Wyszukiwanie

Wpisz co najmniej 3 znaki i wciśnij lupę
,​Adrian Stankowski,
14.12.2016 10:26

Strach, nieufność, bieda nasze powszednie

Dominującym wspomnieniem ze stanu wojennego, dziś może wstyd to przyznać, jest codzienny strach. Obawa, że mijany na ulicy zomowiec może bezkarnie pobić, zawinąć lub zatłuc. Za cokolwiek.

Dominującym wspomnieniem ze stanu wojennego, dziś może wstyd to przyznać, jest codzienny strach. Obawa, że mijany na ulicy zomowiec może bezkarnie pobić, zawinąć lub zatłuc. Za cokolwiek. Za opornik w klapie, legitymację z niewłaściwego liceum, wygląd. Ten strach naznaczał nas szarością nieufności. Piękno karnawału Solidarności polegało na uwolnieniu istniejącego w polskim społeczeństwie kolorytu, na ułożeniu tych barw w harmonijną całość, co dało niezwykle silne poczucie wspólnoty. Terror sprawił, że wielu wycofało się w prywatność i tym samym utracone zostały ogromna energia społeczna i zaufanie do wspólnoty. Trzecie wspomnienie to przewlekła i upokarzająca bieda. Brak mydła i papier toaletowy wydzielany linijką na centymetry. Bo ceną za utrzymanie czerwonej zarazy było również wieloletnie, głębokie załamanie gospodarcze. Ten stan beznadziei trwać musiał aż do momentu, gdy na rozkaz z Moskwy Jaruzelski karnie przystąpił do wdrażania polskiej wersji pieriestrojki. W pewnym sensie kończy się to dopiero teraz, bo aż tyle czasu było potrzeba, by przestać nazywać czerwonych stupajków generałami.

AKTUALNE PETYCJE

NAJNOWSZE