Ewangelia życia jako sprawdzian

Gdy jedni zamilkli, inni próbują osłabić znaczenie prawne decyzji Trybunału Konstytucyjnego, a jeszcze inni krzyczą na ulicach, to Kościół za sprawą wypowiedzi arcybiskupa Stanisława Gądeckiego pozostaje wierny obronie życia, przypominając, że w tej sprawie nie ma i nie może być kompromisu. Nie, nie jestem tym zaskoczony. Można powiedzieć, że to nawet dość oczywiste, bo tak się składa, że obecnie obrona życia – każdego – to w tej chwili jeden z ważniejszych (choć nie jedynych) sprawdzianów wiarygodności chrześcijańskiej. To jest trochę takie albo–albo. Albo głosisz Ewangelię w całości, z fundamentalną wartością życia włącznie, z przekonaniem, że Jezus przez swoje Wcielenie uświęcił każdy etap ludzkiego życia, albo wyznajesz jakiś wyrób ewangeliopodobny. Każdy, kto spożywał kiedykolwiek wyroby czekoladopodobne, wie, że z czekoladą wiele wspólnego one nie miały. Podobnie jest z Ewangelią bez Ewangelii życia…Może być ładnie opakowana, ale nie jest ewangeliczna. To dlatego tak ważne jest, że Kościół w Polsce wciąż broni życia. Warto też przypomnieć, że to, iż Kościół przypomina o obowiązkach moralnych, o tym, że czasem jesteśmy wezwani do heroizmu, i że każde życie ludzkie jest wartościowe – nie jest przemocą. Z jakimś systemem moralnym można się zgadzać albo nie, ale uznanie, że jego nauczanie jest przemocą, oznacza w istocie zgodę na to, że jedyne, co nam zostaje, to milczenie; trzeba milczeć, by nikogo nie urazić. Nie jest przemocą również dążenie do zgodnej z systemem demokratycznym zmiany prawa. Można protestować przeciwko tej zmianie, można dążyć do jej odrzucenia, ale odmowa ludziom Kościoła prawa szukania rozwiązań, które ich zdaniem są spójne z prawem naturalnym i najlepiej chronią godność każdego człowieka, jest ostatecznie odmową uznania, że katolicyzm (tak jak część innych wyznań i religii) ma także wymiar społeczny i polityczny.