Zamieszkuje góry południowej i środkowej Europy oraz strefy klimatów umiarkowanych Azji aż po Chiny. Zimą przemieszcza się w rejony niżej położonych zbiorników wodnych i torfowisk (przeloty III–IV i IX).
Większy od świergotka łąkowego. Obie płci ubarwione jednakowo. W szacie godowej wierzch ciała szarobrązowy, głowa szara, skrzydła ciemnobrązowe z kontrastowymi paskami pokrywowymi i jasnymi brzegami lotek trzeciorzędowych. Nad okiem biała brew. Spód biały z różowawym nalotem, zwłaszcza na piersi. Ogon czarnobrązowy z białymi brzegami. W szacie spoczynkowej wierzch bardziej brązowy, a spód bez różowego nalotu i mocniej kreskowany. Nogi brązowoszare. Wymiary średnie: długość ciała 15–17 cm; rozpiętość skrzydeł ok. 28 cm; masa ciała 18,7–23 g.
Zamieszkuje wysokogórskie torfowiska, hale i połoniny, płaty kosodrzewiny, kamieniste brzegi rzek i potoków. Gniazdo buduje w trawie między kamieniami, pod osłoną korzeni wywróconego drzewa. W maju i czerwcu składa 4–5 jaj o białym tle z odcieniem szarawym lub zielonkawym z drobnym, szarooliwkowym plamkowaniem. Wysiadywanie trwa od 14–16 dni. Pisklęta opuszczają gniazdo po ok. 15 dniach. Pożywienie to drobne owady zbierane na ziemi.
Liczebność światowej populacji, dla Europy z 2015 roku, mieści się w przedziale 10–30 milionów dorosłych osobników. Globalny trend liczebności populacji uznawany jest za stabilny. Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową. Na Czerwonej liście ptaków Polski został sklasyfikowany jako gatunek bliski zagrożenia.
