Cane corso italiano jest zrównoważonym psem jednego pana, jednak jest bardzo przyjazny i oddany wszystkim osobom zamieszkującym jego domostwo. Jego stosunki z dziećmi są dobre. Są to psy o silnym charakterze, są też niezależne. Nie mają skłonności do dominacji, o ile są dobrze prowadzone i prawidłowo wychowane przez właściciela. W sytuacji zagrożenia dla właściciela może stać się agresywny, wobec obcych jest nieufny.
Temperament cane corso, jego wrodzony upór oraz duża inteligencja sprawiają, że jest to pies dla doświadczonych przewodników. Tak jak wszystkie duże rasy, osiąga pełną dojrzałość dopiero około drugiego, a nawet trzeciego roku życia. Jego dorastanie, a więc czas, kiedy psychika jest szczególnie krucha, rozciąga się w czasie.
Psy tej rasy według wzorca są stabilne i nie powinny być agresywne. Błędy w szkoleniu i wychowaniu cane corso mogą sprawić, że staną się one nieprzewidywalne, a nawet niebezpieczne. Wymagają więc przewodnika, który będzie dla nich konsekwentny i którym będą chciały pracować.
Cane corso jest psem typowo obronno-stróżującym, dobrze się sprawdza po kursach w tym kierunku. Według wzorca FCI jest psem także przeznaczonym do pracy w służbach policyjnych oraz psem tropiącym.
Rasa ta pochodzi z Półwyspu Apenińskiego. Wywodzi się od molosów asyryjskich i jest spokrewniony z mastino napoletano. Bezpośrednim przodkiem cane corso jest dawny molos rzymski canis pugnax. W niezbyt odległej przeszłości pies ten został przechowany i był rozpowszechniony na całym Półwyspie Apenińskim, we włoskich prowincjach, lecz najbardziej popularny na terenach Apulii, Lukanii i Samnium. Obecnie jest hodowany głównie w prowincjach Bari i Foggia.
Używano cane corso do polowań na grubego zwierza, a także jako stróża domostw. Imię "corso" (łac. cohors) znaczy strażnik, opiekun. Według Krämer corso oznacza dzika i określenie to przylgnęło do psów, które we Włoszech pomagały między innymi w polowaniach na te zwierzęta.
Typ tej rasy nie jest ujednolicony, ponieważ rasę tę odbudowywano w latach 70 XX w. po prawie całkowitym jej wyginięciu. Wyróżniamy dwa typy psów rasy cane corso: wysoki, o długich kończynach, dość długiej kufie oraz pies średniej wielkości o krótkiej kufie. Preferuje się jednak psy drugiego typu. Są to psy o atletycznej, muskularnej budowie i wyraźnie zaznaczonym kątowaniu kończyn tylnych. Muszą sprawiać wrażenie zdrowych, mocnych psów.
Sierść krótka, błyszcząca z niewielkim podszerstkiem. Umaszczenie może być: czarne, grafitowe, ciemno szare, jasnopłowe (tzw. żółtawe), płowo-czerwone i pręgowane, zawsze z czarną maską. Dopuszczalne są małe znaczenia na klatce piersiowej lub końcach łap, u psów płowych i pręgowanych czarna lub szara maska nie powinna wychodzić poza linię oczu.
Długość życia cane corso to mniej więcej dziesięć lat. Psy tej rasy na ogół cieszą się dobrym zdrowiem, jednak ich słabym punktem są oczy. Ze względu na potężną budowę i pokaźne rozmiary, mogą u nich wystąpić dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, a także skręt żołądka. To rasa stosunkowo łatwa w pielęgnacji. Nie mają tendencji do większego tracenia sierści, chyba, że w okresie linienia.
