Uczmy się od Blachnickiego

Na naszych oczach – w dużej mierze w roku 2020 – rozpadł się dotychczasowy model katolicyzmu i duszpasterstwa. Zbudowali go w minionym wieku Prymas Wyszyński, Jan Paweł II i ks. Franciszek Blachnicki. I choć do ich świata nie ma prostego powrotu, to warto wciąż się od nich uczyć. Takim nauczycielem, i to jednym z lepszych, może być wciąż ks. Blachnicki. I niekoniecznie chodzi o to, by sięgać bezpośrednio po jego pomysły – bo te, choć były rewolucyjne 50 lat temu, teraz trącą myszką i nie zawsze odpowiadają potrzebom młodych – ale o szukanie ich „ducha”. Współcześnie polscy katolicy, zarówno kapłani, jak i świeccy, mogą i powinni nauczyć się od założyciela Oaz stylu działania, typu zaangażowania. O czym mówię? Pierwszą lekcją, jaką powinniśmy wyciągnąć z myślenia i działania ks. Blachnickiego, jest ich całościowość. Chrześcijaństwo odnosi się do całego naszego życia i działania. Obejmować powinno pracę zawodową i życie prywatne, wybory polityczne i społeczne, a także styl życia. Tam, gdzie tego brakuje, chrześcijaństwo staje się folklorem, ornamentem, a nie rzeczywiście pełną odpowiedzią na zaproszenie Boga. W świecie, który tak bardzo potrzebuje Ewangelii, który odrzuca jej fałszywe rozumienie, a niekiedy ją samą, nie ma i nie może być skutecznej ewangelizacji bez współpracy z innymi chrześcijanami. Ks. Blachnicki tę prawdę nie tylko głosił, ale i realizował wewnątrz własnego ruchu. Nie można też zapominać o kwestii, która łączy go z pozostałą dwójką wielkich polskich pasterzy – św. Janem Pawłem II i sługą Bożym kard. Stefanem Wyszyńskim, a przede wszystkim z jego mistrzem, św. Maksymilianem M. Kolbe, czyli o Maryjności. Nie ma polskiej pobożności, nie ma budowania Kościoła i nowego człowieka bez kultu Niepokalanej Matki Kościoła. Ona jest dla nas wzorem, ale i opiekunką, nauczycielką i obrończynią. Kościół w Polsce będzie Maryjny albo nie będzie go wcale. To także lekcja, którą oferuje nam ks. Franciszek Blachnicki.