Szybki rozwój uzdrowiska nastąpił po utraceniu przez miasto statusu twierdzy. W 1899 został otwarty dom zdrojowy. W 1911 miasto uzyskało rangę kurortu. W czasie I wojny światowej Kołobrzeg wraz ze swoimi sanatoriami i domami wypoczynkowymi przekształcił się w wielki szpital wojskowy.
Obecnie tutejsza baza sanatoryjna liczy ponad 20 różnych obiektów, w większości zlokalizowanych w zielonej, wschodniej części miasta.
W uzdrowisku prowadzone jest leczenie w następujących kierunkach: choroby ortopedyczno-urazowe, choroby układu nerwowego, choroby reumatologiczne, choroby kardiologiczne i nadciśnienie, choroby górnych dróg oddechowych, choroby dolnych dróg oddechowych, cukrzyca, otyłość, choroby endokrynologiczne, osteoporoza, choroby skóry.
Na terenie uzdrowiska znajdują się udokumentowane następujące naturalne surowce lecznicze zaliczane do kopalin podstawowych: wody lecznicze i podziemne, peloid leczniczy (torf).
W Kołobrzegu znajdują się 24 zakłady lecznictwa uzdrowiskowego. Główną gałęzią lokalnej gospodarki jest działalność uzdrowiskowo-turystyczna
W Kołobrzegu zorganizowano 3 kąpieliska morskie: Plaża Zachodnia o długości 200 m; Plaża Centralna o długości 397 m; Plaża Wschodnia (Podczele) o długości 100 m. W 2013 r. sezon kąpielowy określono na okres od 24 czerwca do 31 sierpnia.
W mieście i okolicach występują źródła wody mineralnej (Perła Bałtyku), solanki oraz pokłady borowiny.
Na terenie Kołobrzegu funkcjonują trzy piesze szlaki turystyczne: Szlak Nadmorski im. Czesława Piskorskiego (europejski długodystansowy szlak pieszy E9), Szlak Solny, Szlak im. Jana Frankowskiego. Na terenie miasta nie istnieje zorganizowany system dróg i szlaków rowerowych.
![„13 Piętro” podbija sieć! Nowy podcast Republiki w kilkanaście dni dobił do ponad miliona wyświetleń [ZDJĘCIA]](https://files.niezalezna.tech/images/imported/blaskonline/thumbs/JUIkpoxUp7WJBO5f8Hnzb0ZEVfXYEKzI.png?r=1,1)
