Po raz pierwszy nazwa Goczalkowice pojawia się w tekście z 1326 r. Według lokalnej legendy, nazwa miejscowości wywodzi się od imienia rycerza Goczała, który w nagrodę za czyny wojenne i zasługi na polach bitewnych otrzymał tu ziemię. Jego potomkowie przybrali miano Goczałkowiczów (Goczałkowickich), a miejscowość, która powstała w tym miejscu nosiła od ich imienia nazwę Goczałkowicze.
W miejscowości prowadzone jest gospodarstwo szkółkarskie, w którym znajdują się ogród angielski, wiejski (liczne wiejskie kwiaty, zioła i krzewy) i ogród w barwach narodowych, podzielony na dwie części – jedną obsadzoną roślinami kwitnącymi na biało, drugą roślinami kwitnącymi na czerwono.
W roku 1856 na głębokości 616 m natrafiono na 4% solankę. Wyniki analizy były pozytywne i w 1862 rozpoczął się sezon kuracyjny. W tymże roku Goczałkowice odwiedziło 262 kuracjuszy.
W Goczałkowicach-Zdroju prowadzone jest leczenie uzdrowiskowe w następujących kierunkach: choroby ortopedyczno-urazowe, choroby reumatologiczne, choroby układu nerwowego, osteoporoza.
W uzdrowisku Goczałkowice-Zdrój znajdują się: 2 szpitale uzdrowiskowe, 3 zakłady przyrodolecznicze, 2 sanatoria rehabilitacyjne oraz przychodnia uzdrowiskowa.
Na terenie uzdrowiska znajdują się udokumentowane następujące naturalne surowce lecznicze: mineralna woda swoista, 7,5% chlorkowo-sodowa (solanka) jodkowa, żelazista z odwiertów: „Goczałkowice Nowy-1” i „Goczałkowice-21”; mineralna woda swoista, 6,3% chlorkowo-sodowa (solanka) jodkowa, żelazista z odwiertu: „Goczałkowice Nowy-2”; torf leczniczy (borowina) ze złoża „Rudołtowice”.
W miejscowości znajdują się następujące obiekty zabytkowe: kaplica pw. św. Anny z 1882 r.; zabudowa uzdrowiska z 2 połowy XIX wieku; stara pijalnia, pawilon „Górnik”, pawilon „Wrzos”, budynek administracji.