Umowa zakłada dostawę niesprecyzowanej liczby pocisków BGM-71 TOW. Wśród wersji często wykorzystywanych przez USA znajduje się m.in. BGM-71F TOW 2B charakteryzująca się większą aerodynamicznością oraz zasięgiem wynoszącym 4 500 metrów. Pocisk, którego głowica waży 6.14 kg., jest zdolny do likwidowania celów wyposażonych w pancerz reaktywny i pancerz konwencjonalny o grubości do 900 mm. Broń ta może również służyć do eliminowania fortyfikacji. Wersja wyposażona jest również w tryb ataku OTA (skrót od Overflight Top Attack – atak z góry).
Z kolei wersja BGM-71 TOW 2A ma zasięg wynoszący ok. 4200 metrów. Pocisk jest zdolny do likwidowania celów wyposażonych w pancerz reaktywny i pancerz konwencjonalny o grubości do 900 mm. Natomiast TOW Bunker Buster, dzięki wyposażeniu w specjalną głowicę, wykorzystywany może być do likwidowania umocnień z kamienia i zbrojonego betonu. Z racji swoich dużych rozmiarów, wyrzutnie TOW montuje się na specjalnych platformach bądź na pojazdach bojowych i śmigłowcach. Te przeciwpancerne pociski kierowane mają być na wyposażeniu US Army co najmniej do 2034 r.