Środowa "Komsomolskaja Prawda" zamieściła artykuł negujący rozstrzelanie przez NKWD w 1940 r. w Twerze 6,3 tys. polskich jeńców obozu w Ostaszkowie i zakopanie ich ciał w Miednoje. Zaprzecza też, by z rozkazu Józefa Stalina wiosną 1940 r. rozstrzelano 22 tys. polskich oficerów, policjantów, prawników i lekarzy wziętych do niewoli po napaści ZSRR na Polskę. Powołując się na memoranda rosyjskiego Ministerstwa Sprawiedliwości z marca i października 2010 r., skierowane do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, informuje, że "Rosja potwierdza i ponosi odpowiedzialność za śmierć 1803 Polaków".
IPN w przesłanym komunikacie podkreśla, że symboliczne określenie "zbrodnia katyńska" oznacza masowe zabójstwa blisko 22 tys. obywateli polskich dokonane w 1940 r. przez funkcjonariuszy NKWD.
- Mord ten był zbrodnią zaplanowaną przez najwyższe władze partyjne i państwowe ZSRR i zrealizowaną na ich polecenie przez podległe im jednostki NKWD. W uchwale Biura Politycznego Komitetu Centralnego Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii podjętej w Moskwie 5 marca 1940 r. polecono bowiem NKWD ZSRR „sprawy znajdujących się w obozach dla jeńców wojennych 14 700 osób” oraz „sprawy aresztowanych i znajdujących się w więzieniach w zachodnich obwodach Ukrainy i Białorusi 11 000 osób” (liczbę eksterminowanych więźniów ograniczono do 7305 osób) „rozpatrzyć w trybie specjalnym, z zastosowaniem wobec nich najwyższego wymiaru kary – rozstrzelanie" - napisano.
IPN zaznacza, że dokonanie przez NKWD w 1940 r. eksterminacji niemal 22 tys. obywateli polskich stanowi ustalony i powszechnie przyjęty fakt historyczny, niedający się merytorycznie zanegować. Potwierdzają go dokumenty źródłowe m.in. tzw. Pakiet specjalny nr 1 zawierający m.in. decyzję Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940 r. o eksterminacji Polaków i notatkę szefa KGB Aleksandra Szelepina z 3 marca 1959 r. dla szefa Rady Ministrów ZSRR Nikity Chruszczowa z informacją o wymordowaniu na podstawie decyzji z 1940 r. blisko 22 tys. osób z "byłej burżuazyjnej Polski" i szczegółach eksterminacji.
Wśród innych dokumentów potwierdzających zbrodnię wymieniono imienne listy jeńców z obozów w Kozielsku i Ostaszkowie, na podstawie których kierowano grupy jeńców z obu obozów do "dyspozycji" szefów Zarządu NKWD w Smoleńsku i Kalininie. IPN wskazuje też na wykaz ponad 4 tys. akt ewidencyjnych jeńców wywiezionych ze Starobielska, sporządzony przez pracowników oddziału specjalnego obozu.
Zbieżność z dokumentacją źródłową zbrodni katyńskiej wykazały też - jak zaznacza IPN - rezultaty przeprowadzonej w 1943 r. w Katyniu ekshumacji, wyniki częściowych prac ekshumacyjnych przeprowadzonych w ramach śledztwa Naczelnej Prokuratury Wojskowej ZSRR przez przedstawicieli polskiej i rosyjskiej prokuratury w 1991 r. w Charkowie i Miednoje oraz dokumentacja procesowa związana z badaniem odnalezionych szczątków ludzkich i przedmiotów. Z tymi dowodami korespondują wyniki prac pomiarowych, archeologiczno-sondażowych i archeologiczno-ekshumacyjnych prowadzonych na potrzeby budowy cmentarzy wojennych w latach 1994-96 przez specjalistów w Lesie Katyńskim, Charkowie i Miednoje.
