Wyszukiwanie

Wpisz co najmniej 3 znaki i wciśnij lupę
Polityka

Grochmalski w „Gazecie Polskiej”: Zamach stanu Tuska – strategiczny prezent dla Rosji

Zdumiewająca zbieżność w czasie zamachu stanu z operacją „Kordon”, której sztab mieścił się w Komendzie Głównej Policji w związku z sygnałami o możliwych działaniach dywersyjnych Rosji na granicy z obwodem królewieckim, stawia jedno z najpoważniejszych pytań dotyczących bezpieczeństwa państwa: dlaczego w sytuacji podwyższonego zagrożenia zewnętrznego polskie władze dokonały zbrojnego zamachu stanu?

Ta radykalna prowokacja mogła skończyć się rozlewem krwi i wybuchem wojny domowej. Dlaczego ekipa Tuska zdemolowała kruchą architekturę bezpieczeństwa, spiskując za plecami prezydenta i podważając elementarne zasady ochrony ciągłości funkcjonowania instytucji państwowych?

Narażanie państwa na głęboką destabilizację

Zestawienie przygotowań do operacji „Kordon” z siłowym przejęciem kontroli nad Trybunałem Konstytucyjnym 30 października 2026 roku tworzy obraz szczególnie niepokojący. Nie chodzi już wyłącznie o zamach stanu na konstytucyjny ustrój państwa. Chodzi również o stworzenie warunków sprzyjających działaniom obcych służb specjalnych. Operacja „Kordon” i szturm na Trybunał Konstytucyjny to narażanie państwa na głęboką destabilizację, to strategiczny prezent dla Rosji. Tusk wykreował sytuację, w której wewnętrzna walka polityczna, której celem jest zbudowanie autorytarnych mechanizmów władzy, zaczyna bezpośrednio oddziaływać na bezpieczeństwo państwa, spójność służb, odporność instytucji konstytucyjnych i zdolność Polski do przeciwstawienia się rosyjskiej wojnie hybrydowej. Z punktu widzenia strategii bezpieczeństwa jest to sytuacja szczególnie niebezpieczna: państwo znajdujące się pod presją zewnętrznego przeciwnika samo generuje wewnętrzny kryzys, który może zostać wykorzystany przez Rosję bez konieczności angażowania znaczących sił i środków.

Operacja „Kordon”, przygotowywana w związku z ostrzeżeniami o możliwych działaniach dywersyjnych przy granicy z obwodem królewieckim powinna być analizowana łącznie z operacją siłowego przejęcia kontroli nad Trybunałem. Przypomnijmy kolejność: w piątek uzbrojone po zęby formacje Policji i Służba Ochrony Państwa wkraczają do budynku Trybunału Konstytucyjnego z terenu Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Okupują teren, wyprowadzają Straż TK. Dochodzi do gwałtownej eskalacji napięcia. W nocy, w miejscu zamachu stanu, pojawia się prezydent Karol Nawrocki. W sobotę policja nadal nie odstępuje od okupacji terenu, a rząd eskaluje napięcie. W poniedziałek 2 listopada obowiązuje już podwyższona gotowość policyjna, a Komenda Główna Policji organizuje sztab operacji „Kordon”. Według „Rzeczpospolitej” zastępca komendanta głównego Policji Tomasz Michułka wydał polecenie utrzymywania sił oddziałów prewencji w gotowości do natychmiastowego wyjazdu w dniach 2–8 listopada. Policja tłumaczyła to zagrożeniem dywersją i sabotażem. 

Bezmyślność czy prowokacja 

Nagle, po południu, o godzinie 15.13 na stronie Sztabu Generalnego Wojska Polskiego pojawia się wpis dotyczący tzw. astroturfingu, czyli sztucznego kreowania protestów społecznych, które mają sprawiać wrażenie spontanicznych, oddolnych wystąpień. Gdy narasta opór społeczny, Sztab Generalny kreuje szokującą narrację. Ostrzega, że obce służby mogą wykorzystywać podziały społeczne, wzmacniać napięcia za pośrednictwem internetu i doprowadzać do destabilizacji państwa. Wpis wskazywał również, że operacje wpływu mogą prowadzić do zamieszek, a uczestnicy demonstracji mogą nie być świadomi, że uczestniczą w zaplanowanej akcji. To szokująca próba wskazująca, iż przygotowywana jest jakaś operacja dezinformacyjna, mająca dyskredytować opór społeczny przeciw zamachowi stanu. Sztab Generalny nie wskazał, o jakie demonstracje chodzi. Jednak zestawienie publikacji z fotografią protestu przed Trybunałem oraz moment jej publikacji powodowały, że odbiorcy mogli odczytać ten komunikat jako odnoszący się właśnie do wydarzeń wokół TK. Wpis został szybko usunięty.

Rzecznik Sztabu Generalnego Marek Pietrzak opublikował następnie wyjaśnienie, w którym przypomniał: „Prawo do pokojowych zgromadzeń jest konstytucyjnym prawem obywateli”. Dodał również: „Sam udział w demonstracji nie jest przesłanką do uznania jej za element operacji wpływu”.

Pozostaje jednak pytanie, dlaczego pierwotny komunikat opublikowano właśnie w tym momencie i dlaczego zdecydowano się go usunąć. Nie znamy odpowiedzi na te pytania. Nie ma również publicznego potwierdzenia, że wpis został opublikowany na polecenie kierownictwa politycznego. Widać jednak wyraźną ciągłość narracyjną: 2 listopada Sztab Generalny publikuje ostrzeżenie o możliwości wykorzystywania demonstracji przez obce służby, a następnego dnia, 3 listopada, Donald Tusk występuje z komunikatem „Bezpieczeństwo Polski nie może być przedmiotem politycznej gry”. Łączy w nim informacje o możliwej rosyjskiej prowokacji na granicy z wydarzeniami wokół Trybunału. Premier stwierdza:

„Prowokacje wymierzone w Polskę nie zawsze pochodzą z zagranicy. W ten kontekst wpisują się również wydarzenia, które w ostatnich dniach dzieją się wokół Trybunału Konstytucyjnego”.

Rządowy komunikat mówi następnie o poddawaniu się rosyjskiej narracji o „zamachu stanu” i „zamachu na Trybunał” jako o realizowaniu polityki Rosji. 

A więc to sam Donald Tusk połączył obie narracje i nadał szczególnej wiarygodności scenariuszowi, iż operacja „Kordon” była pomyślana jako przygotowanie i skoncentrowanie sił i środków na wypadek eskalacji konfliktu wywołanego siłową okupacją Trybunału Konstytucyjnego. W tej sprawie pojawił się dodatkowo głos, którego nie wolno lekceważyć: apel 26 byłych wysokich rangą oficerów wojskowych i cywilnych służb specjalnych, w tym byłych szefów i dowódców. Jego autorzy zwrócili się bezpośrednio do premiera i członków rządu, domagając się zaprzestania działań noszących znamiona zamachu na konstytucyjny organ państwa. W dokumencie napisali: „Bezprawna i nieuzasadniona dyskredytacja Trybunału Konstytucyjnego, mającego stać na straży konstytucyjnego ładu w państwie oraz nieodpowiedzialne zachowania Premiera Rządu RP, budzą nasz stanowczy sprzeciw, głęboki niepokój i obawy co do celowo podejmowanej eskalacji nastrojów społecznych, na czym zależy przede wszystkim naszym zewnętrznym wrogom”. To nie jest zwykły głos kolejnego środowiska politycznego. Sygnatariusze powołują się na wieloletnie doświadczenie w kierowaniu strukturami odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo Polski. Ich ostrzeżenie dotyczy zatem nie tylko legalności działań wobec Trybunału, lecz także ich konsekwencji dla bezpieczeństwa narodowego. Szczególnie mocno brzmi stwierdzenie, że instrumentalne wykorzystanie „zwartych, uzbrojonych oddziałów Policji” do działań wymierzonych w organ konstytucyjny może prowadzić do dyskredytacji państwa na arenie międzynarodowej oraz podważenia zaufania sojuszników z NATO i Unii Europejskiej.

Najgroźniejszy scenariusz: rosyjska prowokacja i rozlew krwi pod Trybunałem

Warto zwrócić uwagę na istotę tego ostrzeżenia: zewnętrzny przeciwnik nie musi sam wywoływać kryzysu, jeżeli państwo dostarcza mu warunków do jego pogłębiania. Rosyjskie służby od lat wykorzystują konflikty społeczne, napięcia polityczne, dezinformację i operacje prowokacyjne do osłabiania państw zachodnich. W Polsce, będącej kluczowym państwem wschodniej flanki NATO, destabilizacja wewnętrzna ma szczególne znaczenie strategiczne. Dla Moskwy to wymarzony scenariusz, który wykreował Donald Tusk – rosyjska prowokacja mogła doprowadzić do rozlewu krwi przed Trybunałem.

Generał sir Richard Shirreff w swojej głośnej książce „2017. Wojna z Rosją”, opisującej możliwy scenariusz agresji FR na NATO-owskie państwo, pokazuje, jak zabicie dwóch Łotyszy w Rydze, dokonane skrytobójczo przez rosyjskie FSB, będzie wykorzystane do rozpętania wewnętrznego konfliktu, który Putin wykorzysta do agresji na Łotwę. W analizie bezpieczeństwa trzeba rozpatrzyć scenariusz, który powinien być jednym z podstawowych przedmiotów zainteresowania polskich służb kontrwywiadowczych. Co stałoby się, gdyby ekipa Tuska podczas zbrojnej operacji przejęcia Trybunału doprowadziła do rozlewu krwi? Gdyby wśród zgromadzonych przed budynkiem ludzi znalazł się rosyjski prowokator, którego zadaniem byłoby wywołanie starcia, sprowokowanie policjantów do użycia broni albo doprowadzenie do śmierci funkcjonariusza, demonstranta czy przedstawiciela władz? Czy w warunkach tak głębokiego konfliktu politycznego można wykluczyć, że obce służby będą próbowały wykorzystać taką okazję? Nie można oczywiście twierdzić, że rosyjski prowokator rzeczywiście uczestniczył w wydarzeniach pod TK. Nie ma przedstawionych dowodów na taką obecność. 

Nie wolno jednak pomijać tego scenariusza w analizie ryzyka. Jest on bowiem jednym z klasycznych wariantów działania służb prowadzących operacje destabilizacyjne: wykorzystać istniejący konflikt, wprowadzić do niego dodatkowy czynnik przemocy, a następnie sterować jego politycznymi i społecznymi konsekwencjami.

Wystarczy wyobrazić sobie następujący ciąg zdarzeń. W czasie operacji policyjnej dochodzi do sprowokowanego starcia. Padają strzały. Ginie człowiek.

W ciągu kilkunastu minut media społecznościowe zostają zalane sprzecznymi informacjami, nagraniami i oskarżeniami. Pojawiają się wezwania do mobilizacji, demonstracje przeradzają się w zamieszki, a część funkcjonariuszy zostaje postawiona wobec konieczności wykonywania rozkazów w warunkach skrajnego napięcia społecznego. Rosyjskie służby otrzymują wówczas sytuację, której nie musiały samodzielnie stworzyć. Wystarczy odpowiednio ją wykorzystać: rozpowszechniać fałszywe informacje, podsycać nienawiść, wzmacniać przekaz o rozpadającym się państwie, o skali śmiertelnych ofiar, wywołać falę nienawiści do policji, która obejmie też armię, jeśli do prowokacji zostaną użyci przebrani w polskie mundury prowokatorzy. W dalszej kolejności można podejmować próby wywołania kolejnych incydentów, ataków na infrastrukturę, prowokacji granicznych i działań wymierzonych w funkcjonariuszy. To nie jest scenariusz fantastyczny. Jest to model zagrożenia, który powinien być uwzględniany przy planowaniu zamachu stanu w państwie narażonym na rosyjską wojnę hybrydową. Właśnie dlatego wykorzystanie uzbrojonych oddziałów policji do operacji przeciwko instytucji konstytucyjnej, w sytuacji gdy służby ostrzegają przed możliwością dywersji rosyjskiej, jest działaniem obarczonym wyjątkowo wysokim ryzykiem. 

Strategiczne szaleństwo ekipy 13 grudnia

To jest strategiczne szaleństwo ekipy Tuska. W normalnie funkcjonującym systemie bezpieczeństwa powinno się dążyć do ograniczania liczby potencjalnych punktów zapalnych, a nie do ich mnożenia. Warto przy tym odwrócić pytanie stawiane przez zwolenników operacji rządu. Nie chodzi wyłącznie o to, czy władza była w stanie przeprowadzić operację policyjną i fizycznie opanować budynek. Chodzi o to, czy jej działania nie stworzyły warunków, w których niewielki incydent mógł doprowadzić do ogólnokrajowego kryzysu bezpieczeństwa i otwartej wojny domowej. A to pokazuje, jak wielka jest determinacja ekipy Tuska, która nawet za cenę totalnego chaosu i rozpadu państwa, zrobi wszystko, aby utrzymać się u władzy. W tym sensie rozbrojenie i odsunięcie Straży Trybunału nabierają dodatkowego znaczenia. Jeżeli jedyna wyspecjalizowana formacja odpowiedzialna za bezpieczeństwo terenu TK została pozbawiona możliwości wykonywania swoich zadań, to należałoby ustalić, czy w trakcie operacji zachowano pełną ciągłość ochrony obiektu, kontrolę dostępu, procedury reagowania kryzysowego i zabezpieczenie infrastruktury. 

Nie chodzi tylko o bezpieczeństwo sędziów. Chodzi również o możliwość przeciwdziałania prowokacji, infiltracji i działaniom sabotażowym. Policja, wykorzystana do okupacji budynku, stała się elementem chaosu. A brak łączności między dowodzącym tą operacją a funkcjonariuszami SOP chroniącymi prezydenta stworzył ogromne zagrożenie bezpieczeństwa głowy państwa. Formacje okupujące teren TK zachowywały się, jakby były ponad prawem. W sytuacji podwyższonego zagrożenia zewnętrznego każda operacja angażująca policję w politycznie konfrontacyjne działania powinna być poprzedzona analizą kontrwywiadowczą. Trzeba uwzględnić możliwość obecności prowokatorów, prób wywołania paniki, ataków na funkcjonariuszy, zakłócenia łączności i wykorzystania chaosu informacyjnego. Nie wystarczy dysponować przewagą liczebną i uzbrojeniem. Trzeba mieć kontrolę nad sytuacją i umieć rozpoznać, kto może próbować nią manipulować. Ale w sytuacji, gdy celem był pokaz siły tworzącego się autorytarnego państwa, bezpieczeństwo prezydenta, obywateli i państwa w ogóle nie było brane pod uwagę. 

Bratkiewicz i koncepcja polskiej wojny domowej

W tym kontekście szczególnie niepokojąca jest książka Jarosława Bratkiewicza „Wojny domowe. Dwie i pół”. Jej autor nie jest przypadkowym obserwatorem polskiej polityki zagranicznej. W pierwszym rządzie Donalda Tuska był jednym z głównych kreatorów resetu z Rosją. Jego spojrzenie na konflikt wewnętrzny w Polsce zasługuje zatem na uwagę również z punktu widzenia środowiska politycznego, z którego wywodzi się obecny model sprawowania władzy. Na stronie 424 swej książki Bratkiewicz pisze: „Polska wojna domowa pozostaje w stadium schłodzenia. Kulminowała ona w wyborach powszechnych 2023 roku, ale werdykt wyborców na rzecz opozycji antypisowskiej jeszcze nie przesądza o ostatecznym zwycięstwie w tej wojnie. Dokona się ono, kiedy praworządność polska zdelegalizuje PiS”. Dalej autor stwierdza:

„Wygranej bitwy nie utożsamiamy jednak ze zwycięstwem w wojnie. Koalicja partii obywatelskich musi przełamać i spacyfikować w zawłaszczonej przez PiS po 2015 roku architektonice Rzeczypospolitej cały szereg redut i pułapek: pisowskiego prezydenta RP, »przyłębskiego« Trybunału Konstytucyjnego i »glapińskie« czarnoksięstwo w banku centralnym”.

Te fragmenty są niezwykle istotne, ponieważ pokazują sposób myślenia, w którym zmiana władzy w wyborach nie jest traktowana jako zakończenie demokratycznej rywalizacji, ale jako początek dalszej walki o likwidację opozycji i instytucjonalnych zabezpieczeń demokracji. Jeżeli prezydent wybrany w powszechnych wyborach zostaje przedstawiony jako „reduta” przeciwnika, Trybunał jako przeszkoda do spacyfikowania, a Narodowy Bank Polski jako kolejny element architektury wymagający przełamania, to mamy do czynienia z logiką władzy autorytarnej. W demokracji zwycięstwo wyborcze daje prawo do sprawowania władzy w granicach prawa, nie zaś do likwidowania instytucjonalnych ograniczeń tej władzy. 

Operacja „Kordon” a zamach stanu

Jeżeli operacja przeciwko TK rzeczywiście była przygotowywana przez wiele tygodni i miało o niej wiedzieć zaledwie kilka najważniejszych osób w państwie, a równocześnie służby informowały o możliwych działaniach rosyjskich, trzeba ustalić, czy rosyjskie służby miały dostęp do informacji dotyczących obu przedsięwzięć. Stanisław Żaryn zwracał uwagę na niepokojącą koincydencję czasową, wskazując, że ewentualna wiedza Rosjan o planach rządu oznaczałaby poważny problem infiltracji struktur władzy. Jeżeli operacja była rzeczywiście tak ściśle tajna, jak przedstawiają to jej organizatorzy, a Rosjanie posiadali wiedzę pozwalającą powiązać ją z równoległymi wydarzeniami na granicy, byłby to sygnał alarmowy dla całego systemu ochrony informacji niejawnych. Szczególnie niebezpieczne jest również niszczenie zaufania obywateli do policji. W warunkach wojny hybrydowej zaufanie do służb mundurowych jest jednym z podstawowych zasobów odporności państwa. Policjant powinien być postrzegany jako funkcjonariusz stojący na straży prawa, a nie uczestnik politycznej operacji przeciwko organowi konstytucyjnemu. Jeżeli społeczeństwo zaczyna postrzegać policję jako narzędzie do dokonywania zamachu stanu i agresji wobec opozycji, to niszczy jej wiarygodność, a tym samym jej zdolność do skutecznego działania w sytuacji rzeczywistego zagrożenia. W przypadku rosyjskiej dywersji może to mieć konsekwencje znacznie wykraczające poza aktualny konflikt polityczny.

W tym świetle szczególnie ważna staje się rola prezydenta jako najwyższego przedstawiciela państwa i organu uczestniczącego w systemie bezpieczeństwa narodowego. Jego zagraniczna podróż nie powinna stanowić pretekstu do działań ograniczających zdolność konstytucyjnych organów do wykonywania swoich funkcji. Tymczasem powrót prezydenta z niedoszłej podróży zagranicznej i jego późniejsze pojawienie się pod Trybunałem unaoczniły skalę kryzysu. Sam fakt, że głowa państwa musiała osobiście przedzierać się przez policyjne kordony, aby wejść do siedziby organu konstytucyjnego, jest obrazem głębokiej dysfunkcji systemu instytucjonalnego i realnego zagrożenia, jakie stwarza ekipa 13 grudnia dla systemu bezpieczeństwa państwa. Najbardziej niebezpiecznym skutkiem całej sytuacji jest stworzenie precedensu, w którym aparat przymusu państwowego zostaje wykorzystany do fizycznego podporządkowywania niezależnych instytucji konstytucyjnych. Państwo, które w warunkach rosyjskiej wojny hybrydowej powinno wzmacniać własną odporność, nie może równocześnie demontować mechanizmów chroniących jego instytucjonalną stabilność.

Dlatego najważniejsze pytanie dotyczące operacji „Kordon” nie brzmi wyłącznie: czy Rosjanie rzeczywiście przygotowywali dywersję na granicy z Polską. Brzmi ono znacznie poważniej: czy ekipa 13 grudnia, wiedząc o możliwym zagrożeniu rosyjskim, dokonała zamachu stanu, co radykalnie zwiększyło zagrożenie dla bezpieczeństwa Polski. W takiej sytuacji pacyfikacja Trybunału Konstytucyjnego stworzyła Rosji strategicznie korzystne warunki do głębokiej destabilizacji kraju.

Źródło: niezalezna.pl

Wesprzyj niezależne media

Ten materiał powstał dzięki wsparciu Czytelników. Pomóż nam pisać dalej

AKTUALNE PETYCJE

NAJNOWSZE Polityka