"Sąd apelacyjny nie znalazł żadnych powodów do złagodzenia oskarżonemu kary. Również kara wymierzona oskarżonej Elżbiecie B. w tej sprawie współmierna jest do przypisanego jej czynu"
– powiedział sędzia Janusz Jaromin, uzasadniając wyrok.
W czerwcu br. Sąd Okręgowy w Szczecinie skazał Ryszarda D. i Elżbietę B. odpowiednio na 15 i 7 lat pozbawienia wolności, uznając ich za winnych przestępstwa z art. 197 par. 3 kk. Ponadto mężczyzna ma odbywać karę w systemie terapii dla osób z zaburzeniami preferencji seksualnych. Będzie mógł wyjść z więzienia nie wcześniej niż po 13 latach. Po odbyciu kary będzie też musiał leczyć się w zakładzie psychiatrycznym. Na 10 lat zostały mu też odebrane prawa publiczne. Usłyszał również zakaz przebywania w pobliżu osób małoletnich przez 15 lat.
Według ustaleń śledczych sprawcy uprowadzili dziewczynkę wieczorem 3 marca ub.r. w Golczewie. Podejrzany mężczyzna miał złapać dziewczynkę, obezwładnić i wepchnąć do samochodu. Dwunastolatkę przez kilka godzin przetrzymywali w aucie. Poszukiwało jej około 350 policjantów, użyto także śmigłowca. Dziewczynkę w samochodzie znaleźli w nocy funkcjonariusze wracający ze szkolenia w Wyższej Szkole Policji w Szczytnie. Ryszard D. i Elżbieta B. zostali zatrzymani rano 4 marca.
Mężczyzna był już w więzieniu za podobne przestępstwo – brutalne pobicie innej dziewczynki. Dwa miesiące przed porwaniem 12-latki został warunkowo zwolniony.
Jawność rozprawy była wyłączona zarówno w sądzie pierwszej instancji, jak i w sądzie apelacyjnym. Apelację od wyroku wnieśli obrońcy obojga oskarżonych. Przekonywali, że ich czyn nie zasługiwał na kwalifikację jako działanie ze szczególnym udręczeniem, z czym nie zgodził się sąd apelacyjny.
"Sąd pierwszej instancji należycie wykazał, że niewątpliwie mamy do czynienia ze szczególnym udręczeniem w sytuacji, gdy zdarzenie polega na tym, iż małoletnie dziecko porwane jest z ulicy, przetrzymywane w samochodzie w okolicznościach, w których w tym czasie stosuje się wobec niej przemoc, przyciskanie głowy przez oskarżoną, groźbę, pokazywanie noża (...) i powiązany z tym wszystkim stres i przeżycia pokrzywdzonej"
– wskazał sędzia Jaromin.
Obrońca oskarżonego uznał też, że nienależycie ocenione zostały dowody w sprawie, z czym nie zgodził się sąd apelacyjny. "Wszystkie dowody łącznie ocenione niewątpliwie wskazują na sprawstwo obu oskarżonych w zakresie zarzucanych, przypisanych im czynów" – zaznaczył sędzia.
Obrona chciała też ograniczenia odpowiedzialności Elżbiety B. do pomocnictwa, a nie współdziałania. Sąd uznał jednak, że nie była ona jedynie biernym świadkiem, ale włączała się aktywnie w porwanie i dręczenie dziewczynki.
Prokurator domagał się ustalenia konkretnej odległości, stu metrów, na którą Ryszard D. nie będzie mógł zbliżać się do dzieci, co nie zostało ustalone w sądzie pierwszej instancji. Sąd apelacyjny zgodził się, że należy doprecyzować tę decyzję i uznał, że odległość 10 m będzie "bezpieczna dla osób małoletnich, ale też realna do zweryfikowania".
Wyrok jest prawomocny.