W porcie wojennym w Breście odbyła się ceremonia odprowadzenia na pokład fregaty ORP Gen. T. Kościuszko szczątków zmarłego tam w 1973r. dowódcy obrony wybrzeża w 1939r. wiceadmirała Józefa Unruga i jego żony Zofii; szczątki mają wrócić do Polski.
TYLKO W TVP INFO
— TVP Info (@tvp_info) 25 września 2018
Uroczystości sprowadzenia do Polski prochów admirała Józefa Unruga i jego małżonki Zofii #wieszwiecej #Brest pic.twitter.com/SQ7o0t1aHv
Jarosław Szarek w liście odczytanym przez wiceprezesa IPN Mateusza Szpytmę przypomniał, że w ostatnich miesiącach na Cmentarzu Marynarki Wojennej na Oksywiu w Gdyni pochowani zostali z honorami komandorzy Jerzy Staniewicz i Stanisław Mieszkowski, pośmiertnie awansowani do rangi kontradmirałów, porucznik Zbigniew Przybyszewski, awansowany do rangi komandora, a także admirał Adam Mohuczy, zamęczony w maju 1953 r. przez komunistów w więzieniu w Sztumie.
Spełnione zostało żądanie admirała Józefa Unruga, aby godnie pochować polskich bohaterów, których stalinowscy zbrodniarze chcieli skazać na zapomnienie – napisał.
Prezes IPN podkreślił, że wśród wielu zadań Instytutu Pamięci Narodowej odnajdywanie grobów polskich bohaterów, ich identyfikacja i uroczyste pożegnanie jest zadaniem najbardziej zaszczytnym.
To ta część naszej służby społeczeństwu i państwu jest dla nas najważniejsza i zarazem najpiękniejsza. Przyczyniamy się bowiem do przywracania naszej ojczyźnie bohaterów, którzy - dla nas współczesnych - są największym skarbem. To oni wskazują nam prawdziwe wartości i to dzięki nim wiemy, co naprawdę kryje się za słowami Bóg, Honor, Ojczyzna – podkreślił.
Zdaniem Szarka życiorysy tych bohaterów dowodzą, jak pięknie można żyć i służyć Polsce i "jak bardzo można ją kochać, kochać aż do narażenia dla niej życia, a nawet złożenia go w ofierze dla jej dobra".
Admirał Józef Unrug nie wrócił po wojnie do zniewolonej przez komunistów Polski. Uniknął w ten sposób bezpośrednich represji, najpewniej śmierci z rąk stalinowskich zbrodniarzy. Nie uniknął jednak dramatycznego losu wygnańca z ojczyzny. Zamiast uznania zasług, zamiast zaszczytów i spokojnego życia w Polsce, której tak wiele poświęcił, musiał tułać się w obcych stronach – napisał.
I chociaż była to jedna z najpiękniejszych krain na świecie, czyli słynąca wielką kulturą i innymi bogactwami Francja, to jednak on z serca i wyboru życiowego z wielkich zasług i poświęcenia swojego życia był Polakiem (...). To bardzo dobrze, że wraca do nas. Dobrze, gdyż admirałowi należy się ten honorowy admiralski, hetmański powrót. Dobrze, gdyż chciał tego powrotu, gdy Polska będzie już naprawdę wolna i sprawiedliwa, a taka dzisiaj naszym wspólnym wysiłkiem się staje. Jednak pamiętajmy, nic nie jest dane raz na zawsze, ojczyznę wolną, sprawiedliwą, silną i bezpieczną budujemy codziennie. Gdy admirał będzie bliżej nas, naszej wspaniałej Gdyni, w mieście, które jest jednym z największych osiągnięć drugiej Rzeczpospolitej, bardziej będzie nam przypominał o naszych obowiązkach wobec ojczyzny. Cześć jego pamięci i wielkie podziękowania dla Francji, która tak długo go gościła – podkreślił.
Jego ojciec mówił do niego tylko po polsku, z dziadkiem też mówił tylko po polsku. Józef był Polakiem i czuł się Polakiem. W 1918 r., wychowany w miłości do Polski, jej języka, kultury i historii, porzucił błyskotliwą karierę dowódcy w Kaiserliche Marine, aby służyć rodzącej się ojczyźnie – powiedział wczoraj Christophe Unrug, wnuk wiceadmirała i mer Montresor.