Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
Jeszcze niedawno mogło wydawać się, że totalna opozycja, wliczając w to środowiska sędziowskie, za konstytucję gotowa jest oddać wszystko, co ma najcenniejszego. A przynajmniej zachrypnąć od gromkich krzyków na ten temat. Dziś widzimy, że nie konstytucja jest najważniejsza, ale coraz bardziej przemocowe wobec Polski unijne orzeczenia.
Na pierwszy rzut oka Donald Tusk odrobił lekcję z pięćsetplusowej polityki PiS, polityki troski o Polskę B. Jego mowa w Płońsku, przekonywanie, że „Polacy potrzebują chleba i Europy” wydaje się niezłą syntezą różnych metapolitycznych wątków, obecnych od paru lat w naszym życiu.
Jeszcze kilka tygodni temu „powrót Tuska” nie schodził z ust polityków liberalnej opozycji. Platforma Obywatelska i jej satelici, nawet jeśli nie brakowało wśród nich malkontentów, zachowywali się tak, jakby samą tylko siłą woli były premier III RP miał przywrócić im utęsknioną władzę nad państwem.
Wielka Brytania i Korea Południowa podnoszą nakłady na ochronę zdrowia. Oba kraje tłumaczą to popandemiczną sytuacją i koniecznością wzmocnienia swoich systemów ochrony zdrowia.
Campus Polska Przyszłości miał być najbardziej gorącym politycznie wydarzeniem września. Jeśli jednak pojawi się więcej wizerunkowych wpadek, może się okazać, że będzie gorącym kartoflem, który między sobą będą przerzucać politycy liberalnej opozycji.
W kolejnym już sondażu Polska 2050 znacznie traci wyborców, kosztem Platformy Obywatelskiej. W ostatnim sondażu IBRiS to spadek o ponad 9 proc. Pisałem o tym w felietonie dla TVP.Info, ale myśl powtórzę: to bardzo interesujący sygnał, że znacznej części wyborców politycznego hubu Szymona Hołowni wcale nie chodziło o nową jakość w polityce.
Ludzie, którzy budują obraz tolerancyjnej Polski, powinni dobrze się zastanowić, czy przy okazji nie stają się siewcami nienawiści. I to międzypokoleniowej. Ze smutkiem obserwowałem wydarzenia na Pol’and’Rock, ośmiogwiazdkowe seanse nienawiści pod adresem Prawa i Sprawiedliwości.
Ludzie szybko przyzwyczajają się do dobrego. Kilka lat temu: dwucyfrowe bezrobocie, głodowe pensje, często wypłacane z łaski, zwijanie usług publicznych pod byle jakim pretekstem.
Nawet nie chcę sobie wyobrażać jazgotu, jaki zapanowałby wśród liberałów, gdyby niedawny prezydent Stanów Zjednoczonych Donald Trump podejmował w rosyjskich sprawach decyzje podobne do tych, jakie dziś podejmuje Joe Biden. Choćby w kwestii gazociągu Nord Stream 2. Mielibyśmy do czynienia z festiwalem nieustannych oskarżeń i triumfalnego wołania, że Donald Trump w końcu „zrzucił maskę” i objawił się w pełni jako przyjaciel Władimira Putina.
Papież Franciszek, który często zachwala dialog w posoborowym Kościele i partnerską rozmowę ze światem, właśnie przemówił do wiernych nie językiem publicystycznego rabanu, ale surową mową przedsoborowych pontifeksów. Stało się tak przy okazji ogłoszenia motu proprio „Traditionis custodes” („Strażnicy tradycji”), które poważnie ogranicza możliwość sprawowania przez kapłanów mszy trydenckiej (łacińskiej). W liście papieskim o charakterze dekretu, powstałym z inicjatywy własnej papieża, Franciszek odwołuje decyzje swojego poprzednika dotyczące tej kwestii.
Przy okazji powrotu Donalda Tuska do polskiej polityki widać znów coś, co bardzo smuci. I co przypomina o zjawisku nieco już zapomnianym – politycznej przemocy symbolicznej, która była cechą szczególną III RP. Tusk próbuje zastraszać dziennikarzy TVP, a równocześnie w mediach społecznościowych wybiło szambo nienawiści wobec wyborców Prawa i Sprawiedliwości.
Kryzys przywództwa na lewicy pokazuje, że ostatnio na polskiej scenie politycznej nikt nie jest odporny na wstrząsy i wewnętrzne naprężenia. Ale sytuacja lewicy, powoli wpasowującej się w szyld Nowej Lewicy, jest trudniejsza od dłuższego już czasu.
Nawykłem już do cynizmu liberałów, którzy przez 30 lat III RP z hasłami o wspieraniu polskiej przedsiębiorczości, budowy silnej klasy średniej itp. realnie przeszkadzali budować dobrostan społeczeństwu na dorobku.
Rafał Trzaskowski przejdzie do historii polskiej polityki jako ten, któremu Warszawa powiedziała: „nie!”. I nie chodzi o wilanowski elektorat, bo ten liberałom pozostanie wierny chyba na zawsze, nawet tonąc w śmieciach i stojąc w korkach.
Opozycja chwyta się każdej okazji, by szkodzić rządowi Zjednoczonej Prawicy. Choć coraz częściej wiąże się to z rosnącymi kosztami dla Polski. Tak jest też w przypadku reprywatyzacji. A ściślej – sejmowej nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego, która stanowi, że po upływie 30 lat od wydania decyzji administracyjnej niemożliwe będzie wszczęcie postępowania w celu jej zakwestionowania, np. w sprawie odebranego przed laty mienia.
Wczorajsze sceny zatopionego Poznania i podtopionego Krakowa w jednych budzą smutek, w wyobraźni innych zmieniają się w śmieszne memy. Bliżej mi do tych pierwszych.
Zapowiadany coraz głośniej powrót Donalda Tuska do krajowej polityki na nowo ożywia nadzieje zwolenników Platformy Obywatelskiej. Gdyby tak się stało, najprawdopodobniej znacznie ostygłby zapał liberalnych mediów do politycznego hubu Michała Koboski i Szymona Hołowni. Nie jest dla nikogo tajemnicą, że ich projekt może być skuteczny tylko bez silnego lidera w Platformie. Sieci wpływów i możliwości, jakimi dysponuje Tusk, zdecydowanie przewyższają potencjał pomysłodawców Polski 2050.
Wygrana Konrada Fijołka w Rzeszowie wzbudziła po prawej stronie nastroje iście sportowe. Mniej liczni wciąż wołają coś w stylu: „Nic się nie stało, Polacy, nic się nie stało”. Inni popadli w minorowe nastroje, mówią o popłochu i rychłym końcu Prawa i Sprawiedliwości (szerzej: Zjednoczonej Prawicy).
Konfederacja gra o sporą stawkę. Jeśli prawdą są medialne doniesienia, że narodowi ultraliberałowie mają zasilić obóz Donalda Tuska, będą zmuszeni wykonać niezły szpagat. W łeb bierze wówczas nie tylko ich antysystemowa i mocno suwerennościowa retoryka, lecz także spora część ich obyczajowo-społecznej autokreacji.