Jak relacjonuje „Gość Niedzielny”, w sobotę, 7 listopada, około godz. 15 Patrick stał na przystanku na skrzyżowaniu ulic Dietla i Stradomskiej. Wracał do domu. Najpierw usłyszał huki, które wziął za fajerwerki, a potem zderzenie dwóch samochodów. Z jednego wysiadł mężczyzna z karabinem w ręku.
– Przez ułamek sekundy pomyślałem, że kręcą jakiś film, ale w kolejnej sekundzie skorygowałem ten pomysł, bo nikt w taki sposób nie nagrywa przecież filmu! – opowiadał Patrick.
Gdy napastnik i jeden z policjantów upadli, postanowił podejść i pomóc.
Tamował krew własnymi rękami
Patrick przyznał, że sam był zaskoczony, jak szybko udało mu się przejść przez ulicę. Najpierw zajął się rannym policjantem. Musiał dostać się do ran przez mundur i ekwipunek. Krew płynęła z górnej części klatki piersiowej. Tamował ją najpierw własnymi rękami, a potem szalem, który podała mu jedna z kobiet.
Wkrótce na miejscu pojawili się kolejni ludzie, w tym chirurdzy prof. Michał Pędziwiatr i dr Mateusz Wierdak, którzy przejęli opiekę nad policjantami.
Patrick zajął się wtedy leżącym napastnikiem. Uciskał jego ranę nogi, a gdy ktoś przykrył rannego folią termiczną, przycisnął ją swoimi kulami, żeby nie zwiewał jej wiatr. Odsunął też na bok magazynki z amunicją, by nie przeszkadzały ratownikom. Przez cały ten czas nie wiedział, co wydarzyło się na Rynku.
„To Pan Bóg postawił mnie w tym miejscu”
Patrick nie uważa się za bohatera. Jak mówi, chciał tylko uzupełnić brakujące elementy historii. Pytany, czy się bał, odpowiada, że nie. – Nie miałem i nie mam żadnych wątpliwości, że to Pan Bóg postawił mnie w tym miejscu i czasie, żeby pomóc rannym ludziom – mówił „Gościowi Niedzielnemu”.
Na rozmowę zdecydował się, żeby wyjaśnić, kim jest „człowiek o kulach”. – Już wszystko jest jasne. To ja! – powiedział z uśmiechem. Patrick poprosił, by nie podawać jego nazwiska.
W sobotnim zamachu w Krakowie zginęło sześć osób, a kilkanaście zostało rannych. Nie przeżył również terrorysta Michał Oksiński, który przed zamachem zamordował swoich rodziców i siostrę.