Kiedy ostatni rozmawiałem z pewnym katolickim specjalistą od sekt, ten zwrócił mi uwagę, że ostatnio o wiele częściej zajmuje się ruchami o charakterze sekciarskim wewnątrz Kościoła katolickiego niż na zewnątrz. A informacje płynące z Watykanu niestety zdają się potwierdzać jego obserwacje. O czym mówię? O smutnym wywiadzie, którego udzielił hiszpańskiemu tygodnikowi „Vida Nueva” arcybiskup José Rodríguez Carballo, sekretarz Kongregacji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego. W wywiadzie tym hierarcha podkreśla, że w tej chwili toczą się dochodzenia w sprawie założycieli kilkunastu nowych zgromadzeń zakonnych czy instytutów życia konsekrowanego, którym zarzuca się nadużycia władzy, nadużycia duchowe, przestępstwa związane z seksualnością czy finansami. Większość z nich dotyczy wspólnot, które nie zostały jeszcze zatwierdzone, ale część odnosi się także do tych, które zatwierdzone już zostały. Arcybiskup zaznaczył, że w tej liczbie nie uwzględnia spraw, które zostały już rozpoznane, a w których wprowadzono do wspólnot zarząd komisaryczny czy po prostu nakazano ich rozwiązanie. Takich spraw jest więcej. Czego dotyczą owe zarzuty?
„Wszelkiego rodzaju przemocy psychicznej, fizycznej lub seksualnej, która ma miejsce w kontekście religijnym, lub jakiejkolwiek manipulacji, która niszczy relacje osoby z Bogiem i jej własnym wnętrzem”. Tego rodzaju nadużycia są częstsze niż może się wydawać – wskazywał arcybiskup i dodał, że niekiedy powiązane są one z wykorzystywaniem seksualnym zarówno członków danego stowarzyszenia życia apostolskiego, jak i nieletnich czy bezbronnych dorosłych. A ja jak Kasandra będę powtarzał, że Kościół w Polsce nie jest wolny od tego rodzaju problemu. I nie chodzi tylko o wykorzystanie seksualne, ale także o sekciarski duch części wspólnot (nie tylko zakonnych, ale i świeckich), kierownictwo duchowe, które przekształca się w manipulację, wymuszanie decyzji, pozbawianie wolności duchowej itd.
