Życie człowieka od początku jest ściśle oparte o sprawne funkcjonowanie w grupie. Jest to nasze podstawowe przystosowanie do środowiska. Empatia jest w nas wrodzona gatunkowo. Każdy zdrowy człowiek, który rodzi się przychodzi na świat z olbrzymimi możliwościami i gigantycznymi potrzebami bycia z innymi ludźmi.
Mózg, który posiadamy ma taką konstrukcje i strukturę, że jest dostosowany aż w ¾ do przetwarzania informacji o innych ludziach. Konstrukcja naszego mózgu nie ma sensu biologicznie i fizjologicznie jeśli nie jest otoczony innymi ludzkimi mózgami. To stwierdzenie jest fundamentalne nie tylko w sensie rozwoju kulturowego ale w sensie podstawowego rozwoju psycho-emocjonalnego i intelektualnego każdej jednostki.
Partie kory mózgowej które nie mają możliwości otrzymania informacji o innym człowieku rozwijają się słabo albo w ogóle. Dziecko, które nie zapośredniczy stanów emocjonalnych i języka wielu innych umiejętności od innych ludzi do 12 roku życia nie jest wstanie się tego później nauczyć w wystarczającym stopniu.
W procesie kształtowania się mózgu na przygotowane biologicznie i fizjologicznie podłoże musi przyjść informacja od drugiego człowieka – tylko wtedy istnieje możliwości prawidłowego rozwoju. Wtedy struktury naszego mózgu wypełniają się odpowiednia informacją, informacje te też w pewien sposób kształtują nasze mózgi – wtedy nasz umysł działa prawidłowo.
Mimo, że mamy empatie wrodzoną możemy ją doskonalić i kształtować w ciągu całego naszego życia.
