Informację o śmierci Remuszki potwierdziła Danuta Frączek ze Stowarzyszenie Spółdzielców Osiedla "Jary".
Urodził 30 stycznia 1948 r. w Warszawie. Po ukończeniu studiów matematyczno-fizycznych na Uniwersytecie Warszawskim w 1972 r. pracował jako dziennikarz w tygodniku "Zorza" i dzienniku "Słowo Powszechne". W latach 1983–89 był pracownikiem Głównego Urzędu Statystycznego. Od stanu wojennego publikował w prasie podziemnej pod pseudonimami: Andrzej Piast, Ewa Bilińska, Ewa Rajska, J. Luty, Maciej Drzewiec, Mikołaj Białostocki, Redaktor, Referendarz, Sekretarka, Stanisław Major.
Wiosną 1989 r. podjął pracę w powstającej "Gazecie Wyborczej" na "osobiste zaproszenie Adama Michnika" - jak powiedział Łukaszowi Kaźmierczakowi w wywiadzie dla "Przewodnika Katolickiego (12.02.2009 r.). W 1990 r. odszedł z zespołu "GW".
"Do głowy mi nie przyszło, że wyrodzi się z niej coś, co będzie zaprzeczeniem idei leżących u jej powstania. Oczekiwaliśmy, że Wyborcza stanie się gazetą nas wszystkich, wytęsknioną wolną trybuną całego społeczeństwa, w której po latach cenzury będą mogli zabierać głos ludzie prezentujący cały wachlarz poglądów demokratycznych — z prawa, z lewa i ze środka. Z czasem okazało się jednak, że ramy owego vox populi stają się coraz węższe, a on sam zaczyna nabierać wyraźnego +różowego+ koloru. Dlatego też, po niespełna półtora roku pracy w Gazecie, strząsnąwszy proch z sandałów odszedłem, nie chcąc brać udziału w czymś, co było nie tylko sprzeczne z tymi założeniami, ale przede wszystkim niemoralne" - opowiadał Remuszko Kaźmierczakowi.
Efektem tego epizodu był książką Stanisława Remuszki pt. "Gazeta Wyborcza. Początki i okolice" (Oficyna Rękodzieło, 1999).
Później utworzył własne Biuro Badania Opinii Ulicznej "Sonda". Był założycielem kilku stowarzyszeń, m.in. Towarzystwa Poczty Podziemnej zrzeszającego zbieraczy znaczków pocztowych wydawanych nielegalnie w stanie wojennym, Towarzystwa Hobbitycznego utworzonego dla miłośników Tolkiena, Towarzystwa Amatorów Niektórej Twórczości Stanisława L. - dla miłośników Lema, Stowarzyszenia na rzecz Państwa Neutralnego Światopoglądowo "Neutrum".
Od lat 90. jako wolny strzelec, współpracował m.in. z "Czasem Krakowskim", "Kurierem Polskim", Radiem WAWa, "Tygodnikiem Solidarność" i "Nowym Państwem".
Opublikował kilka książek, m.in. "Kobiałka i inne opowieści sądowe" (2005), "Wariacje obywatelskie" (2008), "Świątynia Opatrzności Bożej" (2009), "Czytadło podróżne" (2015), "Proces" (2016), "Moje Lemorum", (2018), "Lem-Remuszko (korespondencja 1988-93)" (2019).
29 czerwca 2020 r. na swoim blogu Stanisław Remuszko, w tekście zatytułowanym "Mój testament", napisał: "moja niemoc umysłowa rośnie z dnia na dzień. Pewnie niedługo pójdę sobie, i człowiek by tylko chciał, aby stało się to szybko, bezboleśnie i bezszpitalnie, czyli we własnym domu. Ponieważ jestem sam jak palec (okoliczności życzliwie pomińmy), nikt mnie nie potrzyma za rączkę ani nie znieczuli duchowo. Tak być nie musi, ale zapewne tak będzie".
