Pytanie o granice biotechnologii

Biotechnologia, a przynajmniej niektóre z jej zapowiedzi, rodzi naprawdę poważne pytania. I trzeba się z nimi mierzyć, zanim będzie za późno. Idealnym przykładem są pytania o istotę rodzicielstwa w świecie w trakcie rewolucji biotechnologicznej. W najnowszym numerze magazynu „Bioethics” zadaje je wprost australijska badaczka Hilary Bowman-Smart z Murdoch Children’s Research Institute w Melbourne. I tak zastanawia się ona choćby, kto będzie rodzicem dziecka, jeśli jakiś człowiek zdecyduje się na sklonowanie siebie.

Czy on, czy jednak rodzicami są jego rodzice, czyli społeczni dziadkowie dziecka? A kto będzie drugim rodzicem dziecka, którego materiał genetyczny pochodzi od mężczyzny i z laboratorium? A gdy ktoś chce mieć dziecko, które będzie utalentowanym sportowcem, i zatrudni biotechnologów, którzy stworzą dla niego takie dziecko? Nie ma ono z nim nic genetycznie wspólnego, on jedynie je wymyślił i za nie zapłacił. Czy jest jego rodzicem? I wreszcie przykład chimery z trzech różnych zarodków. Kto będzie rodzicami? Sześć osób? Odpowiedzi Bowman-Smart są dość oczywiste, bo wskazuje ona, że rodzicem jest ten, kto pełni tę rolę społeczną. Z wielu powodów jest ona, jak się zdaje, niewystarczająca. Istotniejsze są jednak inne pytania. Nasze życie, nasz los jest w pewnym sensie dziełem przypadku. Jeśli zgodzimy się na tego rodzaju działania, to ludzie zmodyfikowani będą mieli pełne prawo wytaczać procesy tym, którzy ich wytworzyli, jeśli dojdą do wniosku, że ich życie nie jest odpowiednio dobre. Po drugie – zgoda na tego rodzaju działania tworzy genetyczną arystokrację, którą trwale – także na poziomie genetycznym – oddziela się od innych. I wreszcie pytanie najbardziej fundamentalne: czy człowiekowi wolno tak dalece ingerować we własne dziedzictwo genetyczne, zwłaszcza że nikt nie wie, jakie mogą być tego długofalowe skutki?