Raport Stroopa jest jednym z najcenniejszych dokumentów archiwalnych w zbiorach IPN, dotyczących eksterminacji Żydów z warszawskiego getta. W dokumencie z wyjątkową, niemiecką precyzją opisane zostały działania wojsk niemieckich z kwietnia i maja 1943 roku.
Zaprezentowany przez IPN dokument (dostępny także w internecie) to pełniejsza, zawierająca m.in. oryginalny podpis Stroopa, wersja raportu. Druga została sporządzona dla Adolfa Hitlera. W 1945 r. raport Stroopa trafił w ręce Amerykanów, którzy wykorzystali go jako dowód w procesie norymberskim. Pełnił on także funkcję materiału obciążającego Stroopa w jego procesie w Warszawie w 1951 r., a także w postępowaniach sądowych innych zbrodniarzy nazistowskich.
Elektroniczna wersja raportu została w całości opublikowana na stronie internetowej IPN.
Opisowa część raportu zawiera 31 meldunków dziennych Stroopa i 53 fotografie. We wstępie do dokumentu kat stołecznego getta uzasadniając konieczność utworzenia i likwidacji przez Niemców zamkniętej żydowskiej dzielnicy mieszkaniowej przedstawiał Żydów jako „podludzi, których trzeba było odseparować od Aryjczyków w celu ich ochrony”.
19 kwietnia 1943 roku w warszawskim getcie wybuchło powstanie. Po 2-3 dniach zaciętych walk na Placu Muranowskim opór powstańców stopniowo malał. Regularne walki wygasły 24 kwietnia. Od 24 kwietnia do 16 maja trwał etap niszczenia przez Niemców zabudowy getta, w którym znajdowało się kilkaset schronów i bunkrów, w których ukrywały się tysiące Żydów. Według raportów Stroopa w wykrytych i zlikwidowanych do 16 maja 1943 r. bunkrach znajdowało się ponad 56 tys. Żydów. Około 6 tys. zginęło na miejscu w walce, na skutek pożarów czy zaczadzenia. 7 tys. Żydów naziści zamordowali na terenie getta, tyle samo wysłano do Treblinki. Pozostała grupa ok. 36 tys. została wysłana do innych obozów zagłady, przede wszystkim do Auschwitz i Majdanka. Za akcję likwidacji getta Stroop odznaczony został Krzyżem Żelaznym I klasy.
