„Mistrz zakulisowych intryg. Gracz, który nie zna skrupułów. Choć jest mało medialny, a większość Polaków nie zna nawet jego nazwiska, w Platformie Obywatelskiej znaczy więcej od Jana Rokity, a na polskiej scenie politycznej niepostrzeżenie stał się jedną z najbardziej wpływowych postaci”
– tak o Schetynie pisał w 2005 r. Piotr Lisiewicz w „Gazecie Polskiej” w artykule pt. „Richelieu z Platformy”. Trzynaście lat później Schetyna jest pierwszoplanową postacią PO, a Jan Rokita powoli odchodzi w zapomnienie. (…) Kluczową rolę w karierze Grzegorza Schetyny odegrało kilka osób, w tym Eugeniusz Dedeszko-Wierciński. „Człowiek od czarnej roboty, któremu zawdzięczamy wszystko” – tak o nim w swojej książę napisał Roman Kowalczyk, jeden z najważniejszych działaczy NZS na Uniwersytecie Wrocławskim, obecnie dolnośląski kurator oświaty. (…)
– Moim zdaniem Grzegorz przeszedł ewolucję. Pamiętam rozmowę z nim po wyborach czerwcowych, gdy staliśmy razem w kolejce do dziekanatu. W tym czasie Jaruzelski został prezydentem i byliśmy tym zdruzgotani. Grzesiek powiedział wtedy: „To się skończy jak ostatni rozdział »Folwarku zwierzęcego« Orwella. Jestem pełen uznania dla niego” – przewidział to, co się stało, nie przewidział tylko swojej roli w tych wydarzeniach
– mówi Artur Adamski.
Krytycznie ocenia Schetynę jego były szef, czyli Janisław Muszyński. – Dziś ci ludzie się zupełnie zmienili. Oni nie rozumieją, co to jest dobro wspólne. Nie wiem, jak można się tak moralnie zdegradować. Dlatego napisałem list otwarty do Grzegorza Schetyny, gdy powiedział te skandaliczne słowa o strząsaniu szarańczy. Trzydzieści lat temu byłem przekonany, że przyjmuję do pracy uczciwego człowieka, dziś widzę polityka chroniącego interesy oligarchii, człowieka niezdolnego do sprawowania jakiejkolwiek funkcji publicznej – mówi Janisław Muszyński.
