Strajk w Wyższej Oficerskiej Szkole Pożarniczej w Warszawie – trwał od 25 listopada do 2 grudnia 1981 r. Strajkujący podchorążowie domagali się, by WOSP został objęty ustawą o szkolnictwie wyższym, a sprzeciwiali się podporządkowaniu uczelni przepisom ustawy o szkolnictwie wojskowym.
Do strajku przystąpiło 96 proc. podchorążych. 30 listopada Rada Ministrów podjęła decyzję o rozwiązaniu uczelni. Oddziały ZOMO staranowały bramę uczelni, a grupa antyterrorystów desantowała się z helikoptera na dach budynku i wtargnęła do środka. Studenci zostali przewiezieni autokarami na dworce PKP z poleceniem wyjechania do domów. Cywile wspierający strajk zostali aresztowani. Grupa 229 studentów WOSP kontynuowała strajk na Politechnice Warszawskiej do 6 grudnia 1981 r.
WOSP przemianowano na Szkołę Główną Służby Pożarniczej i na początku lutego 1982 wznowiono zajęcia. Niektórym studentom – uczestnikom strajku – uniemożliwiono ukończenie jakichkolwiek studiów.
