Poseł PSL nie chciał rozwinąć tego tematu i wyjaśnić, dlaczego Rostowski tak szkodzi. Dodał jednak, że „poza Rostowskim powinno odejść jeszcze kilku ministrów”, których nazwisk nie wymienił. Kłopotek uważa, że koalicja powinna ponownie przedyskutować piątkowe pseudoexposé premiera. – Pawlak i Tusk powinni z pomysłami wyjść razem, a nie tak jak ostatnio. Nie możemy być zaskakiwani – żali się poseł ludowców.
Ministerstwo Finansów nie skomentowało wypowiedzi o „największym szkodniku”, bo – jak nam wyjaśniła rzecznika resortu – „minister jest w Luksemburgu”. Wielu ekonomistów od dawna ostrzega jednak przed destrukcyjnymi skutkami działalności szefa finansów. Janusz Szewczak, główny ekonomista SKOK, już kilka lat temu napisał artykuł „Tajfun Vincent zmiecie rząd Tuska”. – Od lat nazywam go sztukmistrzem z Londynu, bo sztuczki księgowe w zakresie kreatywnej księgowości i ukrywania długów zasługują na grecki Olimp. Rostowski w ciągu pięciu lat swoich rządów zadłużył Polskę na taką kwotę, jak poprzednich dwudziestu szefów resortu przez poprzednie 15 lat – wyjaśnia „Codziennej” ekonomista. – Należy pamiętać, że pan minister ma brytyjski paszport i w razie poważnych kłopotów będziemy musieli go szukać na Malcie albo w Londynie – dodaje Szewczak.
Szef resortu finansów jest rzeczywiście postacią niezwykle tajemniczą. Nawet osoby z biura prasowego Ministerstwa Finansów pytane, jakie imiona i nazwiska nosi szef, odsyłały nas do strony internetowej zatytułowanej „Jan Vincent-Rostowski (vel Jacek Rostowski)”. Jest tam informacja, że minister Jan na co dzień posługuje się imieniem Jacek.
Jan Antony Vincent-Rostowski urodził się w 1951 r. w Londynie i tam ukończył studia. Niektórzy tytułują go profesorem, chociaż nie ma takiego tytułu naukowego. Nie jest nawet doktorem. Wykładał jednak w Londynie i był profesorem mianowanym na prywatnej uczelni Central European University w Budapeszcie. Doradzał Leszkowi Balcerowiczowi, gdy ten w latach 1989–1991 był wicepremierem i ministrem finansów, oraz w latach 2002–2004, gdy Balcerowicz był prezesem NBP. Na początku lat 90. doradzał również rządowi Federacji Rosyjskiej w sprawach polityki makroekonomicznej. Od 2004 r. był doradcą Banku Pekao SA, kiedy zarządzał nim Jan Krzysztof Bielecki. Współpracę zakończył tuż przed objęciem stanowiska ministra finansów. Janusz Szewczak podkreśla, że Rostowski jest nominatem Bieleckiego i w pewnym sensie jest reprezentantem lobby bankowego i londyńskiego City. W 2009 r. Rostowski wstąpił do Platformy Obywatelskiej, a w 2011 r. został posłem PO na Sejm.
