Puszcza Pilicka nazywana też Lasami Spalskimi to spory kompleks leśny (ok. 52 000 ha) obejmujący Spalski i Sulejowski Park Krajobrazowy, rejony Tomaszowa Mazowieckiego, środkową część dorzecza Pilicy. Na południe od Puszczy zaczynają się Wzgórza Opoczyńskie (przedmurze Gór Świętokrzyskich). Na wschodzie lasy łączą się z resztkami dawnej Puszczy Stromeckiej, na południowym zachodzie z Sulejowskim Parkiem Krajobrazowym.
Obecny kompleks leśny zawiera fragmenty starych lasów z ponad dwustuletnimi okazami sosen i dębów, 5 rezerwatów przyrody i ok. 100 pomników przyrody. Lasy Puszczy Pilickiej są zróżnicowane: rosną tu dęby, lipy, brzozy, sosny, graby, zarośla jałowcowe z typową roślinnością dla piaskowego podłoża. W dolinie Pilicy są obszary porośnięte łąkami oraz starorzecza.
Puszcza Pilicka niegdyś była własnością królewską. W Królestwie Polskim obszary te przekazano częściowo do Księstwa łowickiego, a w roku 1888 r. stały się własnością dworu carskiego. Urządzano tu reprezentacyjne polowania. W okresie międzywojennym Puszcza Pilicka była reprezentacyjnym lasem łowieckim rządu polskiego. Pofałdowane ukształtowanie terenu i gęsty podszyt sprawiły, że w czasie II wojny światowej lasy były dobrą kryjówką dla licznych oddziałów partyzanckich.
W pobliskim Inowłodziu są ruiny zamku króla Kazimierza Wielkiego, romański kościół św. Idziego z 1086 r. oraz kościół św. Michała z 1520 r. W miejscowości Poświętne jest klasztor i kościół barokowy z XVIII w.
Z Puszczą Pilicką powiązana jest miejscowość Spała, która od dawna była ośrodkiem łowieckim. W pobliskich lasach polowali królowie, carowie i prezydenci. W miejscowości tej jest pomnik żubra z 1886 roku, kaplica prezydentów Rzeczypospolitej i kaplica polowa AK.
Poniższy film opowiada o historii Puszczy Pilickiej i ukazuje jej zimowe piękno.
