Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
Retoryka Donalda Tuska staje się coraz bardziej spójna. Z jednej strony widzimy zapowiedź politycznego terroru, oczywiście na miarę możliwości Platformy Obywatelskiej. Nie miejmy jednak złudzeń: tego będzie chciała niemała część wyborców totalnej opozycji. Druga sprawa: coraz wyraźniejsze sygnały nowej terapii szokowej.
O neoliberalnym Kongresie Kobiet, który fetował Donalda Tuska, powiedziano już wiele. Ku zdumieniu zwolenników lidera Platformy głosy krytyki popłynęły z naprawdę różnych stron. Nawet ludzie, którzy wolą publicznie tonować swoją niechęć wobec Tuska, nie wytrzymali tego popisu cynizmu i klakierstwa. Ale chodzi nie tylko o sprawy społeczne. W zeszłym roku, gdy Putin z Łukaszenką zaczęli hybrydową przygraniczną wojnę przeciw Polsce, Tusk przynajmniej starał się tonować nastroje.
Szef polskiej dyplomacji Zbigniew Rau podpisał w poniedziałek notę dyplomatyczną, która ma zostać przekazana ministerstwu spraw zagranicznych Niemiec ws. reparacji wojennych. Zarówno strona niemiecka, jak i totalna opozycja liczyły na to, że polski rząd nie wykaże zbytniej determinacji w tej sprawie. Mocno się pomylili. Warto przy okazji uświadomić sobie, że temat reparacji nie dotyczy jedynie finansów.
Ukraińska kontrofensywa pozwala na ostrożny optymizm co do dalszych losów wojny. Wszak za kilka miesięcy po stronie Rosji najpewniej stanie generał mróz i to będzie wyzwanie nie tylko dla Ukrainy, lecz i całej Europy. Lecz obawy – precz! Technologiczna przewaga Zachodu, realne wsparcie sojuszników takich jak Polska, niezłomność ukraińskiego przywództwa oraz wysokie morale patriotycznego wojska stworzyły kombinację naprawdę dla Rosjan groźną.
Czytam ostatnio książkę „Stanisław August Poniatowski i Europa wieku świateł” wybitnego znawcy (polskiego) oświecenia Jeana Fabre’a. Książka po polsku ukazuje się ponad 70 lat od pierwszego wydania. Nie to jest jednak najważniejsze. Choć jest wymowne.
Anwil wznawia produkcję nawozów azotowych i CO2. To dobra informacja. Sprawa ma jednak szerszy kontekst. Nie chcę być przesadnie złośliwy, ale znają Państwo zapewne powiedzenie o ludziach, którzy są jak dzieci, bo myślą, że pieniądze biorą się z bankomatu.
Pogodowe alerty raz pokazują suszę, raz ulewy. Skaczemy ze skrajności w skrajność. Złapałem się niedawno na myśli, że tęsknię za wiosennymi burzami z dzieciństwa i długimi letnimi dniami, czasem tygodniami, gdy padało i mżyło, mżyło i padało. I za taką zimą, gdy śniegu jest mnóstwo, od grudnia do marca, co pozwala wypocząć ziemi i lepiej się przygotować na czas zasiewów.
Globalny kryzys energetyczno-żywnościowy jest wyzwaniem dla Polski. Jest też szansą na odbudowę bardziej suwerennej gospodarki. Ale żeby skorzystać z tej szansy, nie można na nowo oddać kraju w ręce kompradorskich, lewicowo-liberalnych elit.
Opinia publiczna od kilku dni żyje katastrofą polskiego autokaru w Chorwacji. Wiemy już, że 72-letni kierowca nie był pod wpływem środków odurzających. Media chętnie za to podkreślają jego wiek. Czy jednak powinniśmy się dziwić?
W liberalnych mediach od miesięcy nie brak prognoz zapowiadających krach notowań Prawa i Sprawiedliwości. Wszystkie one bazują na fundamentalnej przesłance, która świetnie pokazuje mentalność opozycji: ich jedyną nadzieją jest radykalne pogorszenie się życia milionów Polek i Polaków.
Jedną z intelektualnych mód III RP stało się dyskredytowanie Powstania Warszawskiego. Początkowo wiązało się z niechlubnymi tradycjami komunistycznych włodarzy PRL, zależnych od sowieckiej/rosyjskiej interpretacji polskich dziejów.
Niemcy od lat „inwestują” w polską politykę w białych rękawiczkach. Różne fundacje, z reguły przybudówki największych niemieckich partii, finansują imprezy lewicy i liberałów. W III RP przyjęło się to jako najzwyklejszy obyczaj. Choć jest co najmniej dwuznaczną praktyką, która wiele mówi o realiach budowania u nas liberalnej demokracji i wątpliwej suwerenności liberalno-lewicowych formacji.
Konflikt między Agorą a szefostwem „Gazety Wyborczej” nie jest niczym nowym. Ktoś złośliwie mógłby zauważyć, że neoliberalna transformacja pożera właśnie nie tyle własne dzieci, co demiurgów. Wszak to „Wyborcza” od początku przemian ustrojowych najmocniej wspierała terapię szokową i bezwzględne dla milionów Polaków przekształcenia społeczno-gospodarcze Leszka Balcerowicza.
„Wcale nie chcę, żeby szły pod strzechy. Literatura nie jest dla idiotów. Żeby czytać książki, trzeba mieć jakąś kompetencję, pewną wrażliwość, pewne rozeznanie w kulturze” – ta wypowiedź Olgi Tokarczuk na festiwalu Góry Literatury zdobyła ostatnio znaczny rozgłos. Po raz kolejny potwierdziła, że liberalne elity są pełne uprzedzeń wobec zwykłych Polek i Polaków.
Choć nie wszyscy w to wierzą, nawet w czasach tańszego paliwa znaczna część Polaków podróżowała komunikacją zbiorową. Autobusy, tramwaje, pociągi – to wszystko, co dopiero odkrywa Donald Tusk – dla mieszkańców dużych miast i Polski B są od zawsze ważnymi elementami codziennego funkcjonowania.
W Polsce od dawna trwa festiwal politycznej niegodziwości wobec Lecha Kaczyńskiego. Z jego kolejną odsłoną mamy do czynienia w Tarnowie, gdzie tamtejsi rządzący i elektorat totalnej opozycji długo robili, co mogli, żeby pomnik prezydenta Polski nie stanął w mieście. W minioną sobotę aktywiści opozycji starali się zakłócić odsłonięcie pomnika, a na początku tygodnia prezydent Tarnowa wciągnął w sprawę lokalną prokuraturę.
500+ od początku swojego istnienia było solą w oku dla liberałów. Choć większość z nich sprawia wrażenie ślepo zapatrzonych w Zachód, nie przekonywało ich nawet to, że Polska przez dekady miała o wiele skromniejszą ofertę w sprawach polityki społecznej i rodzinnej niż wiele państw zachodnich.
Szerokie konsultacje między rządami Polski i Ukrainy pokazują nie tylko, że historia znacznie przyspieszyła, ale również i to, że to dwa bardzo ważne kraje Europy Środkowo-Wschodniej są zdecydowanie po dobrej stronie historii. Więcej, to Ukraina i Polska określają dziś, co znaczy być po najwłaściwszej stronie historii.
Donald Tusk ogłosił właśnie kolejny „genialny” plan na zdobycie przez Platformę Obywatelską władzy w Polsce. Jak każdy z „genialnych” platformerskich planów po 2015 r. sprowadza się on do wspólnej listy wyborczej liberalno-lewicowej opozycji. I jak zwykle – liberalne media wywierają ordynarną presję na opozycyjne ugrupowania: „Róbcie tak, jak mówi Tusk”.
Radni Platformy Obywatelskiej poprą dwie kandydatury do tytułu Honorowego Obywatela Warszawy. Pierwsza kandydatura to mer Kijowa Witalij Kliczko. Druga kandydatura to była prezydent Warszawy i wiceprzewodnicząca PO Hanna Gronkiewicz-Waltz.