Za uchwałą opowiedziało się 446 posłów, 1 głosował przeciw, nikt nie wstrzymał się od głosu.
Józef Rufin Wybicki urodził się 29 września 1747 r. w Będominie na Kaszubach, w rodzinie średniozamożnej szlachty pomorskiej. W uchwale przypomniano, że karierę polityczną rozpoczął do udziału w elekcji królewskiej Stanisława Augusta Poniatowskiego w 1764 r.
"Do historii przeszła jego protestacja zgłoszona w trakcie sejmu repninowskiego w 1768 r., która przez współczesnych uznawana jest za jedno z pierwszych działań Konfederacji Barskiej, do której Wybicki dołączył"
– napisano.
W uchwale przypomniano także, że Wybicki wielokrotnie był posłem na sejm, jednak nie został wybrany na najważniejszy Sejm Wielki obradujący w latach 1788-92. "Pomimo to brał udział w pracach nad wdrożeniem Konstytucji 3 maja jako przedstawiciel stanu mieszczańskiego" – napisano.
Po interwencji rosyjskiej i targowiczan Wybicki wziął udział w tajnych przygotowaniach do wybuchu Insurekcji Kościuszkowskiej.
"Po upadku insurekcji wyjechał do Paryża, gdzie dzięki jego staraniom udało się uzyskać zgodę na utworzenie wojska polskiego u boku Francji"
– przypomniano. W lipcu 1797 r. w Reggio Emilia we Włoszech napisał "Pieśń Legionów Polskich we Włoszech", która od 1927 r. jest polskim hymnem narodowym.
"To Józef Wybicki z gen. Janem Henrykiem Dąbrowskim napisali odezwę do Polaków powołującą się na słowa Napoleona oraz stworzyli zręby Księstwa Warszawskiego. W tej namiastce wolnej Polski Wybicki został wojewodą i senatorem"
– przypomniano.
Józef Wybicki zmarł 10 marca 1822 r. W uchwale przypomniano, że w 2022 r. minie 200 lat od jego śmierci, 275 lat od urodzin i 225 lat od powstania "Pieśni Legionów Polskich we Włoszech".
