Drugi proces oświęcimski

55 lat temu, we Frankfurcie, rozpoczął się tzw. drugi proces oświęcimski. Przed sądem stanęli członkowie załogi niemieckiego obozu Auschwitz. Proces zakończył się 10 sierpnia 1965 r. Zapadło w nim m.in. sześć wyroków dożywotniego więzienia. Na ławie oskarżonych zasiedli członkowie załogi SS i jeden więzień funkcyjny. Byli wśród nich m.in. sadystyczny zastępca szefa obozowego Gestapo Wilhelm Boger; jeden z najokrutniejszych esesmanów Oswald Kaduk, któremu więźniowe nadali przydomek „Teufel” („Diabeł”); Stefan Baretzki, który m.in. potrafił zamordować matkę dopiero co urodzonego dziecka, a niemowlę kopał jak piłkę, szef Gestapo w mieście Auschwitz Max Lustig; także sanitariusz Josef Klehr, który zamordował tysiące więźniów, wstrzykując im fenol.

Niemieckie Archiwum Federalne/Wikipedia/CreativeCommons

Personel Auschwitz-Birkenau podczas procesu w Norymberdze (grudzień 1946)

We Frankfurcie sądzeni mieli być też: ostatni komendant obozu Richard Baer, zmarł dwa lata przed rozpoczęciem procesu oraz Heinrich Bischoff, zmarł w 1964 r. Do odrębnego postępowania we względu na stan zdrowia została wyłączona sprawa Gerharda Neuberta.

Podczas rozpraw zeznania złożyło ok. 400 świadków, w tym ok. 60 polskich więźniów niemieckiego obozu.

Sąd wymierzył sześć kar dożywotniego więzienia. Usłyszeli je Wilhelm Boger, Josef Klehr, Stefan Baretzki, Franz Hofman, Oswald Kaduk oraz więzień funkcyjny, Ślązak Emil Bednarek. Większość została skazana na wyroki od 3 lat i 3 miesięcy do 14 lat więzienia. Trzy osoby uniewinniono.

Inicjatorem „frankfurckiego” procesu przeciw załodze obozu Auschwitz był austriacki komunista Hermann Langbein. Niemcy więzili go w Dachau, Auschwitz i Neuengamme. Po wojnie został współzałożycielem Międzynarodowego Komitetu Oświęcimskiego, którego celem jest przekazywanie wiedzy o historii obozu oraz walka z rasizmem, antysemityzmem i przejawami negacji Holokaustu.