Platforma pracuje nad wnioskiem o postawienie czołowych polityków opozycji przed Trybunałem Stanu. Przyczyną nagłego zrywu PO jest samobójstwo Blidy, do którego doszło pięć lat temu. Platformie wszystko się wali, afery wyrastają jak grzyby po deszczu, nieudolność rządu bije rekordy, zagrażają masowe protesty – zatem PO postanowiła sięgnąć po Trybunał.
To jeden z kilku obecnie stosowanych zabiegów odwracania uwagi od własnych kłopotów, choć ten akurat wygląda na dość rozpaczliwy. PO rzuciła się do pracy nad wnioskiem, mimo że prokuratura umorzyła postępowania w tej sprawie, nie zauważając żadnego przestępstwa. Niemniej zdołowani ostatnimi skandalami platformersi gorączkowo próbują się ratować, łudząc się, że jeśli odgrzeją silne emocje antypisowskie, znów ujdą cało z opresji.
Jednak pomysł ze stawianiem swoich poprzedników przed Trybunałem Stanu w wydaniu Donalda Tuska może się okazać mieczem obosiecznym. Jest mało prawdopodobne, by w Sejmie znalazła się większość zdolna postawić Kaczyńskiego i Ziobrę przed Trybunałem, ale Polska może mieć korzyść z tej inicjatywy. PO przypomniała Polakom, że jest coś takiego jak Trybunał Stanu i że służy on do pociągnięcia do odpowiedzialności polityków – jak już Donald Tusk odejdzie, Trybunał będzie musiał wziąć się do pracy. Lista spraw jest długa – wskazują na to liczni eksperci, z prof. Jadwigą Staniszkis na czele. Jednak i ja chciałbym wyliczyć najważniejsze:
Afera gazowa. Dlaczego rząd Donalda Tuska w latach 2009–2010 z takim uporem forsował przedłużenie umowy gazowej z Gazpromem o 15 lat, do 2037 r., kiedy było już wiadomo, że Polska ma własne zasoby surowców łupkowych, a cena gazu rosyjskiego jest wyjątkowo dla nas niekorzystna?
Afera Euro 2012. Dlaczego premier Tusk trzymał na stanowiskach nominatów Mirosława Drzewieckiego, zatrudnionych na wyjątkowo korzystnych dla nich, a niekorzystnych dla skarbu państwa warunkach finansowych, nawet kiedy okazało się, że doprowadzili do skandalicznych opóźnień w przygotowaniach do mistrzostw?
Afera autostradowa. Dlaczego dopuszczono do wybrania nierzetelnych wykonawców (a w dwóch wypadkach do podpisywania umów bez przetargu z „brakorobami”), przez co nie ma autostrad, a te, które są, pękają jak skorupki jajek?
Afera kolejowa. Dlaczego stan infrastruktury kolejowej jest tak tragiczny, jak ujawniła to ostatnia katastrofa pod Szczekocinami, a w tym samym czasie rząd zabiega w Brukseli, aby przesunąć na inne cele 1,2 mld euro pomocowych funduszy kolei?
Afera lekowa. Dlaczego ministra swojego rządu, który przygotował fatalne zmiany w systemie zdrowia i refundacji, awansował na drugie najważniejsze w kraju stanowisko, a pozostawiony przez tę osobę bałagan w ochronie zdrowia wciąż doprowadza do depresji lekarzy, aptekarzy i pacjentów?
Afera bankowa. Dlaczego z taką furią rząd występuje przeciw wprowadzeniu podatku bankowego, który zapewniłby od bogatych banków dodatkowe wpływy do budżetu?
Afera pożyczkowa. Dlaczego z rezerw NBP rząd chce wspierać zamożnych bankrutów ze strefy euro, mimo że rezerw nie wolno wykorzystywać na bieżące potrzeby rządu, a zwłaszcza obcych rządów?
Afera emerytalna. Chodzi nie tylko o zagarnięcie pieniędzy z OFE za poprzedniej kadencji, ale o zapowiedź arbitralnego podniesienia wieku emerytalnego, bez uprzedzenia o tym zamiarze w programie wyborczym. Czy rząd nie dostrzegał wcześniej zagrożenia dla systemu emerytalnego? Czy tak bolesne zmiany zamierza wprowadzić bez przyzwolenia społecznego i bez demokratycznej akceptacji w formie referendum? Dlaczego wbrew woli większości społeczeństwa chce zburzyć istniejący ład emerytalny?
Pomijam tutaj kwestię fundamentalnego zarzutu, czyli odpowiedzialności rządu za katastrofę pod Smoleńskiem. Ostatnio opublikowany raport NIK będzie w tej sprawie istotnym dowodem.
Cieszę się więc, że to właśnie Platforma przypomina nam o Trybunale Stanu.
