​Współcześni Don Kichoci

Któż z nas nie pamięta Don Kichota – nieporadnego rycerza, ale zarazem sympatycznego idealisty, któremu wydawało się, że walczy ze złem tego świata? Dziś w skórę bohatera z La Manczy postanowili wcielić się naczelni krytycy nowej władzy – celebryci – aktorzy Nowego Teatru.

Gdy pod koniec starego roku życzyłem wszystkim, by aktorzy przestali bawić się w politycznych analityków, nie sądziłem, że w nowym staną jeszcze bardziej zwarci i gotowi do boju. Tak bowiem opisać trzeba „apel” czwórki aktorów – Macieja Stuhra, Magdaleny Cieleckiej, Mai Ostaszewskiej i Jacka Poniedziałka, który ukazał się na łamach noworocznego „Newsweeka”. Wraz z nastaniem 2017 r. ruszają do walki niczym Don Kichot na wiatraki. Z „wolnością”, „niezależnością myślenia” i wszelkimi innymi wartościami na ustach, choć każda z wartości, którą wyciągają na sztandar, staje się co najwyżej swoją karykaturą. 

W przeciwieństwie do literackiego pierwowzoru brakuje im uroku błędnego rycerza, pozostaje – intelektualna nieporadność i całkowite oderwanie od rzeczywistości. Ów kwiat polskiego aktorstwa żyje – podobnie jak bohater Cervantesa – w świecie własnych iluzji, w mrocznej wizji zbliżającej się katastrofy. W ich opisach aż roi się od schronów, zagrożenia, okupacji, nienawiści, deptania godności, autorytetów, zamętu i niechybnej wojny domowej. 

Stuhr, Cielecka, Ostaszewska i Poniedziałek wykreowali w swoich umysłach PiS-potwory, z którymi muszą walczyć. Dowiadujemy się po raz wtóry, że potwory doszły do władzy po to, by „niszczyć państwo, rozmontować demokrację, ograniczać wolność i sortować ludzi, odbierać prawa kobietom do decydowania o własnych ciałach (czytaj »dzieciach«), niszczyć ojczyznę, edukację, media, kulturę i autorytety”. Nie mówiąc oczywiście o szerzeniu antysemityzmu, ksenofobii, homofobii i w ogóle wszelkich fobii. Choć akurat o fobie można podejrzewać samych bohaterów – Magdalena Cielecka na przykład już prawie słyszy pukanie do drzwi: „Boję się, że do mojego schronu w każdej chwili może ktoś przyjść i zapytać, z kim śpię”. 

Aktorzy bojownicy naprawdę niczym Don Kichot wierzą w swoją misję. Ocierają się jednak przy tym o groteskę. Nie czują śmieszności, gdy mówią o stawaniu „po jasnej stronie mocy”. 

I tak Maja Ostaszewska stawia pytanie retoryczne: „Czy jako społeczeństwo potrafimy być wolni?”, by zaraz zdemaskować Polaków jako naród, który „nie rozumie, czym jest wolność”. Koronnym argumentem jest… fakt obecności w przestrzeni publicznej prasy i telewizji, „która sprzyja PiS”. Być może ludzie o mentalności Ostaszewskiej nie pamiętają, że jeszcze kilka lat temu na rynku medialnym prawicowych tygodników było jak na lekarstwo. Dziś mamy w mediach drukowanych reprezentację bardzo szerokiego spektrum poglądów. O czym świadczy chociażby fakt, że gwiazdy mogą toczyć intelektualne boje w „Newsweeku”, „Gazecie Wyborczej” czy „Polityce”. Tego jednak nie zauważa.

Gwiazdy konstatują, zresztą słusznie, że „Żyjemy w jednym kraju jak dwa kompletnie różne narody – o innym systemie wartości, postrzeganiu siebie”. Wprawdzie dostrzegają, że Polacy różnią się, ale jednocześnie nie mogą pojąć, jak można postrzegać rzeczywistość inaczej niż oni. Krzyczą, że niszczona jest demokracja, tymczasem odmienne poglądy traktują jako rzecz niedopuszczalną: „A ja się zastanawiam, co jest w głowach takich zwolenników PiS? Jak widzą tę samą rzeczywistość, którą ja widzę? Jak ją oceniają? Mam podejrzenie, że też widzą ten bałagan, chaos, zmierzanie ku katastrofie, tylko z jakichś powodów milczą” – czytamy. Niestety aktorzy salonowych mediów nie są w stanie dopuścić innej niż własna wizji świata. Na każdym kroku z poczuciem wyższości traktują kolegów po fachu o prawicowych poglądach. Niby dostrzegają, że społeczeństwo jest podzielone, ale przez myśl im nie przejdzie, że „druga część społeczeństwa” też ma swoje racje.

Jaka jest według nich geneza tego stanu rzeczy? Niestety – znów błędna. „Politycy (w domyśle jednej strony) i radykalny odłam Kościoła katolickiego wykopali między nami wielki rów” – czytamy słowa aktorów. Cóż, ani nie politycy, ani tym bardziej Kościół katolicki spowodowali tak ostre podziały. Nie są one owocem ostatnich lat, były obecne dużo wcześniej. Radykalizacja nastąpiła, gdy PO utraciła władzę.

Tylko jedna rzecz nie zgadza się współczesnym Don Kichotom w wykreowanej przez własne uprzedzenia rzeczywistości. Nie mogą pojąć, jakim cudem prezydent Duda ma 60, a PiS 35 proc. społecznego poparcia. Cóż, może to społeczeństwo jest ślepe na zło, nie chce wolności, nie jest tak przenikliwe, by dostrzegać katastrofy (których wprawdzie jeszcze nie ma, ale wkrótce mogą nadejść)? A może przeciwnie? To aktorskie elity nie dorosły do społeczeństwa?

Promuj niezależne media! Podaj dalej ten artykuł na Facebooku i Twitterze

Udostępnij

Tagi
Wczytuję komentarze...

Pieniądze z Moskwy i Berlina w obronie polskich sądów

Na głowę prezydenta Dudy spadły gromy za kilka oczywistych słów na temat stanu Unii Europejskiej. Prymat interesów narodowych nad interesami wspólnoty narodów jest i powinien być sprawą oczywistą, zwłaszcza jeśli rzekome interesy wspólnoty narodów w istocie oznaczają jedynie maskowanie korzyści największego spośród członków wyimaginowanej wspólnoty. Kolejnego przykładu dostarczył w minionym tygodniu Schwab. Poseł Schwab.

Niemiecki socjaldemokrata postanowił zorganizować w Bundestagu spotkanie, w trakcie którego pochylał się nad łamaniem w Polsce praworządności. Gościem tego spotkania postanowił uczynić świetnie znaną w naszym kraju panią Ludmiłę Kozłowską, która ledwie miesiąc temu otrzymała od Polski zakaz wjazdu na teren Unii Europejskiej. Zastrzeżenie jej europejskiej wizy w europejskim systemie wizowym jest działaniem, do którego Polska ma pełne prawo. Nasze służby uznały, że jej aktywność w naszym kraju finansowana jest ze źródeł, co do których istnieją wątpliwości. Na czym one polegają? Nie wiemy. Wiemy jednak, co na temat finansów Otwartego Dialogu pisał zajmujący się białym wywiadem Marcin Rey z bloga „Rosyjska V kolumna w Polsce”: „Całkowicie sprzeczny z pro-ukraińskim wizerunkiem fundacji jest fakt, że wyroby firmy jej głównego darczyńcy, za pośrednictwem dwóch przedstawicielstw w Sankt-Petersburgu, trafiają przede wszystkim do rosyjskich państwowych stoczni obsługujących marynarkę wojenną. Dyrektorzy tych przedstawicielstw, handlujący na co dzień z rosyjską generalicją, należą do największych darczyńców fundacji”. Polska uznała, że próba wpływania na naszą scenę polityczną – w tym na spór dotyczący reformy sądownictwa – przez szefową fundacji finansowanej przez ludzi związanych z otwarcie wrogim Polsce państwem, jest sprzeczna z naszym bezpieczeństwem. Skoro jednak coś niezgodne jest z interesem Polski – bardzo często zbieżne jest z interesem naszych sąsiadów. W tym zwłaszcza dwóch. Rosji i Niemiec. Nie należy się zatem dziwić, że Niemcy na prośbę posła Schwaba wydały specjalną wizę uprawniającą do poruszania się po terenie Niemiec pani Kozłowskiej. Nasi szczerzy partnerzy zza Odry w dokumentach wpisali również, że ta wiza przyznana została właśnie ze względu na interes bezpieczeństwa Niemiec. Pan Poseł Schwab przywitał swojego gościa, odnosząc się do polskiej decyzji o niewpuszczaniu pani Kozłowskiej do systemu wizowego strefy Schengen: „To, co widzieliśmy, to poważne naruszenie mechanizmu Schengen, jestem więc bardzo szczęśliwy, że państwo niemieckie zdołało dostarczyć specjalną wizę, dzięki czemu może pani uczestniczyć w tym spotkaniu w budynku niemieckiego parlamentu. Chciałbym również nakłonić inne państwa do obchodzenia zakazu wprowadzonego przez Polskę”. Skandal? Na pewno nie jest to pierwszy raz, kiedy niemieckie instytucje włączają się w polski spór. W podobny sposób włączyła się w niego niedawno, organizując manifestację przeciwko reformie sądów, Akcja Demokracja. W „Gazecie Polskiej” pisaliśmy, że ta fundacja finansowana była przez człowieka, który z ramienia kolegów partyjnych posła Schwaba pełnił funkcję... wiceministra finansów Niemiec, a kiedy pracował w Deutsche Banku, zajmował się kredytowaniem budowy rosyjsko-niemieckiego gazociągu Nord Stream. Jak więc widzimy, w ramach europejskiej wspólnoty w sprawie reformy polskiego sądownictwa na polskich ulicach spotykają się pieniądze płynące z jednej strony z rosyjskiej armii i przemysłu zbrojeniowego, z drugiej – z niemieckich banków. W naszej historii tego typu interesy kończyły się tak jak 20 września 1939 roku, kiedy to Wehrmacht spotkał się z Armią Czerwoną, defilując wspólnie w polskich miastach. I właśnie dlatego dbając o własny, a nie wyimaginowanej wspólnoty interes bezpieczeństwa, powinniśmy zwalczać taką współpracę z całych sił. 

Udostępnij

Tagi
Wczytuję komentarze...

Nasza strona używa cookies czyli po polsku ciasteczek. Korzystając ze strony wyraża Pan/i zgodę na używanie ciasteczek (cookies), zgodnie z aktualnymi ustawieniami Pana/i przeglądarki. Jeśli chce Pan/i, może Pan/i zmienić ustawienia w swojej przeglądarce tak aby nie pobierała ona ciasteczek.


Strefa Wolnego Słowa: niezalezna.pl | gazetapolska.pl | panstwo.net | vod.gazetapolska.pl | naszeblogi.pl | gpcodziennie.pl