Pałac w Piszkowicach to barokowa budowla wzniesiona na planie prostokąta, dwukondygnacyjna, z zagospodarowanym poddaszem nakrytym czterospadowym dachem mansardowym z lukarnami. Elewacje są podzielone lizenami, a okna ujęto w skromne opaski, połączone w pionie fantazyjnymi płycinami. W bocznych elewacjach znajdują się dwa skromne portale, natomiast w elewacji frontowej jest okazały portal główny, flankowany pilastrami o ozdobnych kapitelach, które podtrzymują balkon z kamienną balustradą. Układ wnętrz został częściowo przekształcony w wyniku adaptowania pałacu na szkołę, z zachowaniem centralnie położonej sieni, w przedłużeniu której znajduje się klatka schodowa.
Pałac otacza niewielki park krajobrazowy z kilkoma piętrami tarasów, murami oporowymi. Obok rezydencji zachował się urządzony w XIX wieku taras widokowy, a w pobliżu znajdują się ruiny pawilonu parkowego.
W 1340 roku w tym miejscu istniała siedziba rycerska, która została zniszczona podczas najazdu husytów w 1428 roku. W miejscu renesansowego dworu pod koniec XVII wieku wzniesiono obecny pałac, najprawdopodobniej z wykorzystaniem pozostałości poprzedniego budynku. W 1722 roku obiekt został przebudowany.
Po 1945 roku w pałacu mieściła się szkoła podstawowa, w roku 1998 został przez gminę sprzedany osobie prywatnej. Od tego czasu pałac na skutek braku zabezpieczenia ulegał zniszczeniu i dewastacji. W 2015 roku budynek ponownie sprzedano, nowy właściciel rozpoczął remont z przeznaczeniem obiektu na agroturystykę.