Pierwsza zdrada

Triduum Paschalne wprowadza nas w szczególny czas. Ewangelia – w kolejnych dniach – uobecnia wydarzenia, które choć wydarzyły się 2 tysiące lat temu, to nadal są aktualne. I każdy z nas jest ich bohaterem. Może szczególnie dobrze widać to w opowieści o Judaszu, o jego zdradzie, która poniekąd była także pierwszą zdradą kolegium apostolskiego. Wróćmy na moment do Ostatniej Wieczerzy, do jej opisu sformułowanego przez Jana, który był tam na miejscu. To on wskazuje, że Jezus powiedział uczniom, iż jeden z nich Go zdradzi. „Spoglądali uczniowie jeden na drugiego niepewni, o kim mówi. Jeden z uczniów Jego – ten, którego Jezus miłował – spoczywał na Jego piersi. Jemu to dał znak Szymon Piotr i rzekł do niego: »Kto to jest? O kim mówi?« Ten oparł się zaraz na piersi Jezusa i rzekł do Niego: »Panie, kto to jest?« Jezus odparł: »To ten, dla którego umaczam kawałek [chleba], i podam mu«. Umoczywszy więc kawałek [chleba], wziął i podał Judaszowi, synowi Szymona Iskarioty. A po spożyciu kawałka [chleba] wszedł w niego szatan. Jezus zaś rzekł do niego: »Co chcesz czynić, czyń prędzej!«. Nikt jednak z biesiadników nie rozumiał, dlaczego mu to powiedział. Ponieważ Judasz miał pieczę nad trzosem, niektórzy sądzili, że Jezus powiedział do niego: »Zakup, czego nam potrzeba na święto«, albo żeby dał coś ubogim. A on po spożyciu kawałka [chleba] zaraz wyszedł. A była noc”. Ten opis jest w gruncie rzeczy przerażający, bo wynika z niego, że Jezus zapowiedział i wskazał tego, który Go zdradzi, a apostołowie nie zrobili nic ani by ratować Jezusa, ani by ratować przyjaciela. Najpierw zaniepokoili się, kto zdradzi, potem dostali wskazanie, kto to zrobi, mogli próbować ratować Judasza, ale i Jezusa, lecz nie zrobili nic. To była ta pierwsza zdrada. Wygrały wygoda, ciepełko, święty spokój. I warto zadać sobie pytanie, ile razy tak było w naszym życiu? W życiu Kościoła w różnych epokach? To takie dobre pytanie na czas Triduum.