Farage zdobył 62,8 proc. poparcia, zagłosowało na niego 22,239 osób. Frekwencja w Clacton wyniosła 44,4 procent.
Wbrew tradycji Nigel Farage nie pojawił się podczas oficjalnego ogłoszenia wyników w piątek rano. Zwykle kandydaci wysłuchują obwieszczenia szefa komisji wyborczej, stojąc obok siebie na scenie. Szef Reform UK zapowiedział jednak parę godzin wcześniej, że nie ma zamiaru przyjść.
Jak powiedział, policja ostrzegła go, że planowana jest akcja mająca zakłócić ogłoszenie rezultatu. „Nie ma mowy, żebym stanął na scenie po zdecydowanym zwycięstwie i pozwolił, żeby nikomu nieznani ludzie mnie poniżali i upokarzali” - tłumaczył.
Brytyjski humor
Count Binface (Hrabia Śmietnikogłowy) uzyskał najlepszy wynik w historii brytyjskich tzw. kandydatów satyrycznych. Dotychczas rekord należał do Wrzeszczącego Lorda Sutcha, szefa Oficjalnej Partii Potwornych Świrów, który w 1994 roku w wyborach uzupełniających do Izby Gmin otrzymał 4 proc. głosów.
Harvey uzyskał 9455 głosów, czyli 26,7 proc. głosów.
Wybory w Clacton rozpisano po tym, gdy Farage na początku lipca z przyczyn strategicznych zrezygnował z mandatu poselskiego w tym okręgu. Media donosiły o kontrowersjach związanych z niezgłoszoną do rejestru poselskiego darowizną w wysokości 5 mln funtów od miliardera z branży kryptowalut. Lider Reform UK odrzucił oskarżenia i wymusił wybory, by ponownie ubiegać się o mandat i – jak tłumaczył - pokazać, że nadal ma poparcie ludzi, wbrew „atakom establishmentu”.
Główne partie zbojkotowały wybory, a w szranki z Farage'm stanęli alternatywni kandydaci. Wybory w Clacton były rekordowe pod dwoma względami. Po pierwsze, zgłosiła się do nich największa w historii liczba kandydatów, było ich trzydziestu czterech. Po drugie, wyborcy otrzymali najdłuższą w historii kartę wyborczą. Liczyła 90 cm.
Farage to od lat czołowa postać brytyjskiego eurosceptycyzmu. Był europosłem z ramienia UKIP, Partii Niepodległości, którą też dwukrotnie kierował. Farage był jedną z najważniejszych postaci kampanii na rzecz wyjścia Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej przed referendum w 2016 r. W 2019 r. stanął na czele Brexit Party, domagającej się tzw. „twardego brexitu”. Ugrupowanie zostało później przemianowane na Reform UK, akcentujące kwestie imigracji.
