartłomieja Sienkiewicza, szefa MSW za czasów PO. Teraz, gdy taśmy wróciły, okazuje się, że zobaczyć możemy jeszcze inny, choć podobny przecież model funkcjonowania organizmu państwowego – państwo z reklamówki Biedronki. Mało kogo to już dziwi, pozostaje jednak pytanie, po co było to Donaldowi Tuskowi.
A tu – trach! - i już się po moście na Krym nie przejdzie. Więc ze złości – trach! trach! trach! - po ukraińskich miastach, po domach, szpitalach i ulicach, po wrednych „ukropach”! Więc z bezsilnego żalu po zabitych staruszkach, kalekach, dzieciach – trach! - i po kijowskim popiersiu Puszkina zostaje pusty cokół. Dla ścisłości dodajmy, że są dwa inne (!) pomniki rosyjskiego poety zdobiące nie wiedzieć czemu akurat stolicę Ukrainy, w której Aleksander Siergiejewicz gościł chyba tylko raz i to przejazdem. Ale co winien Puszkin?
Gdy już widać wyraźnie, że wrzutka „Newsweeka” z tekstem przypominającym aferę taśmową, to polityczne kukułcze jajo w gnieździe Platformy, trzeba wymyślić coś nowego i ratować sytuację, jak się tylko da. Zamiast wrzucać, można odkręcać – na przykład kota ogonem.
Świętej pamięci Andrzej Lepper był na poszczególnych etapach działalności politycznej odbierany bardzo różnie. Najpierw widziano w nim głównie chłopskiego watażkę, wprowadzającego element przemocy do ledwo co narodzonej polskiej demokracji. Zresztą trochę na wyrost, bo ze swoimi szarpaninami nie był ani pierwszy, ani wyjątkowy, a już kilka lat wcześniej pojawiające się i znikające ugrupowania narodowo-radykalne tworzyły sobie swoje grupy skinów. Ci ochraniali nawet imprezy UPR, co zresztą też przerażało ówczesne media, o zwołanym przez Korwina „Kongresie Prawicy” piszące przez dwa „S”. Jedni bali się go jako „faszysty”, inni widzieli w Samoobronie element prowokacji służb, w końcu pierwszy raz zaczęło być o niej głośno, gdy te zwalczały rząd Olszewskiego.
Jednego dnia Marcin W., wspólnik Marka Falenty, skazanego za organizację podsłuchów w restauracji Sowa i Przyjaciele, jest bardzo wiarygodnym świadkiem. Takim „małym świadkiem koronnym”, jak to w zeszły poniedziałek stwierdził Donald Tusk.
Dużym sukcesem zakończyło się Forum Klubów „Gazety Polskiej” Województwa Śląskiego. W spotkaniu oprócz znamienitych gości wzięło udział ponad 300 klubowiczów reprezentujących miejscowe kluby „GP”.
Władimir Putin ma obecnie dwóch bliskich sojuszników. Są nimi Białoruś, która udostępnia swoje terytorium do atakowania Ukrainy, oraz Iran dostarczający Rosjanom śmiercionośną broń. Stanowisko Iranu, dla którego największym wrogiem jest Wielki Szatan, czyli Stany Zjednoczone, nie powinno dziwić. Od lat rząd w Teheranie jest skłonny układać się z Kremlem przeciwko Zachodowi.
Kiedyś Bismarck powiedział, że obywatele nie powinni wiedzieć, jak się robi dwie rzeczy – kiełbasę i politykę. Była to sugestia, że polityka to rzecz brudna i lepiej, aby jej kulis zwykli ludzie nie znali. Nie zgadzam się z tym, m.in. dlatego że żyjemy w XXI w. i obywatele mają dużo lepszy dostęp do różnych źródeł informacji. Zresztą policy-making jest często procesem znacznie mniej krwawym, niż się wydaje. Proponuję dzisiaj wycieczkę za kulisy polityki międzynarodowej. Przykładem niech będzie ostatnia, niespodziewana dla wielu obserwatorów debata w Parlamencie Europejskim w Strasburgu na temat uznania Federacji Rosyjskiej za państwo sponsorujące terroryzm.