Opowieść rozpoczyna się od miejsca, w którym Anna przyszła na świat i spędziła młodość – zamku wawelskiego. Miniatury z warsztatu Lucasa Cranacha Młodszego przedstawiają ją wśród członków królewskiej rodziny. Trzy najmłodsze siostry noszą podobne stroje, a odróżniają je medaliony z inicjałami imion. W tej rodzinnej historii ważne miejsce zajmuje Zygmunt August. Po jego bezpotomnej śmierci Anna musiała odnaleźć swoją rolę w rzeczywistości bezkrólewia i walki o władzę.
Między koroną a dziedzictwem
Wystawa pokaże jej drogę do korony oraz życie u boku Stefana Batorego. Korespondencja małżonków pozwoli przyjrzeć się ich relacji uważniej niż sugeruje obiegowy obraz chłodnego małżeństwa: odnajdziemy w niej świadectwa współpracy i wzajemnej troski. Zobaczymy również klejnot z profilem Batorego, wydobyty z grobu Anny — osobistą pamiątkę po mężu.
Po jego śmierci królowa zaangażowała się w starania o polski tron dla swojego siostrzeńca, Zygmunta III Wazy. Widziała w nim kontynuatora jagiellońskiego dziedzictwa. Pamięć o rodzinie utrwalała także poprzez fundacje artystyczne i religijne. Dzieła złotnicze i tkaniny ofiarowane Kaplicy Zygmuntowskiej opowiedzą o jej hojności, pobożności i poczuciu dynastycznego obowiązku. Do dziś przypomina o niej również złote pokrycie kopuły kaplicy, które ufundowała.
Wszystkie twarze królowej
Szczególne miejsce na wystawie zajmą portrety Anny Jagiellonki. Na Wawelu spotkają się wszystkie znane historyczne wizerunki królowej, w tym te o tzw. koberowskim rodowodzie, związane z twórczością nadwornego malarza Marcina Kobera. Wystawa stanie się okazją do prezentacji wyników badań i konserwacji kilku z nich, prowadzonych w ramach programu zainicjowanego przez Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie. Tytułowe „wszystkie twarze” to jednak także różne role Anny: królewny, władczyni, żony i fundatorki, która chciała ocalić pamięć o swoim rodzie.
