Po 400 mln dolarów zostanie wykorzystanych na projekty związane ze ściągalnością podatków i na rozwój szkolnictwa wyższego, a 118 mln dol. na rozwój prowincji Chajber Pasztunchwa (dawna Północno-Zachodnia Prowincja Pograniczna). To kolejna pożyczka uzgodniona z Bankiem Światowym.
W połowie maja br. rząd premiera Imrana Khana ustalił z Międzynarodowym Funduszem Walutowym warunki pakietu finansowego o wartości 6 mld dol., który ma uratować pakistańską gospodarkę. W ubiegłym roku rezerwy walutowe Pakistanu spadły poniżej równowartości dwumiesięcznego importu, a rupia od końca 2017 r. osłabiła się o 34 proc.
Nastroje w kraju są kiepskie. - Słyszymy w telewizji, że ekonomia jest albo na "oddziale intensywnej terapii", albo właśnie z niej wychodzi - powiedział mediom w Islamabadzie prezes Sądu Najwyższego Asif Saeed Khosa.
Pomoc Banku Światowego i Międzynarodowego Funduszu Walutowego wywołuje kontrowersje. Amerykański sekretarz stanu Mike Pompeo zastrzegł, że jakakolwiek pomoc finansowa dla Pakistanu nie może zostać wykorzystana na spłatę długów wobec Chin. - Będziemy przyglądali się temu, co robi MFW. Nie ma racjonalnego uzasadnienia dla wykorzystania pieniędzy MFW, które pochodzą z publicznych pieniędzy i od amerykańskiego podatnika, do wykupienia chińskich obligacji, czy spłaty długów wobec Chin - mówił mediom w Waszyngtonie.
Pakistan bierze udział w chińskiej Inicjatywie Pasa i Szlaku. Projekty infrastrukturalne mające połączyć port w pakistańskim Gwadarze nad Morzem Arabskim z Chinami mają wartość 62 mld dol.
"Dwunasta pożyczka od lat 80. XX w. jest największą z dotychczasowych. Tym razem MFW powinien zastanowić się dwa razy przed podjęciem decyzji. Dług Pakistanu nie jest rezultatem szoku ekonomicznego. Jest rezultatem nieodpowiedzialnego pożyczania u Chińczyków"
- pisał dla serwisu ekonomicznego Bloomberg Christopher Balding, profesor ekonomii z Uniwersytetu HSBC w Shenzen.
Jego zdaniem Chiny zbyt pochopnie pożyczają środki na projekty infrastrukturalne, które i tak muszą być zlecane chińskim wykonawcom. Zabezpieczeniem są niekorzystne umowy na eksploatację i zyski z zakończonych projektów. "Jedna z umów na budowę elektrowni, gwarantowana przez rząd Pakistanu, zapewnia stronie chińskiej 34-procentowy udział w zyskach przez 30 lat" - zauważa prof. Balding.
Premier Khan długo zwlekał z podjęciem rozmów z Bankiem Światowym i MFW, ponieważ liczył na większa pomoc Chin, Arabii Saudyjskiej i Zjednoczonych Emiratów Arabskich oraz mniej ograniczeń przy dysponowaniu tymi funduszami.
Tymczasem wpływ na międzynarodowe instytucje finansowe mają Stany Zjednoczone, które je w dużej części finansują. Administracja prezydenta USA Donalda Trumpa wykonała ogromny zwrot w polityce wobec Pakistanu, ograniczając pomoc dla tego kraju z 2 mld dol. dekadę temu do 70 mln dol. obecnie.
Pakistan negocjuje również z Azjatyckim Bankiem Rozwoju. Rząd ogłosił uzgodnienie warunków 3,4 mld dol. pożyczki, jednak przedstawiciele banku zdementowali tę informację.
Oprócz pożyczek ratunkiem dla słabnącej gospodarki Pakistanu może być wojna handlowa USA z Chinami. Eksport odzieży z Pakistanu do USA wzrósł w ubiegłym roku o 12 proc.
