Pierwsi ludzie dotarli na teren dzisiejszego Vanuatu około 3000 lat temu. Pierwszy kontakt lokalnych mieszkańców z Europejczykami miał miejsce w 1606 roku.
W 1774 r. James Cook opracował mapę tych wysp i nazwał je Nowe Hebrydy. Na początku XIX w. powstały pierwsze misje chrześcijańskie, a u schyłku XIX w. zaczęli napływać koloniści francuscy i brytyjscy. Wspólna Komisja Morska objęła archipelag zarządem brytyjsko-francuskim w 1887, a 19 lat później wyspy stały się kondominium brytyjsko-francuskim. W trakcie II wojny światowej na wyspach mieściła się baza wojskowa aliantów. W 1977 na konferencji w Paryżu postanowiono przyznać Vanuatu niepodległość, co oficjalnie ogłoszono 30 lipca 1980 r.
Republika Vanuatu jest państwem w Oceanii, położonym na 83 wyspach Nowych Hebrydów.
z których 65 jest zamieszkanych. Położone jest ok. 800 km na północny zachód od Fidżi i na północny wschód od Nowej Kaledonii. Dawniej terytorium kraju było kondominium francusko-brytyjskim znanym pod nazwą Nowe Hebrydy.
Na trzech wyspach znajdują się czynne wulkany. Odnotowuje się częste trzęsienia ziemi, powodujące tsunami. Największe miasto Port Vila – stolica, na wyspie Efate ma 45 694 mieszkańców, drugie większe miasto – Luganville liczy 13 484 mieszkańców – na Espiritu Santo. Klimat równikowy wilgotny, tutejsze wiecznie zielone lasy równikowe tworzą swoisty mikroklimat wysp. Niektóre wyspy są porośnięte suchymi lasami i sawannami.
Atrakcją wysp jest krater aktywnego wulkanu na wyspie Tanna, zachwycający wodospad Mele Cascades, morski ssak diugoń przybrzeżny, lokalne wioski, których mieszkańcy nadal potrafią żyć bez elektryczności.
