Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
W Polsce nie istnieje prawidłowa komunikacja społeczna i sensowna debata publiczna dotycząca polityki zdrowotnej. Instytucje publiczne, ale także środowiska lekarskie, nie radzą sobie z opinią publiczną, gdy narasta medialny szum. Tzw. afera szczepionkowa jest tego najlepszym przykładem.
Zaharujecie się na śmierć, ale dogonimy Zachód – tak wyglądał pomysł transformacyjnych elit na modernizację. Był to przede wszystkim sposób na sprowadzenie polskiego społeczeństwa do roli taniego zasobu na peryferiach bogatszej Europy.
Lata cierpień pod jednym dachem z pijącym alkoholikiem, wyrok eksmisji i zagrożenie bezdomnością – choć bez długów wobec miasta, heroiczna walka z depresją o każdy zwykły dzień, próby pomocy ze strony kolejnych osób, które rozbijają się o ośli upór krakowskich urzędników – tak wygląda życie jednej z położnych z Krakowa.
Jesteśmy jako społeczeństwo przeżarci kalkami myślowymi pierwszych lat transformacji. I stąd porównania wizyty premiera Morawieckiego w Mlekovicie do realiów z epoki Edwarda Gierka. Do tego dochodzą zwyczajowe uprzedzenia wobec wszystkiego, co się wiąże ze sprawami wsi.
Rekonstrukcja rządu jest ważna. Ale nie mniej istotne są zachodzące w Polsce przemiany społeczne. Rząd Morawieckiego nie może być oceniany jedynie na podstawie zmian personalnych. Ważne, czy będzie rządem kontynuacji w kwestiach polityki prorodzinnej i społecznej.
„Rzecz nazwawszy po imieniu, / wszystko swój posiada cennik. / Nie podołasz zamówieniu, / to załatwi je twój zmiennik”... Mocno przewrotnie przypomniała mi się fraza wyśpiewana przez Przemysława Gintrowskiego w serialu „Zmiennicy”, gdy Janusz Palikot na zakończenie 2017 r. ogłosił swoje odejście z polityki. I nieco później, gdy się okazało, że dla Ryszarda Petru nie ma miejsca w ścisłej czołówce Nowoczesnej.
Potrzebujemy polityka młodszego pokolenia, który będzie decyzyjny i zdolny mówić o gospodarce językiem innym niż Ryszard Petru. Jeśli Mateusz Morawiecki nie wypali się wielką polityką, może wyrosnąć na gracza dużego formatu. Do tego potrzebuje kredytu zaufania wśród elektoratu rządzącej partii.
Zacznijmy od parafrazy klasyka: „Daremne żale, próżny trud” opozycji. Exposé nowego premiera pokazało, że Prawo i Sprawiedliwość nie zlekceważyło zwykłych ludzi. Prospołeczna polityka, choć teraz z mocniej zaakcentowaną strategią rozwoju, to wciąż priorytet obozu władzy.
Jan Klata zrobił z „Wesela” Wyspiańskiego kontrowersyjny patchwork. To teatralny komiks z blackmetalową muzyczną oprawą i momentami, które sprowadzają na widownię głęboką ciszę. Może taka jest dziś Polska?
Zmarły niedawno Charles Manson, duch sprawczy zabójstwa ciężarnej Sharon Tate, żony Romana Polańskiego, i czwórki jej gości w kalifornijskiej willi, dokonanego w sierpniu 1969 r., mógł się uważać za człowieka spełnionego. Stał się ikoną popkultury – co prawda nie jako artysta, ale jako symbol najmroczniejszych zakamarków świata wyściełanego muzyką opowiadającą o pokoju i miłości.
Wiele stronic najnowszej książki o Krzysztofie Klenczonie sprawia, że serce się kraje. Wiele budzi ciepły uśmiech. Warto sięgnąć po „Historię jednej znajomości”, żeby przypomnieć sobie życie jednej z najjaśniejszych gwiazd polskiej muzyki rozrywkowej.
Blisko siedemdziesięcioletnia, poważnie chora Małgorzata Tyrpa od kilku lat walczy w Krakowie o dach nad głową. Niestety, mimo licznych interwencji osób bliskich i obcych urzędnicy wszelkich szczebli pozostają obojętni. Co więcej, chcą się jej pozbyć z komunalnego mieszkania, w którym przeżyła z rodziną 30 lat. Kobiecie grozi bezdomność.
„Broń matematycznej zagłady” Cathy O’Neil to książka, która zagląda pod podszewkę nowoczesnych społeczeństw i globalnego rynku, uzależnionych od bezliku danych. Opowieść skrzy się od anegdot, ale autorka nigdy nie traci z oczu głównego wątku: niebezpiecznego wpływu, jaki technologie informatyczne wywierają na świat.
Za korzystnymi zmianami na rynku pracy powinno iść stopniowe poprawianie jakości infrastruktury publicznej. Niewykluczone, że Polki i Polacy będą tego oczekiwali w coraz większym stopniu. Prawo i Sprawiedliwość nie powinno się tego obawiać – lepszy spokojny dialog społeczny, kontrastujący z nerwowością działań opozycji.
Wiosna to sezon na nowalijki, lato to sezon urlopowy. A złota polska jesień? Niestety, coraz częściej ta pora roku inauguruje długie dyskusje o smogu, który zabija nas na raty.
W ciągu dwóch najbliższych dekad polityka zdrowotna państwa polskiego stanie się najbardziej gorącym tematem debaty publicznej. System od lat trzeszczy w szwach, z czasem negatywne zjawiska zaczną się jednak niebezpiecznie kumulować.
To interesujący paradoks: najbardziej znienawidzony przez liberalne i lewicowe elity rząd III RP cieszy się stabilnym i bardzo dużym społecznym poparciem. Również wśród socjalnego elektoratu, który teoretycznie powinien popierać starą i nową lewicę. A przecież żadne ugrupowanie w Polsce nie miało przez lata przeciw sobie tak regularnego ostrzału ze strony większości dużych mediów.
Rząd PiS‑u zwraca dużą uwagę na inwestycje na wschodzie Polski. To w dużym stopniu decyzja polityczna, ściśle związana z uwarunkowaniami podziału na Polskę A i Polskę B. Ale wiele wskazuje na to, że wkrótce to północne obszary kraju zaczną domagać się od polityków większego zainteresowania.
Cezary Kaźmierczak, prezes Związku Przedsiębiorców i Pracodawców, nie jest bohaterem mojej opowieści społeczno-gospodarczej, trudno jednak przejść obojętnie wobec listu otwartego, jaki wystosował do Jacka Rostowskiego i Mateusza Szczurka, prominentnych polityków Platformy Obywatelskiej, przez lata bezpośrednio odpowiedzialnych za najważniejsze decyzje ekonomiczne państwa polskiego.
Pierwsza Solidarność staje się wydarzeniem coraz odleglejszym w czasie i coraz bardziej nieoczywistym kulturowo. Nie tylko upływ kolejnych dekad, ale głębokie przemiany polskiego życia sprawiają, że pamięć o solidarnościowym fenomenie staje się coraz większym wyzwaniem.