dy miesiąc temu przeczytałem wywiad prezesa TSUE, barona Koena Lenaertsa, w którym powiedział on w płaczliwym tonie, że „praworządność oznacza bardzo wiele w UE, właściwie wszystko”, pokiwałem głową.
Ileż szumu wywołał niegdyś ten znakomity plakat „Gazety Polskiej” oskarżeń o polski szowinizm i pogardę wobec innych narodów. Ale to nie my, a sami Rosjanie wynaleźli termin „raszyzm”, zręcznie łączący rasizm z istotnie dość pogardliwym zniekształconym z angielskiego Russia - „Rasza”, czy jak wolą Ukraińcy - „raszka”.
Zwrot „wielka chwila dziennikarstwa” przykleił się już na zawsze do Bartosza Węglarczyka, jednak szef Onetu nie jest jedynym, którego kolejne zawodowe kompromitacje lub tylko kontrowersyjne wypowiedzi są słowami tymi podsumowywane.
Debata, która odbyła się w zeszłym tygodniu w Parlamencie Europejskim na temat kryzysu na polsko-białoruskiej granicy, nie przyniosła żadnych rozstrzygnięć. Przynieść ich nie mogła, bo te debaty z zasady o niczym nie rozstrzygają.
Nienarodzone dzieci opisywane są poprzez wulgaryzmy, tak prymitywnie odczłowieczane, że aż trudno wyobrazić sobie, by można było odnaleźć jeszcze niższe poziomy chamstwa i prostactwa. Chodzi rzecz jasna o wywołanie niechęci do macierzyństwa i poprzez to propagowanie aborcji na życzenie.
Decyzja parlamentu, by odrzucić kolejny z wielu projektów Fundacji Pro Prawo do Życia, wbrew pozorom i zamysłom serc wielu jest - z perspektywy obrony życia (bo inna mnie nie interesuje) jest słuszna. Ani to ten czas, ani nie ta treść prawa, ani metoda osiągania celów.
Dziś nie o polityce, a lekturze z gatunku obowiązkowych. Czytelnikom „Niezależnej” chciałbym gorąco zarekomendować zbiór wywiadów z naszymi olimpijczykami „Gdy milkną oklaski. Opowieści weteranów polskiego sportu”.
Rozbuchany w mniemaniu o sobie Adam Michnik nie może pogodzić się z rzeczywistością, która coraz wyraźniej pokazuje mu jego właściwe miejsce w dzisiejszej Polsce.
Ponieważ Barbara Kurdej-Szatan finalnie rozstała się nie tylko ze swoimi serialami, lecz także kontraktem reklamowym z Play, podniosły się z lewej strony glosy o polskiej wersji „cancel culture”, czyli kultury wykluczenia.
Mało jest w Polsce zjawisk tak patologicznych, a jednocześnie przemilczanych i nieopisanych w debacie publicznej, jak badania słuchalności stacji radiowych.
Podczas zwycięskiej ofensywy azerskiej rok temu na trudnym, górzystym polu boju w Karabachu, odwojowywanym po 30 latach armeńskiej okupacji, specjaliści odnotowali całkowicie nowe taktyki, których analiza ważna jest i dla nas. Z dwóch powodów. Pierwszy – sytuacja geopolityczna pogarsza się, a w naszym regionie bliska jest wybuchu wojny. Tej prawdziwej, bo do tzw. hybrydowej już się niestety przyzwyczailiśmy. Drugi powód to nadal niedostateczny po latach zaniedbań i świadomego niszczenia przez rządy PO stan liczebny i poziom uzbrojenia Wojska Polskiego. Nie można dopuścić, by najnowocześniejsze w tym względzie rozwiązania pojawiły się za późno, jak w 1939 r., gdy polskiego nieba musiały bronić przestarzałe samoloty, bo nowe były na etapie prototypów.
Znów historia powtarza się jako farsa. Rafał Trzaskowski przed jedną z kilkuset podkomisji Izby Reprezentantów USA rozpoczął swoje wystąpienie słowami Lecha Wałęsy z jego historycznego przemówienia z 1989 r. Przy całej złożoności postaci Wałęsy miał on mandat do wypowiedzenia słów: „My, naród” („We the people”) nawiązujących do preambuły amerykańskiej konstytucji.
Minęło parę dni od wizyty Donalda Tuska na imprezie KOD i może warto się zastanowić, dlaczego akurat w tym towarzystwie postanowił desperacko szukać wsparcia. Wszyscy wiedzą, że było to kolejne kompromitujące wystąpienie szefa PO, tylko nikt głośno nie pyta, dlaczego to zrobił. Wygłaszając peany na cześć KOD, zapomniał o jego pierwszym liderze Mateuszu Kijowskim, nie płacącym alimentów i skazanym za przekręty finansowe.
Świat znowu stoi na krawędzi wojny. Wojny, którą może wywołać do spółki z Alaksandrem Łukaszenką Władimir Putin. Jej celem jest odzyskanie dawnej strefy wpływów Moskwy. Wprawdzie w tej chwili ostrze ataku wymierzone jest w Polskę i kraje bałtyckie, ale na pewno w szerszej perspektywie nie chodzi o nas. W tle jest Ukraina, którą Moskwa chce odzyskać, po kawałku odkrawając kolejne terytoria albo próbując tak zdestabilizować rząd w Kijowie, by upadł, a w następstwie władzę na Ukrainie przejęła ekipa przychylna Rosji.
Wiedziałem, że w sprawie budowy płotu na granicy – prędzej czy później – odezwą się zieloni sabotażyści. Jak zwykle, gdy naruszany jest interes rosyjski, środowisko zielonych naukowców jest rozgrzane, aby protestować. Tak było chociażby w wypadku budowy przekopu przez Mierzeję Wiślaną.
Poniedziałkowy wieczór, jak wielu kibiców piłki nożnej, spędziłem na przyglądaniu się gali konkursu o Złotą Piłkę organizowanego przez „France Football”. Jak wszyscy liczyłem po cichu na to, że otrzyma ją Robert Lewandowski, który w ostatnich dwóch latach wzniósł się na szczyty klubowego futbolu.
Kilka dni temu dyrektor generalny Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) Tedros Adhanom Ghebreyesus uznał wprowadzanie ograniczeń podróży przez wiele krajów za „nieracjonalną reakcję” na wariant koronawirusa omikron. Cieszy ten głos, bo coraz częściej odnoszę wrażenie, że wpadamy globalnie w korkociąg przesadzonych reakcji.
Emocje sięgnęły zenitu, gdy w walce o Złotą Piłkę zostali tylko Leo Messi i Robert Lewandowski. W poniedziałkowy wieczór byliśmy świadkami historycznej chwili. Wprawdzie kapitan naszej reprezentacji ostatecznie o włos przegrał rywalizację z legendą futbolu, ale i tak zdobył najwyższe miejsce, jakie osiągnął polski zawodnik w plebiscycie prestiżowego magazynu „France Football”.