Tymczasem obecna, hedonistyczna cywilizacja umacnia utopię, że jest możliwe wyeliminowanie z ludzkiego losu wszystkiego tego, co zakłóca człowiekowi wygodne i przyjemne życie: osamotnienia i pustki egzystencjalnej, choroby i starzenia się, niepełnosprawności, zaburzeń psychicznych, alkoholizmu i narkomanii, bezdomności i anonimowości, wykluczenia, biedy i bezrobocia, groźnych ideologii, dyskryminacji i prześladowania, utraty bliskiej osoby, porzucenia i rozwodu, przemocy, wojny i okrucieństwa… Chrześcijaństwo demaskuje tę utopię przede wszystkim w okresie Wielkiego Postu, przypominając, że każdy z nas jest w jakimś stopniu, chociaż nie wszyscy się do tego przyznajemy, „homo patiens”, człowiekiem cierpiącym, że „w każdym z nas jest kawałek Hioba” (Tadeusz Żychiewicz). Czy potrafimy się jednak oprzeć pokusie hedonizacji Wielkiego Postu, ignorując jego przesłanie?
