Andrzej Gwiazda urodził się w 1935 r. w mieście Pińczów. W roku 1940 został wywieziony wraz z matka i babcią na Syberie. Rodzina wróciła do Polski po sześciu latach.
Swoją opowieść konfliktu z komunistyczną władzą Andrzej Gwiazda zaczyna tak:
„Wiosną 1939 roku rodzice przenieśli się do Pińska. 13 kwietnia 1940 r. zajechała pod dom furmanka z dwoma żołnierzami i polskim Żydem. Powiedzieli – „sobirajties”. Babcia straciła głowę. Ja zapakowałem zdjęcie ojca, jakieś dokumenty, pluszowego psa, misia, komplet kart do brydża i nie dałem sobie tego odebrać ani skontrolować. Żyd kazał nam załadować maszynę do szycia, maszynkę do mielenia mięsa, kołdry, ubrania. Dzięki niemu przeżyliśmy. Sam zapakował sobie dwa worki butów. Czekaliśmy jeszcze na mamę, która poszła się modlić za wywożonych. Wieźli nas wagonem towarowym”.
W 1953 Gwiazda rozpoczął studia na Politechnice Gdańskiej. Brał udział w wydarzeniach marcowych w 1968, jak również w grudniowych w 1970.
W 1976 wspólnie z żoną napisał list do Sejmu PRL zawierający wyrazy poparcia dla postulatów głoszonych przez Komitet Obrony Robotników. Wkrótce otrzymali zakaz opuszczania granic PRL, zaczęli też być inwigilowani przez Służbę Bezpieczeństwa. Andrzej Gwiazda jako figurant otrzymał kryptonim „Brodacz”, używany przez SB do końca PRL. Od 1977 współpracował z Biurem Interwencji KOR.
W 1978 znalazł się wśród założycieli Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża.
Po wybuchu strajku w sierpniu 1980 został członkiem prezydium Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego w Stoczni Gdańskiej. Współtworzył NSZZ "Solidarność", 17 września 1980, w dniu powołania związku, został wybrany na stanowisko wiceprzewodniczącego związku jako jeden z dwóch zastępców Lecha Wałęsy.
Po wprowadzeniu stanu wojennego został aresztowany 13 grudnia 1981 i internowany.
W latach 1986–1989 należał do liderów Grupy Roboczej Komisji Krajowej „Solidarności”, która sprzeciwiała się rozmowom z władzami PRL prowadzonymi pod przewodnictwem Lecha Wałęsy. Nie brał udziału w tworzeniu Komitetu Obywatelskiego ani obradach Okrągłego Stołu. Należy do głównych oponentów Lecha Wałęsy, którego uznaje za zdrajcę „ideałów sierpniowych” i agenta SB.
W 2000 r. został honorowym obywatelem Gdańska. W 2006, w uznaniu znamienitych zasług dla Rzeczypospolitej Polskiej, za działalność na rzecz przemian demokratycznych i wolnej Polski, prezydent Lech Kaczyński odznaczył go Orderem Orła Białego.
