W przesłanej także do naszej redakcji treści interpelacji prof. Pawłowicz wyjaśnia, że po niedawnej sejmowej debacie nt. projektów ustaw o związkach partnerskich zgłosili się do niej przedstawiciele Stowarzyszenia POMOC 2002 z Radomia tworzący grupy wsparcia dla osób chcących wyjść z zachowań homoseksualnych.
- Do Stowarzyszenia POMOC 2002 w ciągu 11 lat jego działalności zgłosiło się ponad 3 tysiące osób. Udzielana jest im pomoc psychoterapeutyczna, a katolikom – także wsparcie duchowe.
Skutkiem udanej terapii jest wyjście z zachowań homoseksualnych w ok. 10% przypadków. Niektórzy uczestnicy grup wsparcia zakładają rodziny, stają się rodzicami – wyjaśnia w interpelacji prof. Krystyna Pawłowicz.
Okazuje się jednak, że zarówno stowarzyszenie POMOC 2002 jak i inne ośrodki terapii dla homoseksualistów w Polsce spotykają się z częstymi atakami mediów głównego nurtu, a zwłaszcza środowisk homo- i prohomoseksualnych. Organizacje oferujące terapię dla osób z problemami homoseksualnymi nie otrzymują jednak żadnych dotacji od instytucji państwowych ani samorządowych lub innych podmiotów udzielających wsparcia organizacjom pozarządowym, co znacznie ogranicza możliwość ich działania. Z relacji prof. Pawłowicz wynika, że ze względu na procedury dyskryminacyjne w różnego rodzaju instytucjach publicznych sama rejestracja stowarzyszenia POMOC 2002 trwała 2 lata, a w trakcie starań o dotacje ze środków Unii Europejskiej przysyłano Stowarzyszeniu korespondencję z opóźnieniem lub przekazywano nieaktualne formularze.
Profesor Krystyna Pawłowicz w związku z dyskutowanymi obecnie w Polsce projektami prawnego zinstytucjonalizowania związków homoseksualnych (w ramach projektów ustaw o „związkach partnerskich” lub o „wspólnym pożyciu”), skierowała do Bartosza Arłukowicza jako ministra zdrowia oraz lekarza następujące pytania:
1. Czy nie uważa Pan, iż działania Rządu, a zwłaszcza Premiera, zamiast usilnego popierania projektów ustaw przewidujących różne udogodnienia dla osób homoseksualnych, utrwalających w istocie cierpienia, zwłaszcza tych, którzy chcieliby powrotu do normalnego życia, winny pójść w kierunku wspierania działań umożliwiających osobom z problemem homoseksualizmu podjęcie właściwej terapii?
2. Czy państwowe jednostki służby zdrowia prowadzą jakieś konkretne formy pomocy i terapii dla osób homoseksualnych? Czy w ogóle zajmują się problemami tych osób? W jaki sposób? Kto i gdzie?
3. Czy Minister Zdrowia wspiera poprzez swe programy - pozapaństwowe inicjatywy pomagające homoseksualistom w wyjściu z ich problemów?
4. Jakie działania Minister Zdrowia podejmie by wspomóc istniejące grupy wsparcia dla wyjścia z homoseksualizmu, w sytuacji, gdy istnieje na tego typu działalność duże zapotrzebowanie?
5. Czy istnieją organizacyjne i finansowe możliwości pomocy organizacjom typu Stowarzyszenie POMOC 2002 w wykonywaniu ich działalności?
