Labilni demokraci
Wielu światłych lemingowatych intelektualistów od dawna prawiło, że patriotyzm jest raczej płaceniem podatków niż gotowością poświęcania życia czy zdrowia za ojczyznę.
Bardzo bym chciał zobaczyć tych mędrców głoszących swoje mądrości na majdanie. Czy np. w krymskich bazach wojskowych, które pozostały wierne Ukrainie. Przecież mogliby tam wyjechać w ramach wykładów z bratnią pomocą z Polski. Informacja zwrotna, którą by otrzymali od ukraińskich słuchaczy, byłaby najlepszą recenzją tej pseudowolnościowej propagandy. A przecież to właśnie taki przekaz przez lata dominował w polskich mediach i to on kształtował postawy młodych ludzi. Cóż to była za zbrodnia na duszy narodu… Dziś nie powinniśmy dać się omamić rzekomemu nawróceniu tych ludzi na wyznawanie idei normalnych w relacji państwo-obywatel. Zastanówmy się nad ich postawą – czy rzeczywiście mamy do czynienia ze szczerą konwersją? Nie, to raczej schizofrenia. Cieszmy się, jeśli dziś bywalcy różowych salonów gadają z sensem o Putinie i jego zbrodniczym państwie. Ale ufać im – szczególnie po tym, co zrobili po Smoleńsku – to jakieś szaleństwo. Cieszmy się instrumentalnie.
