Wyszukiwanie

Wpisz co najmniej 3 znaki i wciśnij lupę
Polska

Płk Kozłowski z aktem oskarżenia, a za występ na Campusie Trzaskowskiego - fotel wiceszefa służby

W lipcu na łamach portalu Niezalezna.pl informowaliśmy o wezwaniu płk. rez. Mariusza Kozłowskiego do Prokuratury Wojskowej w Warszawie. Sprawa ma swój dalszy, bulwersujący ciąg – śledczy postawili doświadczonemu oficerowi zarzuty i skierowali przeciwko niemu akt oskarżenia do sądu. Powodem jest jedno zdanie o służbie na kierunku wschodnim. Tymczasem Magdalena Ejsmont, która na Campusie Polska oraz w zagranicznej prasie ze szczegółami opowiadała o kulisach pracy operacyjnej w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, nie tylko nie poniosła żadnych konsekwencji, ale w 2026 roku została zastępczynią szefa SKW.

Kiedy na początku lipca br. płk Mariusz Kozłowski mówił w Telewizji Republika o wezwaniu do prokuratury, cała sprawa wydawała się wręcz absurdalna.

„20 lipca mam odwiedzić Prokuraturę Wojskową, by zeznawać w charakterze podejrzanego za to, że w 2024 roku w Wywiadzie z Chuliganem powiedziałem, że pracowałem na kierunku wschodnim jako oficer operacyjny”

– relacjonował wówczas były funkcjonariusz SKW.

Pułkownik przypominał, że odchodząc na emeryturę, otrzymał od szefa służby gen. Jarosława Stróżyka jawny dokument potwierdzający prowadzenie właśnie takich czynności. Wyrażał też nadzieję, że postępowanie wykaże brak podstaw do ścigania:

„Z tą sprawą, jeśli prokuratura tego nie umorzy i pójdziemy do sądu, będzie tak samo, jak z linią Wisły. To nie ma podstaw logicznych”.

Dziś wiadomo już, że na umorzeniu się nie skończyło.

Zemsta na oficerze

Cofnijmy się do grudnia 2024 roku. Płk rez. Mariusz Kozłowski wystąpił wówczas w Telewizji Republika w programie Piotra Lisiewicza „Wywiad z chuliganem”. Rozmowa trafiła następnie na platformę YouTube pod wymownym tytułem „Pułkownik SKW, który tropił Rosjan. Generał Stróżyk obiecał zemstę na mnie”. W momencie udzielania wywiadu Kozłowski od kilku miesięcy przebywał już na emeryturze. Odszedł ze służby, ponieważ nie wyobrażał sobie współpracy z nowym kierownictwem SKW – w szczególności z Krzysztofem Duszą, który w przeszłości wspólnie z Piotrem Pytlem i Januszem Noskiem spotykał się z funkcjonariuszami rosyjskiej FSB w Kadynach oraz w Warszawie.

Podczas grudniowego programu redaktor Lisiewicz przedstawił swojego gościa jako człowieka, który łapał rosyjskich szpiegów, a sam pułkownik potwierdził jedynie, że przez 18 lat służył w kontrwywiadzie wojskowym i był oficerem operacyjnym na kierunku wschodnim.

To wystarczyło, by machina ruszyła. Specjaliści z SKW "wytropili" rozmowę i powiadomili płk. Macieja Smejlika – dyrektora odpowiadającego w służbie za przestrzeganie przepisów o ochronie informacji niejawnych, należącego do grona nazywanego od kwietnia br. (po jednym z prasowych wywiadów gen. Stróżyka) Strażnikami Systemu Ochrony Informacji Niejawnych. Płk Smejlik cofnął Kozłowskiemu poświadczenie bezpieczeństwa, które oficer otrzymywał nieprzerwanie od ćwierćwiecza. Następnie do akcji wkroczyła Prokuratura Wojskowa w Warszawie przy ul. Nowowiejskiej. Pracująca tam prokurator, niedawno przeniesiona z Wrocławia, przedstawiła pułkownikowi zarzuty i wysłała do sądu akt oskarżenia.

Zwierzenia na imprezie Trzaskowskiego

Aby w pełni zrozumieć skalę hipokryzji obecnego kierownictwa służb, warto zestawić historię płk. Kozłowskiego z przypadkiem Magdaleny Ejsmont.

30 sierpnia 2022 roku w Olsztynie, w samo południe, Ejsmont – zajmująca wówczas stanowisko komendanta Straży Miejskiej w Warszawie – wzięła udział w panelu dyskusyjnym na organizowanym przez Rafała Trzaskowskiego wydarzeniu Campus Polska 2022. Towarzyszyli jej Mateusz Lechowski oraz słowacki dziennikarz Tomáš Forró. Choć był to wtorek, komendantka zamiast w warszawskim ratuszu pojawiła się na politycznej imprezie, ubrana w niebieską bluzę z logo Campusu oraz fabrycznie podziurawione spodnie. W oficjalnym programie imprezy przedstawiono ją jako agentkę kontrwywiadu, a dokładniej opisano jako osobę, którą jest „najbardziej doświadczona agentka polskich służb specjalnych”. Ejsmont nie oponowała i nie prostowała tych słów.

Co więcej, choć ostatecznie nie odpowiedziała wprost na pytanie prowadzącego, czy „Informacja jest najskuteczniejszą bronią”, to sama zafundowała publiczności niezwykle wylewny wykład o kulisach swojej pracy w SKW. Opowiadała, że gromadziła informacje o obcych wywiadach i służbach oraz brała udział w 12. i 13. zmianie polskiego kontyngentu w Afganistanie. Tłumaczyła uczestnikom spotkania, że prowadziła tam informatorów – używając żargonu: „źródła – skrót od ozi” – którzy donosili jej o składach broni. Zdradziła również, że zbierała dane o terrorystach przygotowujących ataki na polskie i amerykańskie wojska, aby komandosi z jednostek GROM i Lubliniec mogli ich fizycznie eliminować.

Oświadczyła też, że kreowała różne sytuacje w celu dezinformowania obcych wywiadów oraz wypuszczała określone informacje, by zapanować nad opinią publiczną. Przyznała ponadto, że w rejonie konfliktu korzystała z wiedzy zdobywanej przez zaufanych reporterów. Choć rzuciła z przekąsem, że „po dziennikarzach się nie robi”, zaraz zreflektowała się, dodając, iż współpracowała w Afganistanie także z wywiadem.

Słowacki łącznik i opowieści o akcjach bojowych

Kim był wspomniany zaufany reporter? Wystarczy sięgnąć do tekstów obecnego z nią na olsztyńskiej scenie Tomáša Forró. Słowacki dziennikarz przed przyjazdem na Campus w cyklistówce na głowie zapowiadał na Facebooku (19 sierpnia 2022 r.) udział w tym wydarzeniu „majorki kontrwywiadu wojskowego Magdaleny Ejsmont, która w Polsce tropiła rosyjskich szpiegów”.

Forró już wcześniej pełnił rolę medialnego patrona Ejsmont oraz Krzysztofa Duszy. To właśnie Dusza poznał ich ze sobą, gdy Słowak pisał teksty o tym, jak nowe kierownictwo SKW rzekomo gnębi dawnych funkcjonariuszy. W artykule opublikowanym 8 marca 2017 roku na łamach słowackiego dziennika "Denník N" – którego zmanipulowany tytuł głosił, że polski rząd niszczył słowackie centrum wywiadowcze NATO i życie jego pracowników – spory fragment poświęcono właśnie Ejsmont.

Była funkcjonariuszka opowiedziała tam o swojej służbie w kontrwywiadzie wojskowym: o dowodzeniu operacjami bojowymi przeciwko talibom i Al-Kaidzie, zdemaskowaniu rosyjskiego szpiega czy doprowadzeniu do uwolnienia polskiego żołnierza zatrzymanego na Białorusi. Z tekstu Forró wynikało wręcz, że dzięki jej pracy wywiadowczej w prowincji Ghazni zginęło więcej talibów niż od kul polskich sił specjalnych, a po odkryciu składu materiałów wybuchowych sama poprowadziła na niego atak swojego oddziału. Stoi to w wyraźnej sprzeczności z jej późniejszymi słowami z Campusu, gdzie fizyczną likwidację zagrożeń przypisywała już żołnierzom z GROM-u i Lublińca. Zresztą w internecie można znaleźć również inną ciekawostkę z jej medialnych występów, mówiącą o tym, że „gdy przyszła w 2006 do służby w SKW, była jedyną kobietą w wydziale operacyjnym w kontrwywiadzie”.

W 2017 roku słowacki reportażysta z przejęciem opisywał też wizytę Ejsmont w urzędzie pracy, gdzie urzędnicy „oniemieli”, widząc jej dokumenty z misji bojowych i służby w SKW. Pytana o przyszłość, miała stwierdzić, że po całym życiu walki zostanie jej praca kelnerki lub taksówkarza. Nie wspomniała jednak dziennikarzowi, że stara się o posadę u Rafała Trzaskowskiego – już w czerwcu 2017 roku została zatrudniona w Biurze Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego Urzędu m.st. Warszawy, gdzie odpowiadała za bezpieczeństwo imprez masowych i zgromadzeń. Zestawiając jej campusowe wyznania o wykorzystywaniu mediów do narzucania określonej narracji z publikacją w "Denníku N", trudno oprzeć się wrażeniu, że słowacki dziennikarz posłużył w 2017 roku jako narzędzie do wypuszczenia kontrolowanego przekazu mającego zmobilizować zagraniczną opinię publiczną przeciwko ówczesnemu szefostwu SKW.

Równi i równiejsi

Jak na tak obszerne, publiczne opowieści o metodach pracy operacyjnej, prowadzeniu osobowych źródeł informacji, współpracy z siłami specjalnymi i tropieniu rosyjskich szpiegów zareagowała SKW pod rządami gen. Jarosława Stróżyka?

W 2026 roku Magdalena Ejsmont została powołana na stanowisko zastępczyni szefa SKW. Jej bezpośrednim podwładnym jest wspomniany wcześniej płk Maciej Smejlik – ten sam, który odebrał poświadczenie bezpieczeństwa płk. Kozłowskiemu. Co ciekawe, drogi Ejsmont i Smejlika przecięły się już w warszawskiej Straży Miejskiej, gdzie obecny dyrektor z SKW był naczelnikiem Wydziału Kontroli Wewnętrznej. Trudno zakładać, by przyjmując byłą komendantkę z powrotem do służby, nie wiedział o jej wywiadach dla Forró czy występie w Olsztynie. Mimo to płk Smejlik wydał swojej przełożonej „pełen pakiet dostępu do informacji niejawnych zarówno tych krajowych, jak i międzynarodowych” – włącznie z klauzulą ściśle tajne. W kwietniu 2026 roku jej kandydaturę na wiceszefa służby bez problemu zaopiniowała sejmowa komisja ds. służb specjalnych (przy sprzeciwie zaledwie jednego posła), a decyzji tej przyklasnęli zarówno gen. Stróżyk, jak i wicepremier Władysław Kosiniak-Kamysz.

Płk Mariusz Kozłowski nie miał „tyle szczęścia”. Choć oboje mówili o pracy w kontrwywiadzie wojskowym, tropieniu rosyjskich szpiegów i działaniach na wschodzie (wszak afgańska prowincja Ghazni również leży na wschodzie), to wyłącznie emerytowany pułkownik jest dziś ciągany po sądach. Skoro SKW doskonale znała i zaakceptowała medialną aktywność swojej obecnej wiceszefowej, działania prokuratury wojskowej wobec płk. Kozłowskiego trudno odczytywać inaczej niż jako realizację zapowiedzi zawartej w tytule jego grudniowego wywiadu – obietnicy zemsty ze strony gen. Stróżyka.

Źródło: niezalezna.pl

Wesprzyj niezależne media

Ten materiał powstał dzięki wsparciu Czytelników. Pomóż nam pisać dalej

AKTUALNE PETYCJE

NAJNOWSZE Polska