W pogrzebie w kościele parafialnym w Zielonkach uczestniczyli rodzina, przyjaciele i znajomi zmarłej. Przy trumnie, obok wieńców i kwiatów od najbliższych, były także wieńce od prezydenta Krakowa Łukasza Gibały i wojewody małopolskiego Krzysztofa Jana Klęczara.
„Droga skończyła się w pół kroku”
Proboszcz parafii w Zielonkach ks. Mariusz Kopacz zaznaczył w homilii, że życie człowieka jest drogą. – Kilka dni temu dla sześciorga osób ta droga została przerwana w sposób gwałtowny, brutalny, zabójczy, niezrozumiały. Dla tych osób droga skończyła się za wcześnie, nie w miejscu wyznaczonym przez Boga, ta droga skończyła się w pół kroku – mówił duchowny.
Jak podkreślił, podczas mszy pogrzebowej modlił się o ciszę, miłość i prawdę. – Ciszę serca, ciszę rozumu, ciszę duszy. Te serca, zwłaszcza serca najbliższych osób, które zginęły, mają prawo krzyczeć, mają prawo do krzyku bólu, rozpaczy, niezrozumienia, poczucia niesprawiedliwości – zaznaczył.
Modlił się też o miłość – „o taką miłość, jaka jest najbardziej możliwa w tej sytuacji i wydarzeniach”.
Wydarzenia sprzed kilku dni na krakowskim rynku i krakowskich ulicach, one były zainspirowane nienawiścią, w nich przejawiła się nienawiść, w nich wybuchała złość, w nich ujawniło się zło. Dla nas, ludzi wierzących, jedyną właściwą, mądrą odpowiedzią na zło jest właśnie dobro i miłość. Miłość, która koi serca, która jest balsamem dla duszy, ta miłość, w której można odnaleźć sens nawet największych tragedii, z którymi rozum sobie nie poradzi
– podkreślił ksiądz.
Według niego tylko miłość od Boga ma szansę poradzić sobie z taką tragedią. – Miłość, która koi, która leczy, która ma szansę pomóc zrozumieć – wyliczał.
„Prawda niesprzedawana i niekupowana”
Na koniec ksiądz modlił się o prawdę, do której mają prawo najbliżsi ofiar, ale też całe społeczeństwo – „prawdę, która wyzwala, pozwala zrozumieć, stoi obok sprawiedliwości”.
– Być może na tę prawdę trzeba będzie poczekać z cierpliwością, aby ona się ujawniła w jak największej odsłonie. Proszę Pana Boga o tę prawdę, taką prawdę nieinterpretowaną, taką prawdę niewykorzystywaną, taką prawdę niesprzedawaną i niekupowaną. O taką prawdę, która będzie możliwie najbliższa rzeczywistości, stanowi faktycznemu (…). Taka prawda może być dla nas wyzwoleniem – zakończył ks. Kopacz.
„Ofiara, o której się nie mówi”
61-letnia Dorota Baran spoczęła w rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym w Zielonkach. Najbliżsi wspominają ją jako osobę bezgranicznie oddaną opiece nad 80-letnią mamą. Śpiewała także w jednym z krakowskich chórów.
Jej siostra Joanna w poruszającym wpisie zwróciła uwagę, że o Dorocie mówiło się niewiele. „Dlaczego Ją pominięto? Bo była przeciętnym, szarym człowiekiem… Nie miała na koncie specjalnych osiągnięć, ciekawych zainteresowań ani niczego, co mogłoby przyciągnąć opinię publiczną. Ale czy na pewno?” – napisała.
„Była kimś, kto każdego dnia troszczył się o naszą 80-letnią Mamę. Pilnowała, by o stałej porze zażyła leki, by wypiła ciepłą kawę… By miała wszystko, czego potrzebuje, by nie czuła się samotna. Nie dokonywała wielkich rzeczy, o których piszą gazety. Robiła te małe, codzienne, których wartość dostrzega się często dopiero wtedy, gdy nagle ich zabraknie” – wspomina siostra.
„Teraz już nie przypomni mamie o lekach. Nie zadba o to, by kawa nie wystygła. Nie zapyta, czy wszystko w porządku” – pisze.
Pyta też, czy wartość ludzkiego życia naprawdę mierzy się tym, jak bardzo było ono interesujące dla innych. „Dla świata mogła być jedną z wielu. Dla nas była kimś niezastąpionym. Człowiekiem, którego obecność dawała poczucie bezpieczeństwa. Nie pozwólmy, by Jej bezsensowna śmierć odeszła w zapomnienie. Bo za każdą informacją o kolejnej ofierze kryje się czyjś cały świat. A wraz z Jej odejściem część naszego świata przestała istnieć”.
W imieniu całej rodziny siostra zmarłej podziękowała wszystkim, którzy są przy nich w najtrudniejszych chwilach. „Przede wszystkim policjantom, którzy podczas tragicznych wydarzeń wykazali się ogromną odwagą, determinacją i gotowością do działania w obliczu niebezpieczeństwa. Za Waszą służbę, poświęcenie i walkę o ludzkie życie” – napisała. Szczególne podziękowania skierowała do policjantki Oli z Komendy Wojewódzkiej Policji – „za empatię, cierpliwość, dobre słowo i zwykłą ludzką obecność, która w takich momentach znaczy więcej, niż można wyrazić słowami”. Rodzina dziękuje też ratownikom medycznym, strażakom, straży miejskiej i każdej osobie, która tego dnia niosła pomoc, a także bliskim i znajomym – „za telefony, wiadomości, obecność, pomoc, a czasem po prostu za milczenie razem z nami, kiedy brakowało słów”.