Gdy cofniemy się pamięcią do zapomnianych już początków Platformy, to zobaczymy partię, która określała się jako konserwatywna, zgadzała się w większości kwestii społecznych ze stanowiskiem Kościoła i zabiegała wprost o jego poparcie. PiS mógł wyglądać w zestawieniu z PO wręcz na ugrupowanie mało zaangażowane religijnie: nie urządzał publicznych rekolekcji dla swoich działaczy, a jego liderzy nie dobijali się o częste i nagłaśniane audiencje u biskupów.
Wprawdzie już wtedy głębiej analizujący sytuację wskazywali na wcześniejsze, niepokojące deklaracje poglądów Donalda Tuska, jak choćby słynne: „Polskość to nienormalność”, po którym dalej pisał szyderczo: „Tam, gdzie inni mówią kultura, cywilizacja i pieniądz, ja krzyczę »Bóg, Honor i Ojczyzna«”. Niemniej wydawało się, że był to tylko radykalizm młodości, który minął, gdy zaczął pretendować do najwyższych stanowisk w państwie, a PO pod jego kierunkiem długo podtrzymywała pozory konserwatyzmu. Janusz Palikot jeszcze w 2007 r. wydawał katolicki tygodnik „Ozon”!
Zmiana zaczęła się po obaleniu rządu PiS w 2007 r. Jej sygnałem było rozpoczęcie odgrywania przez Palikota roli niesfornego libertyna. Jednak także wówczas PO wciąż chętniej prezentowała tradycyjny, katolicki wizerunek Jarosława Gowina.
Co zatem stało się w 2010 r., gdy Tusk zadeklarował nieoczekiwanie, że nie będzie już klękał, jak się wyraził, „przed księdzem”, a czego rezultaty właśnie widzimy w konkretnych jego posunięciach? Prawdopodobnie lider PO poczuł, zwłaszcza po kolejnych wysoko wygranych wyborach, swoją siłę. Zobaczył, że może się obejść bez wsparcia Kościoła. Zachowania hierarchów podczas konfliktu o krzyż na Krakowskim Przedmieściu ukazały ich niezdecydowanie, brak energii i jednolitego przywództwa. A sukces Ruchu Palikota pokazał, jak wiele można ugrać na otwartej walce z Kościołem.
Dochodzi do tego jeszcze polityka chwili bieżącej, w której najważniejszym i najtrudniejszym zadaniem Tuska jest przeforsowanie podwyższenia wieku emerytalnego – reforma z natury rzeczy niepopularna, budząca silny społeczny sprzeciw. Cóż może skuteczniej odwrócić od niej uwagę niż skierowanie niezadowolenia na „bogactwa kleru”, metoda tyle już razy wypróbowana w historii? Tym łatwiejsza do zastosowania, że w nagonce na Kościół rząd może liczyć na poparcie z wielu stron, co pokazała choćby mizerna, ale nagłośniona w mediach „manifa”.
Tuska wspierają w tym natarciu w pierwszym rzędzie tradycyjnie antykatolickie SLD i RP – ze świeżą energią, ale decydujące znaczenie w tworzeniu wrogiej Kościołowi atmosfery mają media. Wystarczyło w ostatnich dniach oglądać prorządowe telewizje. Przekaz płynący ze wszystkich – TVP, TVN i Polsatu – był jednolity: kreowanie mitu o finansowaniu Kościoła przez państwo. To wprawdzie fałsz, bo w rzeczywistości Kościół jest finansowany w 80 proc. przez składki wiernych, ale powtarzane wciąż bzdury o rzekomych „miliardach”, które ma dostawać od państwa, rozbudzają zazdrość, niechęć i nienawiść.
A o to przecież na tym etapie chodzi.
