Urodzony w 1921 r. Ptasiński był żołnierzem Gwardii Ludowej i Armii Ludowej, a przede wszystkim pułkownikiem UB i wiceministrem Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. Tę ostatnią funkcję pełnił w latach 1952-1954, gdy funkcjonariusze MBP mordowali żołnierzy podziemia niepodległościowego (m.in. to wówczas zamordowano gen. Augusta Emila Fieldorfa "Nila").
Ptasiński zaczynał swoją karierę polityczną w komunistycznej Polsce jako I Sekretarz Komitetu Powiatowego w Płońsku, a następnie - w 1946 r. - kierownik wydziału Warszawskiego Komitetu Wojewódzkiego. W 1947 r. był II Sekretarzem, a w latach 1948–1951 I Sekretarzem KW w Rzeszowie. W 1952 r. objął stanowisko I Sekretarza Komitetu Łódzkiego PZPR. W latach 1948-1949 był słuchaczem dwuletniej Centralnej Szkoły Partyjnej przy KC PZPR.
5 grudnia 1952 r. Ptasiński został jednym z czterech wiceministrów Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, którą to funkcję sprawował do 9 grudnia 1954 r. Od 14 grudnia 1954 do 11 grudnia 1956 r. był zastępcą przewodniczącego Komitetu ds. Bezpieczeństwa Publicznego przy Radzie Ministrów. Po Październiku mianowany został I Sekretarzem KW PZPR w Bydgoszczy (od października do listopada 1956 r.). Od 12 grudnia 1956 do 15 lutego 1960 r. był zastępcą Komendanta Głównego Milicji Obywatelskiej.
W latach 1960–1967 Jan Ptasiński był I Sekretarzem KW PZPR w Gdańsku, następnie od stycznia 1968 do lipca 1971 r. był ambasadorem PRL w Moskwie. W latach 1952–1957 i 1961–1965 był posłem na Sejm PRL. W latach 1954–1964 był także zastępcą członka, a w latach 1964–1971 członkiem Komitetu Centralnego PZPR.
Teraz wiceszef zbrodniczej stalinowskiej bezpieki spocznie na Powązkach Wojskowych...
