„Zachodnioniemieckie sądownictwo zamknięte na lekcję Norymbergi”. Dziś rocznica wyroku trybunału

Dziennik przypomina: "W pierwszych latach istnienia Republiki Federalnej odrzucenie +Norymbergi+ było mainstreamowe. Pozostało też w głównym nurcie i przez dziesięciolecia. Jeśli teraz, 75 lat po wielkim wyroku norymberskim, pamięta się o nim, to na uwagę zasługują również prawne następstwa, ale i odrzucenie oraz wielka niechęć".

Takie było "stanowisko obrońców w Norymberdze od samego początku: alianci nie mieli prawa sadzać na ławie oskarżonych Niemców, którzy działali jedynie zgodnie z obowiązującym prawem narodowosocjalistycznym. Na przykład adwokat Otto Kranzbuehler, obrońca Doenitza, stwierdził w listopadzie 1945 roku, że to, co robili alianci, było prawną +rewolucją+, złamaniem żelaznego zakazu karania z mocą wsteczną. Nie ma kary bez przedniego prawa" - przypomina jego wypowiedź "Sueddeutsche Zeitung".

W następnych latach "niemieckie środowisko prawnicze zjednoczyło się w obronie tej defensywnej postawy".

Dziś "w budynku norymberskiego Pałacu Sprawiedliwości przy Fuerther Strasse mieści się prestiżowa +Akademia Zasad Norymberskich+, miejsce konferencji i seminariów, finansowanych przez niemieckie Ministerstwo Spraw Zagranicznych i Wolne Państwo Bawarię. Dziedzictwo historyczne jest tam nie tylko kultywowane, ale i prezentowane z dumą: Norymberga jako kolebka międzynarodowego prawa karnego (...). Niemcy uczą +prawa norymberskiego+ gości z afrykańskich krajów ogarniętych wojną domową, tak jakby było ono lokalnym wynalazkiem"

- pisze dziennik.

I zauważa: "Oczywiście, że nie jest. Nikt tak uparcie i tak wytrwale nie walczył z prawem norymberskim, które alianci musieli przynieść Niemcom, jak zachodnioniemieckie sądownictwo i orzecznictwo. Nikt tak nie zamykał się na lekcję Norymbergi. W żadnym innym kraju zachodnim dyskurs na temat prawa międzynarodowego nie był tak naznaczony niechęcią. I to nie tylko w ponurych pierwszych latach istnienia Republiki, ale przez dziesięciolecia".

Niemcy nie uznali wyroków

Tygodnik "Spiegel" pisał w 75 rocznicę rozpoczęcia procesów: "Wkrótce rozpacz z powodu wypędzenia Niemców z dawnych ziem wschodnich zmieszała się z nienawiścią do odczuwanej niesprawiedliwości norymberskich prześladowań nazistów. Powstał Bund der Heimatvertriebenen und Entrechteten (Blok Wypędzonych ze Stron Ojczystych i Pozbawionych Praw BHE), +Entrechtete+ (pozbawieni praw) - to była sekcja +ofiar Norymbergi+. Pod hasłem +Zakończyć denazyfikację+ BHE, organizacja złożona z dawnych towarzyszy z SS, weszła w skład koalicji rządowej Adenauera w wyborach do Bundestagu".

"Po długich negocjacjach Adenauer osiągnął +ostateczne porozumienie+. Był to +Deutschlandvertrag+ z mocarstwami zachodnimi w 1952 roku. W ten sposób państwo odzyskało część swojej suwerenności. I w sposób dość ukryty stwierdzało to, co od dawna było prawdą: wyroki norymberskie nie zostaną uznane przez Niemcy"

- zauważa tygodnik.

Miało minąć "ponad dziesięć lat, zanim niemiecki wymiar sprawiedliwości wziął w swoje ręce ściganie nazistowskich morderców w procesie oświęcimskim, i prawie pół wieku, zanim Niemcy podpisały dokumenty założycielskie Międzynarodowego Trybunału Karnego w Hadze - zbudowanego na zasadach ogłoszonych w Norymberdze" - pisze "Der Spiegel".

Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze został powołany w 1945 przez aliantów w celu osądzenia głównych niemieckich zbrodniarzy wojennych z okresu II wojny światowej. Procedował od 20 listopada 1945 do 1 października 1946.