Jak wynika z informacji serwisu Yanosik.pl, wyznaczenie lokalizacji fotoradaru stacjonarnego możliwe jest na okres 40 miesięcy. Przed jego ustawieniem należy przeanalizować stan bezpieczeństwa ruchu drogowego na odcinku 500 metrów w obu kierunkach od danego miejsca lub do najbliższych skrzyżowań z drogami o takiej samej bądź wyższej kategorii. Ponadto w przypadku terenu zabudowanego odległość między fotoradarami stacjonarnymi, znajdującymi się na tej samej drodze, nie może wynosić mniej niż 500 metrów. Na terenie niezabudowanym, z kolei odległość ta nie może być mniejsza niż 2 km, chyba, że urządzenia dokonują pomiarów w przeciwnych kierunkach ruchu. Stacjonarne fotoradary, mogą zostać ustawione na takich odcinkach dróg, gdzie obowiązuje stała dopuszczalna prędkość, a ich długość nie przekracza 10 km w obszarze zabudowanym i 20 km poza nim.
Ważna jest również tolerancja fotoradarów. Te stacjonarne nie powinny rejestrować przekroczenia dozwolonej prędkości o 10 km/h i mniej. Tymczasem jak pokazuje praktyka stosowana w różnych miejscach na terenie całego kraju, z tym bywa bardzo różnie. Z przeprowadzonego w ubiegłym roku badania Najwyższej Izby Kontroli wynika, że w wielu miejscach tolerancja fotoradarów była zawyżona i wynosiła nawet 15 km/h, a niekiedy nawet i 25 km/h.
W kontekście legalności fotoradaru kluczowe jest świadectwo jego legalizacji. Urządzenie musi je posiadać, aby mandat wystawiony na podstawie zdjęcia z fotoradaru był ważny. Lista fotoradarów wraz z numerami seryjnymi i datą ważności legalizacji znajduje się na stronie internetowej Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego.
Z kolei, jeśli chodzi o fotoradary przenośne ich lokalizacja powinna być poprzedzona odpowiednim znakiem ostrzegawczym, a sama kontrola za pomocą takiego urządzenia może odbywać się tylko na obszarze zabudowanym. Podobnie jak w przypadku fotoradarów stacjonarnych, przenośne urządzenie pomiarowe musi posiadać ważną homologację, w przeciwnym wypadku kierowca nie będzie zobowiązany do zapłacenia mandatu.
